© CPU – Irene Van Impe
Het seizoen van de indoorfestivals is volop aan de gang en een van de vaste afspraken in onze agenda is Les Nuits Weekender. De Brusselse Botanique lanceerde het concept een drietal jaar geleden als het kleine broertje van Les Nuits Botanique en brengt daarmee een hele hoop spannende, opkomende acts naar de hoofdstad. Op vrijdag werd een knappe avond rond IAMDDB opgebouwd, zaterdag zorgde onder andere headliner The Avalanches voor een uitverkochte dag en gisteren kregen we heel wat geliefde namen uit de indiescene voorgeschoteld. Met Chanel Beads, ear en Space Afrika had het festival een mooi drietal weten te strikken, al maakte ook de undercard de nodige indruk.
feeo @ Museum
Het zweet van de vorige festivaldag hing nog in de lucht van het Museum toen feeo als eerste van de dag aan haar set begon. Het soloproject van de Britse Theodora Laird was voor ons in ieder geval een uitstekende manier om aan de dag te beginnen. Hoewel haar set niet per se van het toegankelijke soort was, had ze ons wel al snel mee in haar wereldje. Als een soort van muziekwetenschapper nam ze samen met een gitarist bestaande songstructuren onder de loep, om deze live te vervormen en zo een geheel eigen klankwereld te creëren. Het had iets rustgevend, en tegelijkertijd bouwde ze een spanningsveld op waar we zintuigelijk door geprikkeld werden. Al zittend op de grond vergaten we even het besef van tijd en plaats en met een droneachtig einde zorgde feeo nog voor een uiterst boeiend einde.
Worldpeace DMT @ Rotonde
Na een ingetogen opstart kregen we bij Worldpeace DMT net iets meer prikkels te verwerken. Het duo uit Londen was al op het podium toen Leo Fincham best hilarisch opmerkte dat hij zijn capo voor de gitaar was vergeten. Gelukkig kon Miles Rowan in de tussentijd het kortste datingprogramma ooit in goede banen leiden alvorens het duo met “Marina” effectief van start kon gaan. De Rotonde was helemaal volgelopen en dat was meer dan terecht, want het hyperkinetische Worldpeace DMT speelde een vrank en vrije set die bol stond van de fun. Er waren weliswaar een paar imperfecties, en toch maalde daar uiteindelijk niemand om omdat het net bijdroeg aan de algehele charme van de band. Toen Linham voor een tweetal nummers solo ging bleef de magie van Worldpeace DMT moeiteloos overeind. Zonder effecten en steunmiddelen kwam de sereniteit van “Gabriel” nog beter binnen. Na het akoestische intermezzo mocht Miles Rowan ook weer meedoen, al liet ze Linham wel op de voorgrond staan. Het afsluitende “Ivy” werd jammer genoeg geteisterd door een vervelende feedback, maar het einde met mondharmonica maakte hun set wel meer dan compleet. Worldpeace DMT was zo vroeg op de dag al een van de festivalfavorieten van deze editie.
Camille Keller @ Museum
Ook talent van eigen bodem kreeg een plaats op de affiche. Camille Keller huist en resideert in Brussel en speelde gisteren voor het eerst zijn gloednieuwe show. Ook hij had wat last van technische problemen en verloor daardoor zeker in het begin wat zijn concentratie. Zijn zenuwen kreeg hij gelukkig onder controle en dat had ook wel te maken met de ruggensteun van de muzikanten die hij mee op het podium had zitten. De pianist en gitarist gaven hem het comfort dat hij nodig had om los te kunnen laten en zichzelf te verliezen in zijn muziek. Keller had zijn huiswerk gedaan voor deze nieuwe live set en had voor elk nummer een filmpje gemaakt die aan de achterkant van het podium geprojecteerd werden. Aan visie en goede ideeën dus zeker geen gebrek bij Camille Keller en in de laatste twintig minuten viel alles op zijn plaats. Triphop, alternatieve r&b en artpop werden samengesmolten in een verhaal dat ruimer dacht dan Brussel. De eindsprint maakte dus veel goed en zorgde ervoor dat hij met een goed gevoel mag terugkijken op zijn thuismatch.
bloodsports @ Rotonde
In een line-up van buitenbeentjes was bloodsports misschien wel nog het grootste buitenbeentje en dat heeft vooral te maken met de muziek die dit viertal uit New York maakt. Waar de andere artiesten vooral dromerige en dansbare accenten zette, zorgde bloodsports voor een donderende gitaarwolk. Nochtans was het begin geen voltreffer en dat had vooral te maken met een nogal makke geluidsmix. De nieuwe single “Ten Thousand Feet” kwam helaas niet uit de verf en even hadden we schrik dat de band de diepgang op plaat live niet kon kon evenaren. De twijfels verdwenen echter vrij snel, want bloodsports werd scherper en rancuneus in hun speelstijl. Tegelijkertijd was er ook ruimte voor fragiliteit en comfort, wat ervoor zorgde dat de hoekige geluidsmuur des te overweldigender werd. Hun New York-cool kregen we er gratis en voor niets bij en zonder echt tegendraads te moeten spelen wonnen ze heel wat nieuwe zieltjes in Brussel.
