© CPU – Nathan Dobbelaere
Na een eerste dag in de wereld van Consciensia waarin we kennismaakten met de emotie verdriet, waren we na een heerlijk nachtje slapen klaar voor de volgende emotie van het universum. Een gastoptreden van The Edge van U2 bij Martin Garrix, een vader-dochterset van de familie Broos en de inhuldiging van de nieuwe Mainstage konden met andere woorden met een veer de geschiedenisboeken in geschreven worden, want gisteren stonden er opnieuw heel wat potentiële hoogtepunten op het menu. Het liveconcept van het Italiaanse trio Meduza, een drie uur durende set van Steve Angello op de Crystal Garden en een primeur met de last minute aankondiging van Illenium.
Aan de Mainstage deden Omdat Het Kan & Average Rob hun volksfeestje van vorig jaar eerst nog eens over. Wie goed keek, zag trouwens heel wat verwijzingen naar vorige edities op het zandkleurige pronkstuk: de roze bloem van Life (2024), een luchtballon van Adscendo (2023), het standbeeld van The Reflection Of Love (2022) en zelfs de vlinder die vorig jaar op de megakraan van Van Loo Projects landde. Onze landgenoten brachten ons in de laatste minuten nog bij wat liefde en wie België is met hun dikke ‘shtampschijven’, waarna Maddix het roer overnam met ravey mainstagetechno. In het publiek ook al de nodige animo, want een hele kudde Zwitsers daalde plots af naar de pit, terwijl ook Nathan met zijn Crazy Dance Moves de traditie op de heuvel voortzette en een hele rits bezoekers meesleurde. Wij trokken echter naar Jazzy, om rustig op gang te komen.
Jazzy @ The Great Library
© CPU – Nathan Dobbelaere
De dj heeft twee grote muzikale liefdes en raar maar waar: daar zit geen jazz bij! Nee, haar artiestennaam is afgeleid van Yasmine Byrne, zoals ze bij het stadhuis van Dublin bekend staat. Qua beats heeft ze voor ons kalme house in petto met hier en daar een streep r&b erdoor. Met een zonnebril en een brede glimlach geniet ze zichtbaar van het wiegende publiek, terwijl op de achtergrond geregeld wat gekleurde rook de lucht wordt ingeschoten. De dj heeft haar plaats op Tomorrowland niet gestolen, maar stond uursgewijs wel gewoon op haar plek. Veel later moet je haar niet schuiven, dat is eerder iets voor op Ibiza, zoals Pacha al goed gezien heeft door haar een residentie aan te bieden.
HALŌ @ Mainstage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Weet je waarvoor het woord ‘uplifting’ uitgevonden is? Voor een set van HALŌ. De nieuwe formatie bestaat uit DubVision, Matisse & Sadko en Third Party en heeft zoals je kan verwachten het beste van progressive house in de aanbieding. Het drietal lanceerde zijn samenwerking vorig jaar tijdens Amsterdam Dance Event en deed sindsdien nog maar enkele shows. “Lions In The Wild”, “Human”, “Starlight (Keep Me Afloat)”… Het trio selecteerde de meest euforische anthems en blikte zo de sfeer van Tomorrowland perfect in tijdens hun uurtje. Wie vrijdagavond niet aan de Mainstage afsloot kreeg hier een herkansing, want er sloop opvallend veel Martin Garrix-muziek in de set. Het publiek dat iets te vaak ‘3, 2 1, let’s go!’ of ‘hee, hoo’ riep was cliché Tomorrowland en moest je erbij nemen, maar de drie bewezen wel dat progressive house na al die jaren nog steeds het beste werkt op dit festival. Met aan het einde nog “Carry You” veroorzaakten de heren een springende massa met handen in de lucht zoals we die kennen uit de virale aftermovie van Tomorrowland 2012 en zo bleek de tijd, plaats en dj-keuze een schot in de roos.
MEDUZA³ @ Freedom
Meduza kennen we natuurlijk van wereldhits als “Piece Of Your Heart” en “Lose Control”, maar ook in recentere jaren blijft het Italiaanse drietal nog op dreef. De formatie toert dit jaar met MEDUZA³: hun nieuwe hybride liveconcept, waarin het dj’en wordt gecombineerd met live piano en MIDI-orkestratie. In de Freedom kreeg ieder lid – normaal tekent enkel Mattia Vitale present – zijn eigen taak: een zorgde voor de mix, een ander voor de live piano en de ander voor de percussie op elektronisch vlak. “Paradise”, een van die andere grote hits, ging vlotjes in de mix met “Magnetic” van The Bausa en zo was de trein vertrokken. Ook het nieuwe “Weekend” met Khalid kon al op aardig wat respons rekenen. De Italianen brachten veel van hun bekendere nummers eerst intiem op de piano om ze nadien uit te laten barsten in een golf van euforie, zoals op het emotionele “Another World”. Met die voor Tomorrowland ongewone aanpak lokte Meduza een van de volste Freedoms die we over de jaren heen al gezien hebben. Het nadeel daarbij is dat er veel gsm’s uit de broekzak gehaald werden om dit speciale tafereel te filmen, maar de grens van storend ging het gelukkig net niet over. Eindigen deden de heren door met “Don’t Wanna Go Home” de goede vibes boven te halen. En of wij graag tot ’the last song’ bleven. Waar vrijdag de ‘4’ hier zegevierde bij 4444 Of A Kind, was de Freedom gisteren in de greep van de ‘3’.
