Albums, Recensies

Beans – All Together Now (★★★½): Even onserieus nu

Baked Beans, of zoals ze nu door het leven gaan, Beans, dropt vandaag zijn tweede album. De ongebakken versie is echter nog steeds dezelfde gebleven, geleid door The Murlocs-drummer Mat Blach. De band komt uit de bruisende psychedelische rockscène van Australië, en het zal dan ook niet verbazen dat ze op hetzelfde label, Flightless Records, als King Gizzard te vinden zijn. Hun debuutplaat uit 2018, Babble, mochten ze zelfs destijds nog komen voorstellen als het voorprogramma van de Gizzards. All Together Now is dus het tweede album van het olijke vijftal.

Wat de band verloor aan adjectieven, verliest het echter niet aan enthousiasme. Het lijkt alsof de mannen van Beans één van die oldschool orgelsynths gevonden hebben op zolder, en deze simpelweg weigeren achterwege te laten op dit album. Openingsnummer “Montgomery” is zowat een microkosmos van All Together Now: warme, wazige sfeer; catchy refrein en een gloed aan oldschool orgels. Daarbij blijkt “Montgomery” nog eens een ode te zijn aan de hond van keyboardist Mitch Rice, voor het geval dat iemand Beans van pretentie zou beschuldigen.

Al die seventies synths doen denken aan bijvoorbeeld een Electric Light Orchestra, een band waardoor Beans duidelijk geïnspireerd wordt, of zelfs Deep Purple. Hoewel het grootste deel van All Together Now onmiskenbaar de psychedelische route opgaat, durven ze op “Avalon Speedway” wel degelijk wat meer hun hardrockkanttje to tonen. De swingende intro met zijn bruisende synths doet ronduit denken aan iets op Machine Head van diezelfde Deep Purple.

Voor de rest is het all psychedelica dat de klok slaat. De hoogtepunten van All Together Now bewijzen dit nog maar eens. Singles “Stride” en “Melt” kregen we al eerder te horen, en met goede reden. Beide zijn een masterclass in sixties jamsessions. Zowel “Stride” en “Melt” slagen er in ons te doen terugkeren naar die tijd met hun trage trippy sfeer. “Melt” kent een intense progressie en maakt gebruik van wazige echo’s, met effect.

De tweede helft van de plaat kan het niveau niet helemaal hoog houden, maar eindigen doen we wel sterk. Op “Street Troll” horen we een afwisseling tussen intens gitaarwerk en driftige drums, met daarna toch wat meer die laidback feel zoals op “Melt”. Matt Blach zingt alleszins vol energie. Ten slotte is “Lay It Out” een psychelische apotheose. Een dreigende en moddervette baslijn begeleid het nummer naar een guns blazing einde waarin elk muzikaal idee gewoonweg op een hoop gegooid wordt, in de hoop dat er iets blijft steken.

De band beschrijft All Together Now als een ‘ode naar simpelere tijden’. Maar daarmee doen ze zichzelf wel wat onder. De instrumentatie op All Together Now is warm, fris en gelaagd. Het is soms wat choatisch en ongefocust, maar Beans schijnt een ‘method to the madness gevonden te hebben. All Together Now is gewoonweg fun op een wilde manier, al is het vrij snel duidelijk dat Beans maar met een beperkt arsenaal werkt. Ze hebben het Flightlessnest nog steeds niet verlaten, en de navelstreng met grote broertje King Gizzard is ook nog niet volledig doorgeknipt. Beans echter serieuzer nemen dan ze zelf doen, zou verkeerd zijn. Daarvoor zijn ze hier niet, en soms zegt een bandnaam genoeg.

Instagram / Facebook

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

26 juni 2020

About Author

Sam Nassiri i guess this must be the place


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief