© CPU – Nathan Dobbelaere
Het was levende legenden spotten in Werchter gisteren, want naast onder meer The Cure, Moby en Maynard James Keenan, waren er vooral heel wat ogen gericht op David Byrne. De frontman van het ter ziele gegane Talking Heads staat op zijn 74ste nog altijd op de planken, en dat naar goede gewoonte met een fantastisch intrigerende liveshow. De Amerikaanse Schot is namelijk meer dan zomaar een zanger; hij is een artiest die zowat elke kunstvorm ademt. Dat bewees hij eerder dit jaar al in Vorst Nationaal, maar ook in 2018 toen hij in diezelfde tent een van de sets van het weekend neerzette. Gisteren trok de man in The Barn op reis doorheen zijn indrukwekkende carrière, waarin eigen materiaal werd afgewisseld (en eigenlijk vooral aanvullend bleek op) de legendarische hits van Talking Heads. En spoiler alert: mochten we sterren uitdelen aan concerten, dan werd dit er eentje dat er meer dan vijf verdiende.
Waarom? Wel, om te beginnen omdat David Byrne de term ‘artiest’ permanent overstijgt. Qua podiumopstelling had hij slechts drie grote schermen nodig, zijn band fungeerde als fanfare rondom hem. Die kreeg overigens een geleidelijke introductie, want “Everybody Laughs” begon eerst in duo-vorm, maar ontpopte zich steeds meer tot een groter wordend geheel waarin chaos en geordende danspasjes permanent met elkaar in duel gingen. Een ovatie was vrijwel meteen zijn deel, maar de Amerikaan maakte duidelijk dat het allemaal niet te lang mocht duren; hij had namelijk een verhaal te vertellen. Net voor zijn set was hij namelijk richting Tremelo gefietst om een groet te brengen aan Pater Damiaan, en die trip gebruikte hij om de visuals van “And She Was” te voorzien. Overigens meteen ook het eerste (van vele) Talking Heads-nummer(s), wat de set meteen naar een hoger niveau tilde.
Byrne voelde zich in zijn sas en amuseerde zich zienderogen naarmate de set vorderde. Ondanks zijn toch al vrij gevorderde leeftijd van 74 jaar ging hij op in de kunstzinnige danspasjes van “Strange Overtones” en “Houses in Motion”. Zeker die laatste bracht wat extra groove in de set, waardoor de extra percussie op “(Nothing but) Flowers” nog wat dieper sneed. De set was intussen op toerental gekomen, en dus kon het eerste echt grote hitje niet langer uitblijven: “This Must Be The Place (Naive Melody)” deed The Barn kirren van plezier, de choreografie was wederom navenant. Dat bracht David Byrne meteen tot het punt dat hij met zijn set wilde maken; liefde en punk liggen namelijk veel dichter bij elkaar dan hij ooit kon inzien, maar net daarom vielen alle puzzelstukjes nu pas in elkaar.
Het kleine leger aan muzikanten contrasteerde in hun felblauwe overalls prachtig tegen de zee die de achtergrond vormde, en op die golven liet Byrne The Barn heerlijk meedeinen. “Slippery People” was wederom een hoogtepuntje dat “Like Humans Do” mee op sleeptouw nam, al zat het echte zwaartepunt van de set. “Psycho Killer” was het eerste bommetje van grandioos formaat en toonde vooral nog maar eens de genialiteit die verscholen zat in dit concept. The Barn ontplofte, maar moest eerst toch nog even met de neus op de feiten gedrukt worden. Beelden van een brandend Amerika zogen ons nog dieper in “Life During Wartime”, waarna onze op de grond gezette voetjes terug richting hemel werden getild. “Once In A Lifetime” straalde een even goudoranje gloed uit als de achtergrond, “Burning Down The House” mocht je meteen erna vrij letterlijk nemen. De galm van het refrein tilde het dak bijna letterlijk van The Barn.
Dat de grootste tent van Rock Werchter al ruim een halfuur op voorhand de deuren moest dichtgooien wegens totale capaciteit bereikt, bevestigde het eigenlijk al op voorhand: het stond in de sterren geschreven dat dit een van de sets van het weekend moest en zou worden. Wie David Byrne een beetje kent, weet dat hij van genialiteit zijn kunst heeft gemaakt. Dat hij die genialiteit ook tot tientallen meters buiten The Barn kon laten ebben en vloeden, bevestigde de bovenstaande stelling enkel des te meer. De man deed ons met een totaalconcept volledig vergeten dat we op een weide in de buurt van Haacht stonden; we zaten een klein anderhalf uur in zijn hoofd – in zíj́n wereld. Soms is kunst dus gewoon eens met je fiets richting Tremelo rijden. Zo simpel kan het zijn. Punk is liefde.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Alle recensies van Rock Werchter 2026 lees je hier.
Setlist:
Everybody Laughs
And She Was (Talking Heads)
Strange Overtones
Houses in Motion (Talking Heads)
(Nothing but) Flowers (Talking Heads)
This Must Be The Place (Naive Melody) (Talking Heads)
What Is The Reason For It?
Slippery People (Talking Heads)
Like Humans Do
Psycho Killer (Talking Heads)
Life During Wartime (Talking Heads)
Once in a Lifetime (Talking Heads)
Burning Down The House (Talking Heads)