Space Afrika @ Museum
Het was opvallend druk aan de deuren van het Museum. Space Afrika, het experimenteel elektronische duo uit Manchester, hield ons even in spanning en begon met een kleine vertraging van tien minuten aan hun set. Het woord experiment was op zijn plaats, want heel alledaags kwam de set van Joshua Inyang en Joshua Tarelle Reid niet over. In zekere zin overstegen ze het concertgegeven zelf, want als soort van geluidskunstenaars knutselden ze on the spot geluiden aan elkaar. Het audiovisuele aspect nam daarbij een zeer belangrijke rol in, want op het scherm nam Space Afrika ons mee naar de grauwe realiteit in het Noorden van Engeland. Voor een vrolijke noot moest je dus niet in het Museum zijn en een gebrek aan doorslaggevende variatie had wellicht iets meer mensen aangesproken, maar wie wel bleef staan luisterde en keek aandachtig. Een uur was voor ons ook net iets te veel van het goede en daarom trokken we de kelder in voor een van de meest getipte artiesten van deze editie.
Quiet Light @ Witloof Bar
Wij waren duidelijk niet de enigen met het lumineuze idee om de Witloof Bar in te duiken. Meer nog, we hebben het knusse zaaltje nog nooit zo vol geweten als bij Quiet Light. De Amerikaanse is een van de paradepaarden van het New Yorkse cultlabel True Panther en kwam dit jaar nog met een van haar beste albums op de proppen. Ze leek echter niet onder de indruk door de omstandigheden en probeerde op de paar vierkante meters die ze kreeg een sterke show neer te zetten. De soundcheck verliep naar eigen zeggen niet zo vlot, maar gelukkig werd ze ondergedompeld in een warm bad vol vrije geesten. Hoewel niet elk nummer het predicaat memorabel kreeg, zag je Quiet Light groeien in haar set en kwam er meer dynamiek in de nummers. Alleen jammer dat ze deels overlapte met A Good Year, nota bene een act waarmee ze ook al samenwerkte, en de drukte in de zaal minderde. Wie verkaste miste nog een handvol sterke dreampopnummers en voor we het wisten was ze alweer weg.
ear @ Museum
Op het einde van de avond waren er best wat overlappingen wat voor moeilijke keuzes zorgde, al konden wij moeilijk langs ear heen. Je merkte heel de dag een zekere anticipatie hangen en die bereikte bij het duo uit New York een toppunt. Komende zomer staan ze op onder andere Best Kept Secret en Primavera Sound, maar gisteren kwamen ze eerst en vooral Brussel plat spelen met een concertervaring van het meer gekkere sound. In het begin moesten Jonah Paz en Yaelle Avtan nog zien af te rekenen met een vervelende kraaktoon in de beat, maar eigenlijk hadden de twee vrij snel lak aan die kleine storing. Doorgaan was het motto en ze voelden ook aan de energie in een ramvol museum dat er heel wat mensen speciaal voor hun gekomen waren. Bij “Will” gingen ze zelf het publiek in om samen te dansen, terwijl ze doorheen het optreden bleven aanmoedigen om mee te zingen en dansen. ear focuste zich zelf vooral op het losgaan op het podium, wat ze al hangend aan hun microstatief ook best cool deden. Vocaal stelde het wel bitter weinig voor en toch voelde dat geenszins als een gemis, want bij ear draait het vooral om een ontketende energie. Bij “Good Day” vroegen ze een kleine circle pit, wat gezien de muziek een nogal grappig beeld gaf. Op het laatste “Ne Plus Ultra” werd er ook nog een dance battle op poten gezet en deed quasi heel de zaal mee. De schoonheidsprijs zal ear nooit winnen met hun shows, maar het is wel zodanig eigenzinnig en eigenwijs dat het toch blijft hangen. Ga dat maar eens zien deze zomer als je tijd hebt en in de buurt bent van waar ze spelen.
Chanel Beads @ Museum
Wat goed is mag terugkomen en in het geval van Chanel Beads is dat niet minder dan terecht. Op de eerste editie van Les Nuits Weekender was het project van Shane Lavers nog een van de grote uitblinkers en met een nieuw album op zak kon een terugkeer dan ook niet uitblijven. De New Yorker was deze keer zelfs headliner en kreeg het Museum als laatste artiest logischerwijs goed vol. Net als op plaat begon het viertal met een muzikale intro alvorens het optreden na een vijftal minuten in te luiden met de woorden; ‘we will start out set now’. Wie een album van Chanel Beads al eens heeft opgezet weet dat die nogal alle kanten kunnen opgaan, al blijft een dromerige weemoed als een rode draad steeds aanwezig. Live werd die dromerigheid ook opgeroepen, zij het toch met een iets andere ondertoon. Dat kwam ook door het feit dat Shane Lavers als frontman soms wel wat weg had van een hardcore-frontman, zowel in houding alsook in manier van brengen. We vonden het in elk geval goed passen en waren blij dat de nummers op Your Day Will Come (het tweede album wel te verstaan) zo nog een nieuw leven kregen. Wie nog energie te over had kon in de Rotonde en Witloof Bar zich nog verder uitleven, maar wij trokken na een dag vol avontuur, prikkels en een hoop nieuwe herinneringen terug naar het thuisfront.