MORTEN b2b Malaa @ Crystal Garden
MORTEN sprong bij ons vooral in het oog door zijn Future Rave-project met David Guetta, die doordoor enkele jaren geleden eindelijk nog eens iets vernieuwends bracht. Mr. Titanium slaagt erin om met hitjes van beneden niveau nog steeds de hitlijsten te domineren, maar MORTEN plukt de vruchten van zijn carrière vooralsnog vooral uit die periode waarin hij nauw met Guetta samenwerkte. Gooi dat in de mix met Malaa, die al ettelijke jaren een belangrijke speler in de house is, maar recentelijk resoluut voor een zijpad koos met zijn Alter Ego-alias, en je bent in voor een onvoorspelbare set.
© CPU – Nathan Dobbelaere
En hoewel we niet zo’n klaar beeld hadden van wat er ons te wachten stond, was de combo alsnog een verrassing. Met een opeenvolging van eerst deep- en techhouse en daarna funky en melodische technonummers lag de set niet helemaal in de lijn der verwachtingen. Omdat we Malaa kennen als houseproducer en MORTEN als ontwikkelaar van de mainstagetechnosound was de discografie van geen een van beide heren echt te bespeuren in hun handjeklap, op een paar uitzonderingen na. Jammer bleek dat geenszins, want de Crystal Garden was voor bij aankomst en liep alles behalve leeg. Ook wij genoten met volle teugen, al was de nieuwe lay-out van de stage evenzeer de moeite om naar te kijken. De open structuur kreeg een iets geslotener gevoel, met een overkapping die nog meer het sprookjes gevoel van Tomorrowland representeert, en met een dak waar nog meer tierlantijntjes ingangen dan vorige jaren. Tussen de bloemenplanten doken moving heads, grotere bloemen, op- en neergaande kristallen, watervernevelaars en rookmachines op, die naar verlangen apart of allemaal tezamen ingezet werden. Naar het einde toe vinden de twee mannen de weg naar hun eigen geluid weer wat terug, al had was dat voor ons geen must. De synergie tussen de twee bleek goed te pakken en dat weerspiegelde zich in het publiek, waardoor de combinatie MORTEN-Malaa misschien wel evengoed hand in hand ging als de People of tomorrow en glitters.
Bassjackers & DVBBS @ Planaxis
Vraag aan de jongste generatie EDM-fans wie Bassjackers is en ze horen het in Keulen donderen. Ook wij zijn nog jong, maar net oud genoeg om de gouden jaren van de big room nog meegemaakt te hebben, en daarin was het Nederlandse duo onmogelijk weg te denken. Geen wonder dat ze gisteren op de Planaxis-stage stonden die gehost werd door het 2010 – 2012-concept. Daar moesten we toch eens een kijkje nemen. Wel, dat nam een andere wending. Weinig klassiekers gehoord; vooral een herhaling van Bassjackers’ Mainstage-set van vrijdag. Snelle techno dus, voor de zorgeloze en snel tevreden klant. Ach, simpele beats en leutigheid zonder al te veel nadenken en analyseren hoort ook gewoon bij Tomorrowland en dus lieten we ons meevoeren op die golf. DVBBS deed erna net hetzelfde, maar de plotselinge bestorming van eerder genoemde Nathan maakte dat we het met plezier nog wel even volhielden. Op de tonen van “Tsunami” en “We Were Young” deed hij alles wat je maar kan bedenken met zijn lichaam, gekopieerd door een groeiend aantal volgelingen. Deze man is toch echt een van dé legends van Tomorrowland hoor.
Illenium @ The Great Library
© CPU – Nathan Dobbelaere
Een debuut als afsluiter: Illenium stond nog nooit op Tomorrowland, maar voor alles een eerste keer. Om even alle zielen gunstig te stemmen, nam de Amerikaan een brave start door een paar typische TML-anthems in de mix te verwerken. “Levels”, “Clarity” van Zedd en “Titanium” van David Guetta kwamen zo voorbij, maar die konden we zo’n 300 meter achter ons ook horen. Die liedjes mocht hij dus thuislaten; gelukkig waren ze enkel voorbehouden voor het openingskwartier. “Feel Alive” met Bastille en “Feel Something” met I Prevail verraadden dat Illenium wel degelijk was gekomen om muzikale keet te schoppen. Daarna waren de drops negen van de tien keer lekker vettig, met trap, dubstep en wat basshouse af en toe. Zonder de passanten uit het oog te verliezen – hij bleef het toevallig nog aanwezige publiek aan zich vastknopen met bijvoorbeeld zijn “Don’t Let Me Down”-remix en een melodische trapremix van “Numb” – zorgde hij ervoor dat ook de hard bassheads aan hun trekken kwamen. Wat ons betreft mocht hij daar nog iets secuurder in zijn, maar zijn aanpak werkte wel en zorgde voor een vol plein; niet evident met David Guetta, Armin van Buuren en Reinier Zonneveld als concurrentie. Met “Slave To The Rhythm” in samenwerking met Bring Me The Horizon en “Good Things Fall Apart” kleedde hij het slot aan, en terwijl de confetti nog op onze hoofden neerdaalde, begonnen we aan de uittocht.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
