© CPU – Nathan Dobbelaere
Geboren in Barcelona, Britse en Duitse roots en gevestigd in Brussel, klassiek geschoold maar nu eerder thuis in een folk-pop-rock mix, en zowel architect als muzikant – Bianca Steck is moeilijk samen te vatten in één woord. Tijdens haar klassieke scholing lag de focus op piano en klarinet, maar ondertussen durft de Sound Track-laureaat al eens voor een melancholische gitaargroove te gaan. Als nieuwste toevoeging aan haar dromerige, herfstige wereld presenteert ze nu “Common Grounds”, en daar zijn wij niet rouwig om.
Het nummer begint vrij duister, met een heerlijke, lichtjes ruige, gitaarslag, een opbouwende drum die rake accenten legt, en een donker gekleurde zanglijn – waarbij Stecks stem zoals wel vaker doet denken aan die van andere topvrouwen als Julia Stone of, dichter bij huis, Lara Chedraoui in de hoogte bij Intergalactic Lovers. In het refrein breekt “Common Grounds” open en krijgen we een lichter sfeertje waarbij een dartelend-door-een-zonnebloemenveld-huppelen-beeld wel zou passen. Die tegenstelling werkt, zeker als je het nummer even tijd geeft om te rijpen met een paar luisters – zou dat geen woord moeten zijn… “Common Grounds” lijkt elke ‘luister’ meer te blijven hangen, en het refrein – waarin Steck trouwens een herkenbaar zoekend gevoel beschrijft – wordt telkens catchier. Het mag duidelijk zijn, het staat hier al even op repeat en we zijn het nog lang niet beu.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
