© CPU – Senne Houben (archief)
Couleur Café vestigt zich ondertussen al 35 jaar in het Ossegempark, waar duizenden festivalgangers samenkomen voor een weekend vol muziek, lekker eten en een unieke festivalsfeer. Het Brusselse festival blijft een van de meest diverse exemplaren van het land en brengt moeiteloos verschillende culturen, generaties en muziekstijlen samen. De eerste festivaldag stond meteen in het teken van tropische temperaturen, al zorgde de organisatie met extra zonnecrèmepunten, watersproeiers en vrijwilligers met waterpistolen gelukkig voor de nodige verkoeling. Op de affiche nemen dit jaar vooral dancehall, afrobeats en UK-rap een prominente plaats in, waardoor stil blijven staan geen optie blijkt.
Lupo Spaccaro @ The Fox
Traditiegetrouw krijgt een Brusselse artiest de eer om elke Couleur Café-dag op gang te trekken, en Lupo Spaccaro deed dat met een stijlvolle jazzset die meteen de juiste sfeer zette. Samen met een uitstekende band bracht de saxofonist een set vol warme jazz die moeiteloos schakelde tussen sensuele, rustige en energiekere passages. Zijn saxofoon stond vanzelfsprekend centraal, maar ook de bas, drums en keys kregen geregeld de ruimte om te schitteren met sterke solo’s, terwijl subtiele synths het geheel extra kleur gaven. Af en toe wisselde Spaccaro naar een elektronisch windinstrument, wat de muziek een futuristisch kantje gaf. Zonder ook maar één zangnoot wist de band de aandacht moeiteloos vast te houden dankzij het sterke samenspel, de vloeiende overgangen en de zichtbaar aanwezige speelvreugde van Lupo zelf. Ondanks de hitte stond Spaccaro voortdurend mee te dansen, moedigde hij het publiek aan en genoot hij zichtbaar van zijn muzikanten. Tegen het einde stond The Fox goed gevuld en gingen steeds meer mensen mee in het ritme, waardoor deze stijlvolle en meeslepende jazzset uitgroeide tot een geslaagde opener van het festival.
Blaiz Fayah @ Red Stage
De sfeer zat er al goed in, maar Blaiz Fayah gaf daar zonder moeite nog een extra versnelling aan. Vanaf de eerste beats veranderde het terrein in één grote dansvloer, waar stil blijven staan simpelweg geen optie was. Met zijn aanstekelijke dancehall wist hij moeiteloos iedereen mee te krijgen: handen gingen de lucht in, heupen bewogen vanzelf mee en het publiek sprong enthousiast wanneer hij daar om vroeg. Zijn opvallende stem, die schakelde tussen wat valse, hoge noten en diepe uithalen, gaf zijn nummers een eigen karakter en werkte live nog beter dan verwacht. Ondertussen zorgden livedrums, gitaar en een mc achter de beats voor een voller geluid, terwijl twee energieke danseressen de show iets extra’s gaven. Blaiz Fayah wisselde zijn nummers voortdurend af met interactie en heel wat dansmoves, waardoor de energie geen moment wegzakte. Het was misschien geen ingewikkelde show, maar wel eentje die perfect begreep waar dancehall om draait: plezier maken, dansen en het publiek een uur lang laten genieten.
Reemah @ The Fox
Reemah bracht vervolgens een set die, zoals ze zelf meermaals benadrukte, volledig in het teken stond van conscious music: reggae met een boodschap van liefde, verbondenheid en rechtvaardigheid. Haar diepe soulvolle stem gaf de nummers zonder moeite extra kracht, terwijl de eenvoudige reggae-instrumentatie voor een warme en ontspannen sfeer zorgde. Na verloop van tijd begon die aanpak echter wat voorspelbaar aan te voelen voor ons. Veel nummers bouwden op dezelfde groove verder, waardoor de set wat van zijn uniekheid verloor. Dat nam niet weg dat The Fox goed gevuld bleef en heel wat aanwezigen zichtbaar genoten van de relaxte vibes. De temperatuur steeg door alle dansende mensen die zich lieten meeslepen door vooral warme bas- en gitaarlijnen, waardoor vrijwilligers geregeld met watersproeiers en waterpistolen door het publiek trokken om voor wat verkoeling te zorgen. Reemah bracht dus een degelijke en oprechte set, al ontbrak net dat beetje eigenheid om echt boven andere reggae-acts uit te schieten.
Keblack @ Red Stage
Keblack bewees op de Red Stage waarom hij de voorbije jaren is uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de Franstalige hiphop- en afroscene. Al van bij de eerste nummers stond het terrein voor het podium goed vol en werden de grootste hits luidkeels meegezongen. Met een sterke liveband, waarin vooral de warme bas, groovy gitaar en strakke drums het verschil maakten, kregen de nummers nog meer dynamiek dan op plaat. Keblack zelf ontpopte zich dan tot een echt podiumbeest: hij leidde zijn nummers vlot in, kreeg moeiteloos duizenden handen tegelijk van links naar rechts en moedigde het publiek voortdurend aan om de refreinen over te nemen. Dat lukte bijna altijd, al haalde de mc de vaart er af en toe wat uit door de muziek iets te abrupt stil te leggen om de menigte te laten invallen. Tussen de uitbundige meezingers door was er ook ruimte voor wat meer sensuele momenten. Na “Pourquoi Chérie” bijvoorbeeld zakte het tempo even met zo een sensueel nummer waarin een diepe bas, subtiele drums en een krachtige gitaarsolo voor een warme sfeer zorgden. Die afwisseling tussen energie en rust hield de set fris en maakte van Keblack een aangenaam tussendoortje.
