Met onder meer “Die Happy” en “To Love Somebody” zette de Britse Holly Humberstone de afgelopen maanden een paar bijzonder toffe, aanstekelijke singles op de wereld en wist ze zich op te werpen tot een van de fijnste indiepopprojecten van het moment. We durfden zelfs zeggen dat haar grote doorbraak zomaar om de hoek op haar zou kunnen wachten en dat zou niet meer dan terecht zijn. De singer-songwriter timmert al een heuse tijd aan de weg en wist vanaf het prille begin enkele internationale smaakmakers te overtuigen van haar kunnen, maar het grote publiek nam een eerder afwachtende houding aan. Haar nieuwe album Cruel World moet alle twijfels overboord gooien, zonder dat Humberstone zichzelf daarin verliest.
De Britse doet zowat het tegengestelde van met de deur in huis vallen op haar nieuwe album. “So It Starts” neemt ons zowaar mee in de wereld van Bridgerton en doet ons dromen van uitgestrekte tuinen met frisgroen gras en prachtige jurken op een zonnige dag. Met minder dan een minuut op de teller levert de track dan ook vooral een poort om toe te treden tot het landschap waaraan Humberstone zo zorgvuldig geschilderd heeft. Toch is het allesbehalve een stukje opvulling, want de Britse zet meteen de toon. De schoonheid zit ‘m in kleine details en weloverwogen keuzes. Bijna naadloos loopt het geheel echter over in “Make It All Better”, een song die de moeilijke opdracht heeft het sprookjesachtige begin om te zetten naar iets robuusters. Het heeft een beetje tijd nodig, maar stilaan worden de lieflijke klanken vervangen door iets met wat meer kracht en zelfs een paar gekke effectjes die ons naar het einde toe even doen twijfelen of de plaat nu blijft hangen. De woorden ‘I wanna be old and gross with you’ zetten dan weer de toon op thematisch vlak. Er wordt door een nogal roze bril naar liefde gekeken, maar de artieste toont al gauw dat haar jeugdige naïviteit plaats heeft gemaakt voor een bewuste romantisering.
Een aaneenschakeling van nummers die eerder al als single het levenslicht zagen, zorgt ervoor dat we onze aandacht niet kunnen laten afglijden. Ook “White Noise” trekt die lijn door en brengt ons een aanstekelijk lied dat opvalt door de lichtere en speelse melodie. Terwijl Humberstone zich een weg baant naar een muzikaal hoogtepunt, betrappen we onszelf erop dat het deuntje dat zich stilaan in ons geheugen nestelt, wel erg veel weg heeft van een kerstliedje. Niet verkeerd, maar eenmaal dat idee komt bovendrijven, is er geen ontkomen meer aan. En dus zoeken we onze toevlucht in “Lucy”, een lieflijk gitaarliedje dat nét niet helemaal weet te overtuigen. We kunnen er niet meteen onze vinger op leggen, maar na een paar luisterbeurten valt plots op dat er een filter over de zang van Holly Humberstone lijkt te liggen. Echt verkeerd is dat natuurlijk niet, maar het zorgt ervoor dat we een beetje op onze honger blijven zitten.
Gelukkig worden hongerige magen snel gevuld met “Red Chevy”, waarop de Britse toont dat ze echt volwassen geworden is. Het is allemaal wat spannender, de woordkeuze wat gedurfder en tegelijkertijd nog steeds op en top Holly. ‘Kiss me like you fucking mean it’, klinkt het en daarmee zet ze het verlangen en haar frustraties samen op de voorgrond. Een combinatie die bijzonder goed blijkt te werken en ongetwijfeld ook luid en duidelijk meegezongen zal worden door haar fans. Wanneer een saxofoon zich even later voorzichtig kenbaar maakt en een voicemailbericht weerklinkt, geloven we er weer volledig in.
Voor we het goed en wel beseffen zijn we langs landschappen gedreven die misschien nét iets te veel op elkaar lijken, maar daarom niet minder mooi zijn. Als er dan toch eentje moet uitspringen, dan is dat misschien wel “Drunk Dialling”. Zoals de titel het gebiedt, klinkt het geheel wat chaotischer en voller dan we van de artieste gewend zijn. Naar het einde toe merken we zelfs dat de controle steeds meer losgelaten wordt en laat dat buiten de lijntjes kleuren nu net datgene zijn wat we een beetje misten tot hier toe.
Het laatste wapenfeit dat we voor de kiezen krijgen is er eentje dat live al hoge ogen wist te gooien. “Beauty Pageant” is klein, triest en heeft verdacht veel weg van een wiegelied. Toch verhult de song veel meer dan dat, want de theatrale invulling lijkt vooral een masker te zijn waarachter veel pijn schuil gaat. Haar talent als songwriter nog een laatste keer in de kijker zetten lijkt zowaar de enige correcte manier om een album af te sluiten en dat doet ze dan ook met een lach en een traan. Haal die zaklampen en aanstekers alvast maar boven!
Op Cruel World laat Holly Humberstone ons binnenkijken in haar wereld en daar is het duidelijk een stuk fijner vertoeven dan in de echte. Toch mocht de Britse wat ons betreft net wat vaker haar lieflijke imago opzijschuiven en wat meer de randjes opzoeken en zo zichzelf én de luisteraar uitdagen.
Holly Humberstone live aan het werk zien kan op 16 september in Paradiso te Amsterdam en een dag later in de Brusselse Botanique.
Ontdek “Beauty Pageant”, ons favoriete nummer van Cruel World in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
