© CPU – Nathan Dobbelaere
Het heeft allemaal misschien iets langer geduurd dan we zelf hadden gehoopt, maar het nieuwe hoofdstuk in de carrière van Angèle lijkt eindelijk definitief van start te zijn gegaan. Onze hoofdstad werd de afgelopen weken en maanden steeds nadrukkelijker ingeruild voor metropool New York, wat zich ogenschijnlijk ook lijkt te vertalen op muzikaal vlak. Een internationaler geluid, met de nadruk op diepere elektronica lijkt het het nieuwe normaal te zijn geworden voor onze nationale trots, wat zich binnen afzienbare tijd ook lijkt te vertalen in een nieuwe plaat. Via sociale media werd er al volop gehint met tal van voorwerpen in de kleuren zilver en chrome, wat doet vermoeden dat de titel van het album wel eens in dat straatje zou liggen. Synesthetisch gezien zou dat alvast kunnen kloppen, gezien “What You Want” met Justice al vrij stevig binnenkwam, al waren het achteraf gezien misschien wel de Fcukers- en SG Lewis-remixes die nog meer overtuigden. Soit, een plaat voor in de vroegere uurtjes in een of andere zweterige club dus, zo bewijst ook het nieuwe “Dis-le”.
Het tempo zit er dankzij de pompende beat zowat vanaf seconde één lekker in, al is het Angèles stem zelf die het geheel allemaal vrij mooi in evenwicht houdt. Toch lijkt ze definitief afscheid te hebben genomen van haar ietwat schattige imago, want door de opbouw richting het refrein wordt al meteen duidelijk dat er een zeker divagehalte in de single verstopt zit. Wie de tracktitel kan lezen, is voor dat refrein overigens al een vogel voor de kat: het zit in tal van verschillende autotunevormen in een mum van tijd vast in je hoofd. Toch is “Dis-le” van een ander niveau als “What You Want”; het voelt hier veel meer als een Angèle-nummer (in plaats van een Justice-productie), waardoor het allemaal ook gewoon enorm vertrouwd aanvoelt. Mochten Brol en Nonante-Cinq na een avondje in de club met elkaar in bed belanden, dan is deze wazige elektropopstamper ongetwijfeld het resultaat. Zeker omdat de zangeres in de laatste minuut het nummer melancholisch uit elkaar laat vallen op de piano en synths. Om dus maar te zeggen dat het allemaal nogal blinkt in dit nieuwe hoofdstuk. Niet verblindend, wel mat. Zoals chrome. Perfecte albumtitel dan, toch?
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