Lila Iké @ Green Stage
Lila Iké deed haar kleine vertraging meteen vergeten door haar optreden op een wel heel indrukwekkende manier te openen. Nog voor ze het podium betrad, klonk haar krachtige stem al van achter de coulissen, waarna ze onder luid gejuich verscheen en het groene amfitheater moeiteloos naar haar hand zette. Vanaf dat moment was duidelijk dat niet de eenvoudige, warme reggae-instrumentatie de blikvanger zou zijn, maar zijzelf. Met haar indrukwekkende stem, die moeiteloos kracht en emotie combineerde, trok ze elk nummer naar een hoger niveau. De band hield het bewust strak en subtiel, met een soepel samenspel en af en toe een smaakvolle gitaarsolo, zodat alle aandacht naar haar performance kon gaan. Tussendoor bracht ze boodschappen van liefde en peace of mind, terwijl ze over het podium danste en reggae volledig naar haar eigen hand zette. Zelfs wanneer de set halverwege wat rustiger werd, wist ze de energie snel weer op te drijven. Een korte passage uit “On & On” van Erykah Badu viel bovendien verrassend goed op zijn plaats met vele meezingers. Als afsluiter dook ze nog bij de barricades op om mee te dansen, waardoor een set die iets langer duurde dan gepland uiteindelijk veel te snel voorbij leek. Lila Iké bewees zonder twijfel dat ze klaar is om de volgende keer een nog groter podium op Couleur Café in te palmen.
Ezra Collective @ Red Stage
Ezra Collective bewees opnieuw waarom het live tot de absolute top behoort. De Britse jazzformatie zette van begin tot einde een onweerstaanbare sfeer neer, waarbij het publiek geen seconde stil bleef staan. Opvallend genoeg hadden de vijf muzikanten daar nauwelijks zang of gasten voor nodig: hun instrumenten spraken luid genoeg en bij enkele nummers hoorde je in het publiek zelfs meezingers. Nog vroeg in de set, sprak de band uitgebreid over de boodschap achter de muziek en het belang van vreugde, verbondenheid en hoop. Dat laatste kreeg ook letterlijk een plaats naast het podium, waar een groot spandoek met het woord Hope hing waarop festivalgangers konden neerschrijven wat hoop voor hen betekende naar aanleiding van het nieuwe album dat op 18 september wordt uitgebracht. Muzikaal viel er opnieuw niets op aan te merken. De groovy bas hield alles warm samen, terwijl de saxofoon en trompet voortdurend de aandacht trokken en drums en keys het geheel perfect ondersteunden. Iedereen kreeg bovendien zijn moment om te schitteren met een solo, zonder dat het ooit aanvoelde als een wedstrijd. Terwijl de zon langzaam achter de bomen verdween en het festivalterrein vol zat, groeide ook de energie alleen maar verder. Ezra Collective bewees opnieuw dat jazz niet enkel iets rustigs is om naar te luisteren, maar vooral om samen op te dansen.
Rema @ Red Stage
Rema sloot de eerste festivaldag af met een show die op alle vlakken aanvoelde als een perfecte headlineset. Vanaf zijn opkomst was duidelijk hoeveel aandacht er naar de productie was gegaan. Het podium was aangekleed met grote trappen, opvallende visuals en decorstukken die eruit zagen als gebroken zuilen, terwijl een sterke liveband, achtergrondzangeressen en een mc het geheel extra kracht gaven. Muzikaal zat alles strak in elkaar. De nummers vloeiden moeiteloos in elkaar over en werden vaak rustig opgebouwd, waarna zwoele gitaarsolo’s en warme ritmes zijn bekende afrobeats nog meer diepgang gaven. Rema bracht vrijwel al zijn grootste hits en bewees dat die live alleen maar aan kracht winnen.
Maar als we eerlijk zijn, was het vooral zijn présence die indruk maakte. Rema wist perfect hoe hij de Red Stage moest inpalmen door voortdurend het publiek aan te moedigen om te dansen met een brede glimlach en een overvloed aan charme. Hoe langer de set duurde, hoe losser de weide werd. “Calm Down” zorgde voor een massaal meezingmoment, waarna halverwege “Bout U” en “Charm” het tempo even sensueel hielden zonder de energie te verliezen. Tegen het einde volgde met “Bounce” een van de absolute hoogtepunten van de avond door alle mensen die hun nyash schudden, waarna “Ozeba” de weide nog één laatste keer volledig deed ontploffen. Vurige visuals, rookkanonnen en duizenden dansende festivalgangers maakten het plaatje compleet. Rema bewees niet alleen waarom hij vandaag een van de grootste afrobeatsterren ter wereld is, maar ook waarom hij moeiteloos een uitverkochte festivaldag op indrukwekkende wijze kan afsluiten.
