De Australische band Beans is ondertussen toe aan zijn vierde album, al lag Less Louder eigenlijk al een lange tijd klaar. De plaat ontstond namelijk in dezelfde periode als Boots N Cats uit 2024, toen frontman Matt Blach tijdens de lockdown vanuit zijn garage aan nieuwe muziek werkte. Toch staan de twee albums bijna lijnrecht tegenover elkaar. De stevige garagepsych van zijn voorganger maakt nu plaats voor een veel rustigere kant van de band, waarin akoestische gitaren, piano en harmonieën een grotere rol krijgen. Liefde, eenzaamheid, herinneringen en jezelf even afzonderen vormen daarbij de rode draad. Less Louder doet zijn naam dus alle eer aan en voelt vaak als een plaat voor een rustige zondagnamiddag, al zorgt die consequente aanpak er ook voor dat de nummers aanvankelijk wat moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn.
“Resister” zet meteen de toon met een diepe bas die de basis vormt en gitaren die vooral tijdens het refrein wat meer naar voren komen. Daarboven klinkt Blach opvallend vermoeid en alledaags, alsof hij zijn gedachten eerder voor zich uit zingt dan ze echt van zich af probeert te krijgen. Dat past eigenlijk goed bij een nummer over een nieuwe liefde die bijna te mooi lijkt om waar te zijn en de onzekerheid die daar dan bij komt kijken. Op “My Room” neemt de gitaar meer de bovenhand en gaat de stem iets hoger, om uiteindelijk met een kort en rustig stukje af te sluiten. “Calm” laat de gitaren dan weer wat meer sprankelen tijdens het refrein. Het klinkt allemaal aangenaam en nergens echt saai, maar na een paar nummers wordt wel duidelijk dat Beans voorlopig weinig behoefte heeft om van klank te veranderen.
Dat is zowel de sterkte als de zwakte van het eerste deel. De gitaren blijven dromerig, de bas houdt alles warm en ook de zang blijft voortdurend even ontspannen, waardoor we gemakkelijk in de muziek verdwijnen. Alleen beginnen de nummers daardoor na een tijdje ook op elkaar te lijken. Zelfs tekstueel wordt er veel herhaald, waardoor bepaalde zinnen en gedachten snel opnieuw voorbijkomen. Ergens werkt dat wel binnen een album dat tijdens een periode van afzondering werd geschreven. Dezelfde dagen en gedachten lijken telkens opnieuw langs te komen, terwijl de muziek rustig blijft voortgaan. “Dweller” doorbreekt dat gevoel bijvoorbeeld niet volledig, maar laat wel meer plaats voor lange instrumentale passages. Vooral de keys krijgen richting het einde meer ruimte voor een solo en zorgen eindelijk voor wat extra kleur.
Met “Corny Love” lijkt Beans vervolgens plots een andere plaat binnen te stappen. Drums openen het nummer, vallen even stil en maken plaats voor de samenzang van de teksten ‘Since I’ve been loving you’. Wanneer gitaar en drums zich daar opnieuw bij voegen, krijgt het geheel zowaar iets van een romantisch soulnummer, maar dan volledig in de indieklank van Beans. De samenzang in het refrein is warm en de instrumentatie blijft eenvoudig genoeg om de stemmen alle ruimte te geven. Het is een liefdesnummer zonder al te grote gebaren en misschien komt het net daardoor zo binnen. Vooral na het vrij gelijkmatige eerste deel voelt die verandering verfrissend. Plots horen we hoeveel verschil een ander tempo, wat meer samenzang en een iets andere opbouw kunnen maken.
Vanaf daar wordt Less Louder ook steeds interessanter. “Simplify” trekt zich nog verder terug en klinkt een pak introspectiever, terwijl akoestische gitaar en zachtere toetsen steeds belangrijker worden. De muziek krijgt meer ademruimte en daardoor lijken ook de teksten over liefde, herinneringen en alleen zijn persoonlijker binnen te komen. Het zijn geen gigantische veranderingen, maar ze maken wel duidelijk wat er in het begin wat ontbreekt. Beans hoeft zijn rustige karakter helemaal niet los te laten om voor afwisseling te zorgen. Integendeel, wanneer de band binnen die zachtheid wat meer speelt met tempo, komt de dromerige sfeer juist beter tot zijn recht.
Vooral de laatste drie nummers blijven daardoor hangen en geven de plaat uiteindelijk nog een sterke finale. Afsluiter “Bed Man Walking” is misschien wel het mooiste voorbeeld van hoe weinig Beans nodig heeft om indruk te maken. Een zachte akoestische gitaar en piano maken het bijzonder intiem, waarna een vrouwelijke stem zich bij Blach voegt en het geheel bijna hemels begint te klinken. Geen grote uitbarsting om de plaat af te sluiten, maar een dromerig einde dat veel langer nazindert door de rivier geluiden dan de vrij gelijkaardige nummers waarmee het album begon. Less Louder is daardoor een fijne plaat, maar eentje die pas tegen het einde echt laat horen hoe mooi die rustige kant van Beans kan zijn.
Ontdek “Corny Love”, ons favoriete nummer van Less Louder in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
