Down The Rabbit Hole 2026 (Festivaldag 2): Dansen en nog eens dansen!

Na een eerste dag vol contrasten leek de tweede festivaldag nog een versnelling hoger te schakelen. Waar vrijdag geregeld plaatsmaakte voor introspectie, stond zaterdag vooral in het teken van beweging. Van de dansbare postpunk van Genesis Owusu tot de uitgekiende choreografieën van David Byrne: stil blijven staan bleek een haast onmogelijke opdracht. Niet elk optreden wist evenveel indruk te maken, maar de hoogtepunten maakten dat ruimschoots goed.

Genesis Owusu @ Fuzzy Lop

Wie een plekje wilde bemachtigen voor Genesis Owusu moest ruim op tijd aanwezig zijn. De Fuzzy Lop zat afgeladen vol nog voor de eerste noot had geklonken, een duidelijk signaal dat de Australiër stilaan te groot wordt voor de middelgrote festivaltenten. Als hij dit tempo aanhoudt, lijkt een verhuis naar het hoofpodium slechts een kwestie van tijd.

Geflankeerd door een drummer en twee gigantische namaakspeakers bracht Genesis Owusu een set waarin zijn recente album Redstar Wu & the Worldwide Scourge centraal stond. Toch was het vooral de explosieve energie die de show bepaalde. Tijdens “Death Cult Zombie” veranderde de tent in een dansvloer, aangedreven door stotterende drums en messcherpe postpunkriffs. Ook “Life Keeps Going” kreeg het publiek zonder moeite aan het springen. Zelfs een onverwachte cover van Vanessa Carltons “A Thousand Miles” voelde nergens geforceerd aan. Toen “Stay Blessed” werd ingezet, volgde zelfs een crowdsurf van de man zelf. Owusu zette zonder twijfel een van de must-see concerten neer van de dag.

The Last Dinner Party @ Hotot

Na hun doorbraak in 2024 bewees de vijftallige Britse band op de tweede dag dat alle lof tot dat punt verdiend was. De groep speelde bijzonder strak samen en combineerde hun theatrale uitstraling met een mix van indie-rock, folk en stevige hardrockinvloeden. De sierlijke linten die geweven waren rond hun instrumenten, vormden een passend verlengstuk van hun barokke esthetiek, terwijl de songs schakelden tussen kwetsbaar en bombastisch. Na een poosje kon de set stilistisch wat eentonig aanvoelen, maar dat is persoonlijke smaak. Dat was dan ook de essentie van hun optreden: geen grote verrassingen of trucjes, maar gewoon alles geven op een hoog pitje.

Frontvrouw Abigail Morris was daarbij de onbetwiste spil van het geheel. Met een speelse podiumprésence en een krachtige stem wist ze moeiteloos te schakelen tussen ingehouden emotie en theatrale uithalen, terwijl de rest van de band haar evenwaardig ondersteunde. Publieksfavorieten als ‘Nothing Matters’ en ‘The Feminine Urge’ werden luid meegezongen en zorgden voor een van de eerste echte massale ontladingen van de zaterdag. Het bewees nog maar eens dat The Last Dinner Party niet langer een hype is, maar een band die ook op een groot festivalpodium volledig overeind blijft.

Westside Cowboy @ Fuzzy Lop

De jonge Britse twintigers van Westside Cowboy bewezen al vroeg op de dag waarom ze momenteel als een van de spannendste nieuwe bands uit Manchester worden beschouwd. Ondanks hun beperkte podiumervaring (en leeftijd) klonk het viertal opmerkelijk volwassen. Hun samenspel zat strak in elkaar en de afwisseling tussen ingetogen passages en stevigere uitbarstingen voelde vanzelfsprekend aan.

Vooral het groepsgezang waarmee de band de set afsloot zorgde voor kippenvel. De harmonieën vulden de tent en het publiek genoot. Ook een bedankje aan de manager die de leden de dag ervoor helemaal vanuit Manchester naar Nederland had gereden, was een hartelijk moment. Als dit het niveau is waarmee de groep aan hun carrière begint, belooft de toekomst bijzonder veel.

