Sound Track 2025: Finale West-Vlaanderen @ 4AD

Het einde van het jaar nadert, en zo ook het einde van de tweejaarlijkse muziekwedstrijd Sound Track. Artiesten vanuit heel Vlaanderen en Brussel schreven zich in om per provincie (en gewest) het beste van zichzelf te geven. Na alle schiftingen bleven er per regio telkens acht acts over, die deze periode nog een laatste keer de proef op de som nemen en het beste laten zien wat ze in petto hebben. Voor West-Vlaanderen ging de finale gisterenavond door in 4AD, de muziekclub in Diksmuide. Er is in de Westhoek al veel gestreden, en zo liepen de gemoederen ook gisteren hoog op.

Liz

De spits afbijten is bij wedstrijden als deze steeds een vergiftigd geschenk. Een artiest wordt als het ware meteen in het diepe gegooid, maar Lies Neyrinck, alias Liz, doorstond de vuurtest met verve. Haar oeuvre bestaat uit breekbare songs die vaak niet harder durven uithalen dan Ethel Cain in een woedebui, maar kreeg door haar vijf(!) achtergrondmuzikanten net dat tikkeltje meer pit. De artieste was dus goed omringd, en speelde die versterking ook mooi uit door haar nummers te voorzien van een snuifje viool of een charmante pedalsteel. Een geslaagde opener, dus!

Cesar Sun

Als tweede was de rockband Cesar Sun aan de beurt. Volgens de presentator van dienst was het diens doel om de hele boel aan gort te slaan, en dat was vanaf de eerste seconde meteen duidelijk. Frontman Taron Zohrabyan begroette ons lieflijk met enkele grunts uit het diepste van zijn keelgat, en de rest van het drietal volgde prompt met rake klappen. De riffs volgden elkaar in hoogtempo op, waardoor de energie op het podium al meteen goed zat. Jammer genoeg was dat, wat het publiek betrof, een volledig ander verhaal. Op een paar enthousiastelingen na die soms wat van zich lieten horen, bleef de sfeer vrij gematigd. Geef deze band een moshpit, en wees maar zeker dat er van de tent niet veel meer overblijft.

Frances

Met Frances konden we terug even op adem komen. De singer-songwriter en broer zagen we ook in Kortrijk tijdens de voorrondes aan het werk, waar ze een imposante indruk op ons nalieten. De artieste speelde toen, net zoals gisterenavond, gloednieuwe nummers waar het talent van afspatte. Die stem! Die teksten! Die charme! Toch had het duo er voor gekozen om in die anderhalve maand nog meer muziek te maken, waardoor we opnieuw drie nieuwe nummers te horen kregen. Opnieuw hoorden we muziek die haar talent zo puur etaleerde als het maar kan, maar we bleven ditmaal toch ergens op onze honger zitten: een succesformule veranderen is altijd een risicovolle move.

C-RHYMS

Na wat charmante singer-songwriter was het opnieuw tijd voor een genreswitch: ditmaal bracht rapper C-RHYMS ons een uitmuntend staaltje podiumpresence onder begeleiding van een band die moeiteloos schakelde tussen jazz, soul en hiphop. De beste hiphop is er vaak met een boodschap en een doel, en deze man maakte die belofte meer dan waar. Van alle acts deze avond was hij de eerste die zowat het hele publiek meekreeg, en daarvoor gebruikte hij elk trucje uit het handboek: handjes omhoog, lichtjes aan, en tijdens het voorlaatste nummer begon hij zelfs te breakdancen. Daarnaast gaf hij ook echt een boodschap mee aan de zaal, zoals bij het breekbare “Self-Diagnosed”, waar hij opriep om eenzaamheid te bestrijden. Een set waar we nog aan zullen terugdenken, dus!

diln_rachkovsky

Wanneer de artiest een tafel vol elektronica voor zich heeft staan en er een sticker van Aphex Twin op zijn laptop hangt, weet je al welk genre je zal te horen krijgen, of toch een algemene richting. Diln_rachkovsky sprong gisteren misschien wel het meest uit de line-up, en misschien wel de hele Sound Track-selectie, aangezien er nergens anders een IDM-artiest kwam opdagen. Het was dan ook even wennen voor het publiek om om te schakelen, maar geleidelijk aan vond ook Dylan zijn flow om de een na de andere harde beat op ons af te vuren. Jammer genoeg kreeg hij te maken met enkele technische moeilijkheden waardoor zijn laptop meerdere malen blokkeerde, maar ook daarna pikte hij snel terug de draad op en redde diln_rachkovsky zijn set volledig. Een unieke act, waar we misschien nog van zullen horen.

Sander Boury

Het was een avond vol unieke artiesten, zo bleek, want met Sander Boury stond er nog een experimentele muzikant op de line-up. Boury bouwde zijn set op uit diverse soundscapes die hij inspeelde met een saxofoon, een accordeon, of simpelweg zijn eigen stem. Ook zijn drummer voegde interessante nuances toe aan de muziek, die qua genre het best kan beschreven worden als een mix van oosters geïnspireerde jazz en psychedelische folkrock. De set kabbelde voort en verrassen deed het nooit echt, maar de twee hielden de vaart er wel mooi in, met enkele licht headbangende toeschouwers als resultaat.

YUMA

De voorlaatste act van de avond was de indierockband Yuma. De presentator stelde de groep voor met vergelijkingen naar Ben Howard en Radiohead, waardoor onze verwachtingen van in het begin hooggespannen stonden. De band legde al een hele weg af in jeugdhuizen en clubs, en wat meteen opviel is dat frontvrouw Yuma Claeys een heel aanstekelijke vorm van zelfvertrouwen uitstraalde. Wie gisteren de band aan het werk zag, zal kunnen vergelijken dat de sound de hele zaal kon vullen, mede door het feit dat alle muzikanten bijzonder goed op elkaar ingespeeld waren. Qua songs hoorden we dan weer brave indierockliedjes die nu en dan eens durfden culmineren in een gitaarsolo of een stemuithaal. We zijn in ieder geval benieuwd hoe het project verder evolueert.

KIMTANQ

Afsluiten met een knal van jewelste, dat deden we met de mannen van KIMTANQ. De groep bestaat nog geen jaar, maar het lijkt wel alsof de bandleden al eeuwen met elkaar samenspelen: de chemie was na hun optreden in Kortrijk wederom om van te smullen. Het is in België niet makkelijk om als instrumentale postrockband voet aan de grond te krijgen, maar eens je je niche vindt, lijkt het de meeste bands in die categorie wel voor de wind te gaan. In het geval van deze gasten hoorden we een rake mix van stoner, psychedelia en hardrock met onregelmatige maatsoorten. Elk bandlid kreeg de kans om in de spotlights te staan, maar tilde de volledige sound zodoende ook naar een hoger niveau. Ending on a high note, noemen ze dat!

Hoe langer de show doorging, hoe moeilijker de taak van de jury werd. Het niveau lag de hele avond onbetwist hoog, dus moet het vast en zeker moeilijk geweest zijn om drie laureaten uit te kiezen. Flip Kowlier himself kwam uiteindelijk het podium op om aan te kondigen dat niemand minder dan C-RHYMS, Frances en KIMTANQ de titel in ontvangst mogen nemen.

Onze persoonlijke top drie was toevallig genoeg: