YUNGBLUD @ Pukkelpop 2026: Break a leg!

Hattrick-tijd voor YUNGBLUD! In zijn poging om met een nieuw elan de wereld te heroveren, trok Dominic Harrison al door bijna alle Vlaamse en Brusselse velden om zieltjes te winnen. De Werchterse weide kreeg in 2025 al een headlineshow cadeau, iets later volgde een uitverkocht Vorst Nationaal en nu, een dik jaar later, is ook Kiewit aan de beurt. Drie vinkjes om je in ons lage land bij de groten te mogen rekenen dus. En dat kun je moeilijk geforceerd noemen. Met het vorig jaar uitgebrachte Idols nam de Brit afstand van de toch iets te goedkope poprock en -punk en verlegde hij de focus naar alternatieve rock met een theatraal allure. De mayonaise pakte, want die plaat werd unaniem als meer dan oké onthaald en live wist hij ze ook nog eens redelijk goed te vertalen. Bovendien kwam hij als naaste vriend van Ozzy Osbourne tijdens diens uitvaartplechtigheden nog eens heel goed uit de verf als sympathiek en oprecht persoon.

Zo is de tour rond die plaat een meer dan succesvolle tour de force geworden, eentje die zijn carrière een serieuze ommezwaai heeft gegeven. De allerlaatste stop van het rondtrekkende circus lag bovendien nabij Hasselt, dus stond het in de sterren geschreven dat Harrison met een splinterbom zou willen afsluiten. De zwaartekracht probeerde echter nog roet in het eten te gooien. Tijdens een motorally in de Verenigde Staten viel Harrison en brak hij zijn been. Via sociale media liet hij weten zéker te zullen optreden tijdens de twee shows die nog restten (er stond 18 augustus nog eentje in Portugal gepland), maar omdat hij zo’n het showbeest en springkonijn is, heerste toch wat angst dat zijn blessure een belemmering zou vormen tijdens zijn set. Benieuwd dus of hij de vorige twee Belgische passages zou kunnen evenaren.

We zien het gezien de omstandigheden door de vingers dat hij een goeie vijf minuten te laat op de bühne verscheen, zeker als dat met “War Pigs” van Black Sabbath is. Het was duidelijk niet makkelijk manoeuvreren met een gigantisch gips rond zijn been – duh – maar voor elk probleem is er een remedie. In dit geval: whisky en mooie vrouwen, het liefst ook nog samen. Harrison liet zich voor sommige nummers galant rondrijden door zijn assistentes en greep naar de fles Jack Daniels als de pijn dan toch iets te heftig werd. Als het even ging, stond hij bijna even wild rond te botsen als hij anders doet. Tijdens “fleabag” ging hij het tot het uiterste door in zijn rolstoel te gaan crowdsurfen, eruit te vallen en alsnog op handen terug naar het podium gedragen te worden. Een lange schets om aan te tonen: het ging nog wel met dat been.

In vergelijking met de vorige passages viel er weinig nieuws te ontdekken in de show van YUNGBLUD. Het decor was nog hetzelfde als in Vorst, Idols vormde nog steeds de rode draad en met “Changes” bracht hij dezelfde ode aan Ozzy Osbourne als de afgelopen tijd. Met “My Only Angel” was er echter wél een nieuwigheidje tegenover Werchter afgelopen jaar. Het nummer staat op de recent verschenen ep die Harrison opnam met Aerosmith en was meteen ook het ruwste momentje van de avond. Nog opvallend, en ook als enige minpuntje aan te stippen: tijdens het anderhalf uur dat YUNGBLUD kreeg, nam hij vaak wel erg uitgebreid de tijd om te keuvelen met het publiek of een meezingmoment op poten te zetten. Meestal zijn dat fijne momenten, maar bijvoorbeeld tijdens “Changes” haalde dat behoorlijk wat het tempo uit de show. En dan is een setlist van slechts tien nummers ook wel iets te weinig.

Voor de rest werd dus de oude trukendoos bovengehaald. “Hello Heaven, Hello” werd ondersteund door knappe visuals, de gewoonlijke sterke opener van de set “Lovesick Lullaby” deed voor de eerste keer stembanden trillen en tijdens “fleabag” mocht er iemand uit het publiek ritmegitaar komen spelen. Dat hadden we allemaal al meer dan eens meegemaakt natuurlijk, maar dat deed niets af van de kracht die nog steeds in deze show zit. Dat is grotendeels te danken aan Harrisons opgepoetste imago en ontegensprekelijk frontmantalent, maar ook zijn band draagt daar een niet onbelangrijk deel aan bij. Die was op geen foutje te betrappen en wél altijd bereid om er het tempo in te houden.

Zo komt er na héél veel shows een einde aan dit boerenjaar voor de Brit. Het slotakkoord was dan ook misschien wel het mooiste: met “Loner” ging iedereen – hijzelf inclusief – nog eens enthousiast aan het springen, waarna “Zombie” voor de nodige traantjes zorgde. Het is tekenend dat hij nadien, zelfs nadat de crew al aan de opkuis begonnen was, nog gedag ging zeggen tegen de fans. Vermoedelijk beseft hij zelf wel hoe belangrijk de shows van het afgelopen jaar zijn geweest, en in vergelijking met Werchter stond het geheel vandaag nog een stukje sterker en zelfzekerder. Een grootse innovator binnen de gitaarwereld wordt hij vermoedelijk nooit, maar je kan er niet langer omheen dat de hits én de show ervoor hebben gezorgd dat hij terecht zijn positie kan nemen als headliner. De ambiance en glamour zijn er, terwijl iedereen van 15 tot 75 wel iets kan vinden om fan van te worden. ‘See you soon’, gaf hij nog mee. De kans daarop lijkt ons ook groot.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Hello Heaven, Hello
The Funeral
Lovesick Lullaby
My Only Angel
fleabag
Lowlife
Changes (Black Sabbath cover)
War
Loner
Zombie