Syd hoeft zichzelf al lang niets meer te bewijzen. Als frontvrouw van The Internet en producer achter een groot deel van haar eigen werk heeft ze de voorbije jaren een vaste plaats binnen de moderne r&b ingenomen. Haar muziek schreeuwt nooit om aandacht, maar wint net door de subtiliteit. Waar Broken Hearts Club nog helemaal in het teken stond van liefdesverdriet, voelt Beard als een volgende volwassen stap. Niet omdat alle pijn verdwenen is, maar omdat Syd ze lijkt te hebben aanvaard. Ze klinkt rustiger, zelfzekerder en durft opnieuw liefde toe te laten. Dat hoor je ook in de productie, die warm en bijna gewichtloos aanvoelt. Alles lijkt te ademen zonder ooit gehaast te klinken.
Opener “Walls” laat daar geen seconde twijfel over bestaan. Een eenvoudige, repeterende beat vormt de basis terwijl warme synths en subtiele toetsen langzaam het nummer inkleuren. Er gebeurt instrumentaal eigenlijk niet overdreven veel, maar precies daardoor krijgt Syds stem alle ruimte om te schitteren. Haar hoge, fluwelen zang draagt het nummer volledig en geeft het meteen een intieme sfeer. In “Callin”, samen met Blu june, komt er wat meer beweging. De bas krijgt meer aandacht, de drums klinken losser en de groove nodigt bijna vanzelf uit om mee te bewegen. Het gaat over twee mensen die elkaar blijven opzoeken, zelfs wanneer woorden tekortschieten. “Jasmin 17” bouwt daarop verder met een meer sensuelere beat waarin ritme belangrijker wordt dan melodie. Syd zingt over verlangen zonder dat het ooit overdreven expliciet wordt. Ze houdt alles klein en gecontroleerd, waardoor de aantrekkingskracht net geloofwaardiger aanvoelt.
Met “My Love” bereikt het album misschien wel zijn warmste moment. De lichte bossanova invloeden, de zachte keys en gitaar geven het nummer iets filmisch, alsof het geschreven werd voor een scène waarin alles eindelijk even op zijn plaats valt. De melodie is eenvoudig, maar de verschillende lagen in de productie zorgen ervoor dat je telkens weer iets nieuws hoort. Ook “Closet” met Cube blinkt daarin uit. De beat blijft sober, terwijl kleine percussiegeluiden en subtiele akkoorden het geheel voortdurend kleur geven. Syd klinkt hier nog zachter dan voordien. Het lijkt alsof ze niet alleen tegen een geliefde zingt, maar ook tegen zichzelf. Ze zoekt geen grote verklaringen voor liefde, maar laat zien dat echte verbondenheid vaak in de kleinste momenten zit.
De tweede helft blijft trouw aan die sfeer, maar laat ook horen hoe sterk Syd als producer is geworden. “Bad Guys” kiest voor een donkerdere ondertoon. De diepe bas en trage groove geven het nummer iets verleidelijks, terwijl de tekst speelt met het idee dat we soms vallen voor mensen waarvan we eigenlijk weten dat ze niet goed voor ons zijn. Daarna volgt “Do Better”, misschien wel het meest intrigerende nummer van de plaat. De hypnotiserende beat blijft zich herhalen, terwijl kleine effecten en achtergrondstemmen telkens nieuwe details toevoegen. Het gaat niet langer over wat iemand anders verkeerd deed, maar over de vraag hoe je zelf een betere partner kunt worden. Dat maakt het nummer veel persoonlijker dan het op het eerste gehoor lijkt.
Wanneer “Water” begint, lijkt het album nog één keer helemaal naar binnen te keren. Haar stem klinkt hier bijna breekbaar en zweeft boven een minimale instrumentatie waarin zachte synths en keys alle ruimte krijgen. Het voelt aan als een verlangen dat nooit helemaal wordt uitgesproken. Alsof Syd weet wat ze wil, maar nog niet zeker weet hoe ze het moet bereiken. Die twijfel verdwijnt langzaam in afsluiter “2 Many Days”. De productie blijft klein, maar de boodschap is veel duidelijker. Ze hoeft niet langer achter tijdelijke relaties of oppervlakkige gevoelens aan te lopen. Ze kiest voor rust, voor zichzelf en voor alles wat ze de voorbije jaren heeft opgebouwd. Dat maakt van het slot geen groot emotioneel hoogtepunt, maar wel een volwassen conclusie die perfect past bij de rest van het album.
Beard is geen plaat die voortdurend de grenzen van r&b probeert te verleggen. Daarvoor blijft het soms net iets te veilig en lijken sommige nummers op het eerste gehoor sterk op elkaar. Toch schuilt net daarin ook de charme. Syd kiest bewust voor nuance in plaats van spektakel. Haar stem blijft het kloppende hart van de plaat, terwijl de warme productie elk lied een ontspannen, bijna dromerig karakter geeft. Het is een album dat je niet overdondert, maar langzaam meeneemt in zijn wereld. Misschien springt het daardoor niet meteen boven haar vorige werk uit, maar als luisterervaring voelt Beard wel als een zachte ademhaling.
Op 6 september staat ze in de AB en op 7 september treedt ze op in de Melkweg.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Do Better”, ons favoriete nummer van Beard in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
