© CPU – Irene Van Impe (archief)
Hoezo, violen zijn enkel voor klassieke, excusez le mot, seuten? Stop ermee! Zet het uit je hoofd! Het instrument is tegenwoordig zelfs een van dé handelsmerken binnen de hedendaagse alternatieve pop. Kijk naar ROSALÍA die met LUX een van dé albums van afgelopen jaar maakte. Of gewoon dichter bij huis: Tsar B. Justine Bourgeus trekt die muzikale lijn overigens ook meteen door in haar artiest-zijn. Haar albums en liveshows gaan verder dan slechts de muziek; ze creëert een volledige leefwereld, waarbij het visuele net zo belangrijk is als het auditieve. In de aanloop naar haar tweede album The Writer werden de (steengoeie) singles voorzien van visueel prachtige videoclips, en voor een recentelijke showcase trok ze met de enorme vogel uit de clip van “Amor” zelfs naar het MSK in Gent. Tsar B is een belevenis, een wereld op zichzelf, en dus was het weinig verrassend dat de Box-opstelling van de Ancienne Belgique al enkele weken op voorhand de volle capaciteit had bereikt.
En om dat te vieren, was één en één gisteren drie! Twee voorprogramma’s mochten de voldruppelende zaal opwarmen, waarvan Thomas Langlois de eerste was. De Gentenaar opende een avond waarin Barok hoog in het vaandel werd gedragen, want hij gaat namelijk door het leven als luitspeler. Dat leverde dus best wel unieke taferelen op, om te beginnen omdat het zo’n indrukwekkend instrument was. Een klein halfuurtje vullen met Baroknummers was dus op z’n minst gezegd een gewaagde keuze, zeker omdat het volledig instrumentaal bleef en er op een Tsar B-covertje of twee na geen enkele vorm van herkenbaarheid in de set zat. Maar de AB liet zich gewillig intrigeren door het gebeuren en werd zo helemaal opgezogen in de avond. Geen vervelende praters of niet-opletters, maar een publiek dat klaar was voor deze wereld. De eerste versie van “Amor” van de avond beloofde alvast veel moois.
Aan gala dragot om de verbindende factor te zijn tussen voorprogramma en hoofdact, en hoewel haar wereld in zekere zin enorm ver verwijderd ligt van die van de Barok, was er alsnog een groot raakvlak: zijzelf. Voor wie de zangeres niet echt kent, kon haar halfuurtje misschien wat raar en bevreemdend overkomen, maar dat maakte het tegelijkertijd ook weer enorm cool. Innemend, da’s misschien een beter woord. gala dragot geeft je namelijk een inkijk in haar hoofd, want het voelt alsof je er binnen het nummer bijna letterlijk inzit. In haar eigen wereldje, waar Parijse nachten in de regen werden afgewisseld met opgekropt verdriet en woede. Je vroeg je na een tijd af of het allemaal een vorm van theater was, of dat de Brusselse gewoon écht zichzelf was. Haar statement dat ze ergens wel in geweld gelooft, was op het einde een wat ongelukkige verwoording, al zette het de power in haar laatste nummer wel kracht bij. gala dragot was een kunstvorm op zich, en opende deuren voor de rest van de avond.
Want dat het geen gewone avond was, onderstreepte ook Tsar B zowat instant. Een fel wit licht scheen klokslag negen uur plots richting het midden van de zaal, waar Bourgeus bovenop een pilaar haar viool aansloeg. “O Dolce” zorgde zo al meteen voor een kippenvelmoment, waarbij de tijd even stil leek te staan. De overgang naar “Forever” zorgde er zelfs voor dat er iets mystieks, feeërieks over de Ancienne Belgique viel. De zangeres gaf haast zelf licht, doordat haar witte renaissancepak glinsterde in de spot. Dat ouder hitje “Escalate” mede daardoor nog wat magischer overkwam in een relatief unplugged versie, droeg daar zeker aan bij. Qua opening van een set kon dit dus zeker tellen; de zaal hing geïntrigeerd aan Bourgeus’ lippen, en dan moest het eigenlijk nog allemaal beginnen.
“Radical fanatical” leidde bijna spiritueel het volgende hoofdstuk van de avond in, want het was het daaropvolgende “Symphony” dat alle intimiteit van tafel kegelde. Vanop het podium pompten plots zware beats de zaal in, waardoor iedereen terug adem durfde halen. En het was meteen happen, gezien de intensiteit zichtbaar steeg en de elektriciteit in de lucht alsmaar voelbaarder werd. De nummers volgden elkaar namelijk in doordachte volgorde op, waardoor het pas bij “Underwater” was dat we Tsar B in vol ornaat te zien kregen. Het gordijn dat in U-vorm achter de zangeres en haar twee bandleden hing, werd gebruikt als doek om livebeelden op te projecteren. En dat gaf de band vleugels. Van hard over groovy naar intens en terug, om dan te ontaarden in een fantastische vioolsolo; de Gentse zou voor minder buiten adem zijn.
Dat was de uitgelezen kans om het concept van The Writer even kort te schetsen: elk nummer is een soort herwerking van onder meer Monteverdi en Adriaan Willaert. “Amor” was daar een mooi voorbeeld van, waarna de vogel uit de video doorfladderde richting “Song by the sea”. De avond werd alsmaar intenser, de mix tussen beats en viool werd steeds meer een symbiose. Alsof ze echter even wilde pauzeren alvorens de uppercut uit te delen, zette Bourgeus met “Into you” even haar voet op de rem. Het oog van de storm naderde en de AB hield een laatste keer de adem in alvorens helemaal omvergeblazen te worden. Net voor het uur was het namelijk al een verwerking tussen “Mrs. Impatience” en “don’t wanna lose nobody” dat als afsluiter mocht gelden. Maar belangrijker: dat alles finaal omver knalde. Tsar B deed haar set namelijk openbloeien van pure pracht in een vuile rave, inclusief alle trukken van de livebandfoor. Engelachtige zang leidde een drumsolo in, en dan is drum-‘n-bass nooit veraf. Het stukje “I wanna love you” dat er wederom in verwerkt zat, getuigde van niet minder dan muzikaal vernuft en klasse.
De liefde tussen publiek en podium was voelbaar, en zorgde zo toch nog voor een emotioneel geladen moment. Bryan Adams-cover “Heaven” werd opgedragen aan haar vriendinnen Alice Dooreman en Louise Delanghe, die jammer genoeg het tijdelijke in moesten wisselen voor het eeuwige. Prachtig in zijn eenvoud, soms moet je er niet meer woorden aan vuilmaken. En zo maakte Tsar B met “Forever” de cirkel rond. Een cirkel die tegelijkertijd enkel uit ruwe hoeken bestond, want zoals verwacht ging dit concert veel verder dan enkel het muzikale. Justine Bourgeus zorgde in de AB Box voor een soort museum waarbij haar nummers stukken waren die je moest ervaren. Van engelachtig en mystiek tot de plakkerigste ravevloer die je je kan inbeelden. En alles daartussen. Vooral daartussen, want in die epiek bevond de zangeres zich permanent, als katalysator tussen alle kunstvormen.
Setlist:
O Dolce
Forever
Escalate
Radical fanatical
Symphony
Underwater
Amor
Song by the sea
I wanna love you
Into you
Mrs Impatience
don’t wanna lose nobody
Heaven
Forever
(These boots)
