In je band een celebrity hebben is een vloek en een zege. Aan de ene kant levert het aandacht op waar de gemiddelde gitaarband alleen maar van kan dromen, aan de andere kant wordt diezelfde bekende kop al snel het eerste waar iedereen naar kijkt. Dikke Dennis & de Røckers draait vanzelfsprekend rond Dikke Dennis, bij The Bacon Brothers denken mensen toch al snel eerder aan Kevin Bacon dan aan de muziek en ook bij Hollywood Vampires valt de naam Johnny Depp, ondanks de bekendheid van de andere leden, sneller dan sommige albumtitels. Bij Dogstar is dat niet anders. De band bestaat al sinds de jaren negentig, maar toch begint bijna elk gesprek nog altijd bij Keanu Reeves. En als het daar niet bij begint, dan duurt het meestal niet lang voor zijn naam alsnog valt.
Gelukkig is er sinds kort een ander gespreksonderwerp gekoppeld aan de band en dat is wel de nieuwste plaat All In Now. Waar Dogstar ons tussen Happy Ending uit 2003 en het in 2023 verschenen comebackalbum Somewhere Between the Palm Trees and Power Lines twintig jaar liet wachten, volgde de nieuwste telg relatief snel. Uiteraard is drie jaar in de muziekwereld van nu een eeuwigheid, maar voor de Amerikaanse band voelt dit tempo van releases aan alsof hij nu eindelijk als band wil doorbreken bij de grote massa. Alsof Dogstar, geheel volgens de titel, in één keer al zijn fiches naar voren schuift en all in gaat.
Dat laatste klinkt ambitieuzer dan All In Now in werkelijkheid is. Het is niet zo dat Dogstar ineens radicaal zijn sound omgooit. Integendeel zelfs, want de band laat op zijn nieuwste werk nog altijd horen dat hij nineties-rock als dna heeft. Dat hoor je bijvoorbeeld al in titeltrack “All In Now”, dat volledig draait om een brommende baslijn en je daardoor meteen richting het einde van de vorige eeuw stuurt. Dat gevoel wordt meteen daarna doorgetrokken in het melodieuze, maar toch ook licht gedateerde “Exalted”. En daar is ook meteen hoorbaar waar de nieuwe plaat schuurt. De kwaliteit is er wel, maar Dogstar lijkt soms zo comfortabel in de vertrouwde huiskamer te zitten dat het amper nog een raam durft open te zetten voor wat frisse lucht.
We haalden het daarnet bij “All In Now” al aan, maar de basgitaar is misschien wel het sterkste wapen dat Dogstar in huis heeft. Dat is ergens toch best grappig, want zo komt het gesprek, net zoals we in de intro al voorspelden, uiteindelijk toch weer uit bij Keanu Reeves. Alleen hebben we het deze keer niet over zijn filmcarrière of zijn cultstatus, maar over zijn werk als ruggengraat van de langspeler. Geheel volgens de traditie van zowat iedere basspeler trekt hij de spotlight nergens naar zich toe, maar over de volledige breedte zorgt hij er wel voor dat All In Now stevig op zijn poten staat.
Op opener “Math” hoor je dat het duidelijkst. Met zijn spel zorgt Reeves daar meteen voor de juiste groove, terwijl hij ook op “This Sphere” en afsluiter “Wing” laat horen dat die bekende kop van hem meer doet dan enkel bekend zijn. Natuurlijk zijn Domrose en Mailhouse, de andere twee leden van de groep, zeker van belang en leveren ze solide werk, maar zonder het werk dat de bassist op de plaat levert, was All In Now een pak sneller uit het geheugen verdwenen.
Toch verandert dat sterke baswerk weinig aan het grotere plaatje. All In Now heeft genoeg momenten waarop Dogstar degelijk uit de hoek komt, maar te weinig momenten waarop de band meer doet dan een oud blik jaren negentig opentrekken en er vervolgens te weinig nieuws aan toevoegen. Aan de ene kant hoeven de Amerikanen zich daar zeker niet voor te schamen. Beschamend wordt het namelijk nergens en op zijn beste momenten klinkt All In Now gewoon als een prima altrockplaat. Maar aan de andere kant is prima daardoor ook meteen het sleutelwoord. Dogstar schuift al zijn fiches naar voren, maar de grote jackpot blijft vooralsnog uit.
Ontdek “All In Now”, ons favoriete nummer van All In Now, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
