Met Idols ziet Dominic Harrison, beter gekend als YUNGBLUD, het groots. Zelf beschrijft hij het als een ‘project zonder limieten’. Het werd aangekondigd als een album in twee delen met vandaag het eerste. Zijn vorige album YUNGBLUD dateert ondertussen uit 2022. Toch is de zanger niet van de radar verdwenen. Zo stond hij de afgelopen jaren ook meermaals op grote festivals in ons land. Daar komt dan dit jaar, doordat Kings of Leon moest afzeggen, opnieuw een editie van Rock Werchter bij. Wat nieuwe muziek was dus ook meer dan welkom.
Als voorbereiding op Idols liet Harrison ons al drie nummers horen. “Zombie” kon ons daarbij meer bekoren dan “Lovesick Lullaby“, maar het was nog altijd vooral “Hello Heaven, Hello” dat ons verwonderde met zijn speeltijd van negen minuten. Toch lagen de drie singles wel nog een beetje uit elkaar, wat nog geen precies beeld gaf van wat het geheel zou brengen. Het album moest een ode aan de rockmuziek worden en daar is hij alvast in geslaagd.
Met “Hello Heaven, Hello” als opener legt YUNGBLUD de lat meteen hoog. Toch bleek dit de perfecte keuze. Het nummer, dat uit drie delen bestaat, varieert op zichzelf al, maar daar bouwt de zanger op verder met de switch tussen “Idols Pt. I” en “Lovesick Lullaby”. Deze eerste, die de emotie dat het album bevat perfect uitstraalt, moet dan plaats maken voor het energiebommetje dat dichter in lijn ligt met Harrisons vroegere stijl. Dit dan nog met een perfecte overgang. Toch vormt dit eerder de uitzondering op het album en is de omkeer van stijl toch duidelijk. Tussen de nonchalance van “Lovesick Lullaby” en de emotie van sommige van de rockballads verder op het album voel je dan toch wel een verschil.
De grootsheid die YUNGBLUD voor ogen had, komt op Idols zeker tot uiting. Een van de aspecten die hiervoor zorgt, zijn de strijkers van het London Philharmonic Orchestra die Harrison meermaals vervoegen. Deze komen op nummers als “Monday Murder” en “Ghosts” enorm naar boven en geven een extra dimensie naast het gitaargeweld. Dit vooral op de bridge van “Ghosts” waar de strijkers en de gitaar elkaar prachtig aanvullen. Op “Zombie” en “War” legt Harrison dan nog een extra breekbaarheid in zijn stem die het geheel compleet maakt en verder bouwt op de emotionele laag van het album. Ook “Change” volgt dit recept. Toch kan YUNGBLUD genoeg variatie hierin brengen om niet te vervelen.
Op “Ghosts” wordt door een gitaartje dat wat doet denken aan “I Still Haven’t Found What I’m Looking For” van U2 duidelijk dat YUNGBLUD zich tussen de grote namen wil vestigen, wat hem goed afgaat. Met de voorgenoemde bridge neemt hij het nummer dan nog naar een hoger niveau. Afsluiten gebeurt dan uiteindelijk ook in stijl. “Idols Pt. II” vormt een rustig en door piano geleid tussenstuk dat wederom mooi overgaat in zijn opvolger. “Supermoon” volgt dan ook nog even dat stramien voordat de sterke achtergrondzang en instrumentale backup het slot afwerken.
Idols is dan nog maar het eerste van twee delen, maar kan al grote verwachtingen inlossen. Met zijn mix tussen ingetogenheid en instrumentale grootsheid weet YUNGBLUD te overtuigen. Het album vormt een geheel dat sterk staat, maar brengt ook nummers mee die op zichzelf memorabel zijn. Met vooral emotionele rockballads komt de zanger sterk voor de dag. Nu is de vraag enkel wat dit live zal geven, maar daar krijgen we snel genoeg een antwoord op.
YUNGBLUD staat op 5 juli op de Main Stage van Rock Werchter en komt op 5 oktober ook Vorst Nationaal inpalmen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Ghosts”, ons favoriete nummer van Idols in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