Stay Away From Dante! @ Bossa Nova

Over verrassingen gesproken: de jonge Emmanuel Adomah Boateng uit Amsterdam-Zuidoost wist indruk op ons te maken. Samen met een kring van muzikanten die bestond uit een keyboardspeler, gitarist, DJ en twee achtergrondzangeressen, zette Dante de toon bij de gezellige Bossa Nova stage. De groep verscheen in matrozenoutfits op het podium en nam het publiek meteen mee in een absurd verhaal waarin ontsnappen uit een circus centraal stond. De muziek zelf was een verfrissende mix tussen neo-soul, hiphop en pop. De hele uitstraling had iets weg van Tyler, The Creator zijn esthetiek, op een oprechte en originele manier.

In de 2^de helft van zijn set kwam het hiphop element van zijn artistieke arsenaal meer en meer tevoorschijn. Hij bracht zijn medecollega’s Louis Pedro en JAH op het podium om nummers te spelen van hun DE 3 PACK EP. Ook Brunzyn werd opgeroepen als special guest om samen met Dante een house-georiënteerde clubbanger te vertolken. De jongeheer en zijn band lijken ons in de smaak te vallen bij zowel popliefhebbers als de muzikale snobs. Tegen het einde zette zijn set een steeds agressievere toon voort. Hij wist zelfs door middel van een distorted gitaar trap-anthem een moshpit uit te lokken. Stay Away From Dante! is absoluut een act om de komende jaren in het oog te houden.

Joy Crookes @ Teddy Wider

Joy Crookes bracht vervolgens een stijlvolle set waar haar warme stem centraal stond. De Britse zangeres bracht haar versie van jazz en r&b, ondersteund door een verzorgde liveband.Joy Crookes hield de aandacht bovendien moeiteloos vast dankzij haar ontspannen podiumprésence. Zonder veel theatrale franje liet ze haar karaktervolle stem het werk doen, terwijl de band subtiel ruimte gaf aan de soulvolle arrangementen en jazzy accenten.

Vooral de nummers van haar recente album Juniper kregen een warm onthaal en pasten perfect bij de intieme sfeer van de Teddy Widder. Wie op zoek was naar een ingetogen concert om even op adem te komen tussen het festivalgeweld, zat hier dan ook op de juiste plek. Hoewel de instrumentatie aangenaam klonk, misten de nummers voor ons net dat beetje extra. De hooks bleven onvoldoende hangen en ook de songwriting wist ons nergens echt te verrassen. Het leverde een dromerig en zwoel concert op, maar niet een dat lang zal nazinderen.

David Byrne @ Hotot

Als een van de meest geanticipeerde artiesten van de dag bewees David Byrne ons nog maar eens waarom hij behoort tot de meest inventieve performers van zijn generatie. Gewapend met een akoestische gitaar opende hij verrassend sober, maar al snel stroomde het podium vol met een leger muzikanten in identieke oranje kostuums. Saxofoon, glockenspiel, percussie en talloze andere instrumenten werden voortdurend afgewisseld terwijl niemand ooit leek stil te staan.

De zorgvuldig uitgewerkte choreografie liep als een rode draad door het volledige concert. Elke muzikant maakte deel uit van het spektakel en wist elkaar te ondersteunen, zonder elkaar voor de voeten te lopen. Byrne bracht in de eerste plaats nummers van zijn Who Is The Sky? album voort, maar kwam evengoed op de proppen met een handvol klassiekers. Het concert vertoonde een theatraal gevoel voor beweging, waardoor de show voortdurend bleef verrassen. Het was voor veel bezoekers het hoogtepunt van de festivaldag. Eentje waar ritme en dans de eisende factoren waren.

Byrne bewees dat een indrukwekkende show niet hoeft te leunen op grootse effecten alleen. Alles wat op het podium gebeurde, stond in functie van de muziek, waardoor de choreografie en de visuele elementen nooit geforceerd aanvoelden. Net daardoor bleef het optreden van begin tot eind boeien. Meer dan veertig jaar na zijn doorbraak laat David Byrne nog altijd zien hoe een concert vernieuwend kan zijn zonder zijn ziel te verliezen.

Onze recensie van de eerste dag lees je hier.