Over Ariana Grande valt ondertussen al veel te zeggen. Door haar rijkgevulde muziekverhaal dat al dertien jaar en acht albums aan de gang is, zou je bijna vergeten dat de Amerikaanse haar roots vond als Cat Valentine in meerdere Nickelodeon-reeksen. Nu dat ze zich daarvan afgeschud had en zich sterk geprofileerd had als een van de grootste popartiesten van haar generatie, begint ze haar weg ook terug te vinden naar de filmwereld. Met twee sterke musicaldelen van Wicked combineerde ze de twee werelden. Aan het einde van het jaar zal Grande ook te zien zijn in het Meet The Parents vervolg Focker-In-Law. Met dat vermeld te hebben, keren we terug naar haar muziekavonturen. Waar Sweetener en thank u, next, uit respectievelijk 2018 en 2019, de muziekwereld op haar grondvesten deden daveren, liet Positions uit 2020 ons op onze honger achter. eternal sunshine, dat twee jaar geleden uitkwam, deed ons dan weer voelen zoals Sweetener ons deed voelen. Of petal de nieuwe hoogdagen doortrekt, ontdekten we enkele dagen geleden.
Voordat we aan onze analyse van petal beginnen, willen we nog even stilstaan bij het gegeven dat Grande’s artistiek werk niet de enige reden is dat de zangeres een hot topic is op het internet. Fans maken zich de laatste tijd zorgen over de gezondheid van Grande door haar lichamelijk voorkomen. Doordat Grande terugbeet op de kritiek in de nieuwe videoclip van “petal”, kwam actrice en activiste Jameela Jamil met de opmerking dat de videoclip dit lichaamsbeeld in de kijker zet en jonge meisjes het verkeerde idee geeft. Nu heeft het team van de zangeres ook aangekondigd dat ze door de commentaren even uit de schijnwerpers zal treden na haar tour. Misschien jammer net na de release van het nieuwe album, maar wij nemen dan ook liever een standpunt in over dat album dan over de situatie.
petal gaat qua stijl enigszins verder waar eternal sunshine de boeken toedeed. Het vorige album had zijn zachte en emotionele kant, maar combineerde die met de trapachtige beats die Grande al vaker gebruikte. Nu doet ze dat nog altijd, maar ze blijken zachter en toegankelijker. Dit merken we bijvoorbeeld op “stay”, dat net nog uitspringt in zijn vibes die ons tot rust brengen. “oh well” haalt dan weer wat duidelijkere beats naar boven, maar het stemgebruik van Grande komt op een andere manier uit dan op albums als Sweetener, waardoor het weer in het geheel past.
Hiernaast plaatst de zangeres in nummers als “petal” zelf en “like i do” een sensuele laag op de stijl die ze etaleert, wat ons dan wat meer aan thank u, next doet denken. Zo maakt Grande er een beetje een mengelmoes van door alles wat ze kan in een jasje te onderdompelen. Dit brengt dus wel geen super verrassende en spannende nieuwigheden meer met zich mee, waardoor het album wel in de verwachtingen blijft liggen. Soms is het dan ook gewoon aangenaam om te weten wat je moet verwachten en voelt petal een beetje als thuiskomen in het Grande-universum.
Qua hitjesgehalte kan het album ook voldoen. Ons gevoel neigt dan naar single “hate that i made you love me” dat relaxed en gewoon vlot het oor in gaat als een lekker lowkey popnummer. Van de nieuwe nummers doen “never get over me” en “bad thing (bunny hop)” het dan het meest voor ons mede door het ietwat funky gehalte van beide, nog altijd binnen de lijnen van de stijl. Zo gaat Grande op het einde van het album nog in stijgende lijn. “nowhere, nobody” sluit het album dan nog rustig en in waarde af.
We vrezen een beetje dat het volgende album van Ariana Grande iets langer op zich gaat laten wachten dan dat deze deed. Daarom zijn we op zich blij dat we nu nog petal hebben gekregen om haar periode uit de schijnwerpers te overbruggen. Het album is wat we van Grande verwachten. Misschien niet altijd even spannend, maar zeker te bekoren als je haar al even volgt. De zangeres zet dus weer prima werk neer en daar zou de aandacht nu vooral naartoe moeten gaan.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “bad thing (bunny hop)”, ons favoriete nummer van petal, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
