Normaal gezien weiden we niet in het lang en breed uit over onze thuissituatie, maar bij deze Fragile World is het wel op zijn plaats. Terwijl we wat neerpennen over het alweer achtste studioalbum van de Nieuw-Zeelandse band The Veils, ontbreekt het ons aan ijsblokjes in de nek en een lekker fris voetenbadje. De zomer die zich volop op gang trekt en de van weltschmerz doordrenkte sound van deze band staan zo haaks op elkaar dat de slechte timing van deze release ons een glimlach onttrekt. Het zorgt er wel voor dat we de “o-o-oh’s” in “Little White Bird (Fragile World)” na een paar luisterbeurten vlotjes meezingen. We horen daar een lichtvoetige zijde van de groep rond Finn Andrews die zowel solo als bij de groep maar zelden het oppervlak aanraakt. Het is een vleugje vroege Coldplay dat wordt toegevoegd aan een geluid dat traditioneel fans van Nick Cave of The National aanspreekt. The Veils komen er goed mee weg. Meer nog: de pogingen tot vrolijkere arrangementen vloeken geenszins met het gekende geluid van de band.
Misschien heeft een en ander te maken met de wijze waarop Fragile World werd opgenomen. Producer Tom Healy, die al werkte met onder andere Tiny Ruins, The Chills en Folk Bitch Trio, triggerde The Veils om snel en instinctief te werk te gaan. Het hele album werd in drie weken tijd live op tape gepleurd in hun thuisland. De combinatie van enthousiasme en gedreven, hypergefocust werken werpt zijn vruchten af: er is een evenwicht gevonden tussen lichte poppy toetsen en het droeftoetergehalte dat al eens hoog durft te liggen bij The Veils, en daardoor groeit het album met iedere luisterbeurt. Fragile World verwijst overigens zowel naar de moeilijke omstandigheden waarin de hele wereld verzeild is geraakt, als naar de broze bubbel die Finn Andrews en de zijnen creëren als er aan een plaat gewerkt wordt.
Wij worden zoals gezegd blij van het titelnummer. Het is een song zo simpel dat hij lijkt op een kinderrijmpje. Je wordt niet alleen uitgenodigd om mee te zingen, telkens wanneer de drumbeat invalt na die lange intro maakt ons hartje een sprong. Zo’n lichte explosie van vreugde ervaar je al vroeger op het album. Tweemaal zelfs! Dit een truc noemen gaat wat ver, maar de rustig openbloeiende opener “Aurora” flikt het, en tijdens tweede nummer “High Hopes” gebeurt het opnieuw. Tekstueel lijkt die laatste verwijzen naar een relatie waarvan de status op sociale media ‘het is ingewikkeld’ zou kunnen zijn. Muzikaal glinstert het en duiken er harmonieën op, waardoor het nummer aan een gospelachtige ambiance doet denken.
Thematisch loopt “Are You Awake Tonight?” in hetzelfde straatje, maar het drijft wel op piano-akkoorden die bij The Veils-fans instant herkenning zullen oproepen. De verteller in deze song lijkt op de uitkijk te staan voor een nieuwe kans in een relatie waarin beide partijen voelen dat er eigenlijk nog wel genoeg is om voor te vechten. Het is al duizend keer eerder gedaan, maar aan The Veils kan je zulke songs wel toevertrouwen.
Ofschoon de titel Fragile World beschikt de plaat dus over stevige fundamenten. Alsof ze het ervoor gedaan hebben, vinden wij de plaat naar het einde toe echter wat te licht uitvallen. Zo mikken “My Foolish Heart” en “These Are The Days” erop dat je als luisteraar over je eigen zielenroerselen gaat nadenken. Zowel op vlak van lyrics als qua arrangement ligt dat er zo vingerdik op, dat dit lichte aversie oproept. Gelukkig herpakt Finn Andrews zich nog met de kaalgeslagen afsluiter “In This Heart”, die bewijst dat een ijle synthloop en wat spaarzame aanslagen op de piano bij The Veils genoeg kunnen zijn om figuurlijk diep in het vel te snijden.
Al bij al is Fragile World dus een welgekomen aanvulling op het reeds uitgebreide oeuvre van de band. Een aantal songs kunnen zo tussen de liedjes op de eeuwige setlist ingepast worden. Met de ijzersterke live reputatie van The Veils in het achterhoofd, kan je er vanuit gaan dat hun passage in Trix op 11 november een schoontje zal worden.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Little White Bird (Fragile World)”, ons favoriete nummer van Fragile world, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
