© CPU – Karen Van Lierde
Het is morgen, 15 augustus, exact één jaar geleden dat Rise Against met Ricochet afkwam en we zouden liegen als we zeggen dat we het gaan vieren. De plaat van de Amerikaanse punkrockers wist ons namelijk maar matig te overtuigen en werd zo onderaan onze ranking van Rise Against-albums geplaatst. Helaas waren we niet de enigen die daar zo over dachten. Waar wij nog redelijk mild waren, werd de tiende langspeler vanwege zijn gladheid door fans wereldwijd uitgekotst alsof het een bord bedorven eten was. Luidkeels werd om een terugkeer naar de oude Rise Against gevraagd en met “Katy Bar the Door” en “Living Undercover” lijkt de band nu alvast voorzichtig in die richting te bewegen.
Het is voor Rise Against toch wel best gek om zo dicht op de vorige albumrelease met losstaande nummers op de proppen te komen. Doorgaans laten de heren uit Chicago namelijk best wat tijd verstrijken voordat er nieuw materiaal verschijnt, maar blijkbaar jeukte het alweer snel genoeg om opnieuw de studio in te duiken. Of misschien waren de kritieken op de ‘nieuwe’ Rise Against toch net iets te duidelijk. Geen gekke gedachte als je ziet dat het viertal voor zijn nieuwste tracks terug naar The Blasting Room trok, de studio waar in het verleden al een flink deel van zijn discografie werd opgenomen.
En ergens hoor je dat en dan vooral bij “Katy Bar the Door”. Daar echoot de sound van Appeal to Reason, toch nog altijd de bekendste plaat van de groep door de wereldhit “Savior”, toch wel stevig doorheen, zij het wel met een net iets moderner sausje. Volledig terug naar de sound van die plaat gaan we niet, maar je hoort wel de rauwheid die we op Ricochet misten. Een minstens even grote vooruitgang is het feit dat frontman Tim McIlrath niet langer meer klinkt alsof hij door een bliktelefoon zingt. De titel is trouwens nog best toepasselijk te noemen, aangezien “Katy Bar the Door” oud-Amerikaans is voor ‘zet je schrap’. En dat is gezien de pit in de sound toch wel een fijne waarschuwing.
Diezelfde pit horen we ook in “Living Undercover”, al is die track toch duidelijk de gladdere van de twee. Echt met groene zeep ingesmeerd is de track gelukkig niet, maar de groep heeft het wel een catchy melodie meegegeven. Helemaal verlost van de bliktelefoon van Ricochet zijn we overigens nog niet. Op “Living Undercover” duikt het effect weer even op en wordt de stem van McIlrath opnieuw wat vervormd, maar ditmaal is het eerder een kortstondig accent dan iets dat, net als op de plaat, het volledige geluid van de track bepaalt.
Onderaan de streep halen beide tracks het niveau van de hoogtijdagen van Rise Against misschien niet, maar ze vormen in ieder geval al wel een stap in de juiste richting. En iedere stap richting het geluid van weleer kunnen we na Ricochet alleen maar toejuichen. Of de twee tracks ook betekenen dat er een nieuw album aan zit te komen, durven we voorlopig nog niet te zeggen aangezien de band ze als twee losstaande singles heeft aangekondigd. Maar iets zegt ons dat het hier waarschijnlijk niet bij zal blijven.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
