© Murilo Amancio
Rock Am Ring, Nova Rock, Download Festival, De Bosuil, Graspop. We denken dat het wel redelijk duidelijk is welke naam in dat rijtje de vreemde eend in de bijt is. En nee, het gaat hier ook niet over het stadion van d’n Antwerp, maar over een poppodium in het Nederlandse Weert. Dat is toch net wel iets anders dan de festivalreuzen die eromheen staan. Toch was het net daar dat Ego Kill Talent gisterenavond halt hield. De Braziliaanse rockband trok de voorbije weken langs zowat elk groot gitarenfestival en heeft er met Graspop, waar de groep vandaag de South Stage opent, en Tons of Rock nog enkele op de planning staan, maar maakte gisteren in Nederlands-Limburg nog een kleine tussenstop voordat het vandaag in Dessel een pak groter mag aanpakken.
Voor het zover was, kreeg de avond eerst nog een Belgisch randje. Met Pelican Dealer en Max Forage stonden er namelijk twee landgenoten van ons op de affiche. Die eerste van de twee moesten we helaas aan ons voorbij laten gaan, maar bij Max Forage waren we van kop tot staart aanwezig. De groep rondom Max Winters maakte zijn livedebuut bij onze noorderburen, maar van zenuwen was amper sprake. De band speelde zelfverzekerd en het ging zelfs zo ver dat Winters halverwege het podium afdook om het publiek, dat de gehele set op veilige afstand stond toe te kijken, wat van dichterbij te bekijken. Toch schoof er op het einde nog een klein schoonheidsfoutje tussen. Winters had net voor afsluiter “Record Player” aangegeven dat hij wel een collega kon gebruiken die de gitaren deed stemmen. Alsof Murphy met zijn wet stond mee te luisteren, bleken de snaren precies tijdens dat nummer niet goed afgesteld. Misschien toch een paar kleine zenuwen?
Sinds de laatste keer dat we Ego Kill Talent aan het werk zagen, was er veel veranderd. We wisten al dat de groep met Emmily Barreto een nieuwe frontvrouw had en dat oud-Sepultura-lid Jean Dolabella de groep had verlaten, maar in De Bosuil zagen we toch wel een paar nieuwe gezichten. Cris Botarelli, vooral bekend van Barreto’s andere band Far From Alaska, bedient tegenwoordig de bas en achterin had de groep met percussionist Felipe Rosero een zesde lid mee, waardoor het in het begin toch wel even afwachten was hoe dat zou klinken. Niet dat we daar lang op moesten wachten, want bij opener “We Move As One” werd al meteen duidelijk dat de band nog altijd stevig op zijn poten stond, zelfs met alle veranderingen.
Wie gisterenavond kwam opdagen in de hoop op oud werk, werd toch wel wat op zijn honger gelaten. Ego Kill Talent had namelijk vooral nieuw materiaal bij zich, afkomstig van een plaat die amper drie weken geleden werd opgenomen. Later dit jaar zou dat album moeten verschijnen, maar voor ons gevoel hadden we hem gisteren al in zijn volledigheid gehoord. De echte hoogtepunten konden we daardoor nog moeilijk aanduiden, want daarvoor hadden we toch echt nog een luisterbeurt nodig, maar live bleef het nieuwe werk meer dan overeind. Wel klonk het anders dan we van de groep gewend waren. Gloednieuwe tracks als “Catastrophizing”, “Psychedelic Research” en “I Wish You Well” lieten weliswaar horen dat de band nog steeds een stevige rocksound in huis heeft, maar kregen door de extra percussie ook een behoorlijk samba-achtige groove mee. Ook “Last Ride”, een van de weinige oudere nummers, profiteerde daarvan en werd door die nieuwe laag een pak dansbaarder, terwijl het voor de oude garde onder de fans nog genoeg herkenningspunten overeind hield.
Wat wel wat ontbrak, was het speelse geschuif met instrumenten dat Ego Kill Talent vroeger best uniek maakte. De band stond er ooit om bekend dat muzikanten tussen de nummers door van plek wisselden, waardoor de gitarist bijvoorbeeld ineens achter het drumstel belandde of de bassist plots een ander instrument in handen had. Door de bezettingsveranderingen bleef dat aspect nu achterwege, maar dat betekende niet dat er geen dynamiek te bespeuren viel. Die zat nu minder in het constante gewissel op het podium, maar meer in de wisselwerking tussen Barreto en de rest van de band. De zangeres lachte wat af tussen de nummers door, terwijl ze tijdens onder meer “To Be A Home” en “I Defy You” langs ieder bandlid dartelde.
Die extra dosis percussie die we eerder aanhaalden? Die was een avond lang de aanjager van dienst. Hoewel het gros van het publiek eerder afwachtend achterin bleef staan, zag je vooraan toch een handvol mensen hun heupen losgooien op de sambarock van de Brazilianen. Het werd nooit een kolkend dansfeest zoals we dat kennen van het carnaval in Rio, maar tijdens het laatste blok zag je toch steeds meer mensen vallen voor die Braziliaanse groove. “A Glow From The Quiet” diende als vurig startschot daarvan, waarna “Overcoming Gravity” het nog een extra zetje gaf.
Toch kwam het echte hoogtepunt pas helemaal op het einde. Met “Forever Was A Lie” had Ego Kill Talent namelijk nog een laatste knaltrack achter de hand, inclusief nog een kleine verrassing. Alsof het sambagehalte nog niet hoog genoeg was, pakte Barreto er op het einde zelf nog een extra trommel bij en waanden we ons voor even op een Braziliaans straatfeest. Wel met de nodige versterkers, want het bleef immers Ego Kill Talent, maar heupenwiegend was het zeker. Dat gaat wat worden op Graspop vandaag!
