Archieffoto Fatal Move © CPU – Jonas Demeulemeester
We moeten eerlijk bekennen dat we in onze schooltijd in Nederland niet al te sportief waren ingesteld. Turnles, dat was niks voor ons. Althans, op één uitzondering na: apenkooien! Je zette een hele zaal vol met alles wat je maar kon vinden en vervolgens liet je het beest in jezelf los. Klimmen, springen, klauteren… alles kwam voorbij, met als gevolg blauwe plekken alom. Inmiddels liggen die tijden ver achter ons, maar gisteravond kwamen die nostalgische gevoelens in de Antwerpse Trix plots weer naar boven. Het was namelijk daar dat Fatal Move met zijn gloednieuwe plaat FUBAR onder de arm voor een avond zorgde waaraan menig apenkooiles nog een puntje kon zuigen. Wel zonder al het klimtuig van vroeger, maar met minstens evenveel halsbrekende capriolen als toen.
Het duurde wel even voordat het apenkooien op gang kwam, maar dat lag zeker niet aan de sound van opener Impact. Die was namelijk van kop tot staart doordrenkt van agressie, met smerige breakdowns die elkaar in rap tempo opvolgden. Toch kwam er maar amper leven in de zaal. We snappen dat muziek die niet zou misstaan als soundtrack voor een speelfilm over gorilla Bokito vrij angstaanjagend kan overkomen, maar om het spektakel nu met z’n allen vanop tien meter afstand in totale stilstand te aanschouwen, ging er misschien ook wat over. Oké, wij stonden ook niet bepaald vooraan, maar we lieten liever de jonge moshgrage jeugd het voortouw nemen. Helaas leek die er de eerste helft zelf ook weinig zin in te hebben. Maar iedere hardcoreliefhebber weet dat als je maar lang genoeg herrie blijft maken, de eerste kungfu-kippen vanzelf tevoorschijn komen. Dat gebeurde uiteindelijk ook, weliswaar in kleine oplage. Op de mokerachtige tonen van “God Complex” werden toch de eerste spinkicks van de avond uitgedeeld en kon het apenkooien eindelijk beginnen, al hadden zowel wij als Impact dat misschien toch liever wat eerder gezien.
Dat het ook anders kon, bewezen de Antwerp City Kings van Johnny Unstoppable. De hardcoreband hield het in 2014 voor gezien, maar maakte vorig jaar na ruim een decennium afwezigheid zijn comeback. En aan de energie op zowel het podium als in de zaal te merken, was het alsof Johnny Unstoppable nooit was weggeweest. Vanaf de eerste tonen was het namelijk raak en waar het publiek bij Impact nog wat afwachtend was, werd er nu naar hartenlust gemoshed op de tonen van Hard But Fair.
Tussendoor passeerde met “Gold” ook nieuw materiaal de revue, maar het was toch vooral die plaat uit 2007 die de klok sloeg. Zo ook “Strike Down”, waarop Fatal Move-frontman Ziggy zijn stembanden alvast kwam opwarmen. Of beter gezegd naar de getver helpen, want de beste man brulde zich de longen uit het lijf. Ondertussen werd de zaal steeds warmer en de moshpit werd als gevolg ook intenser met de minuut, al moest het huzarenstukje van de set nog komen. Een explosie van geweld kwam er namelijk vrij toen Johnny Unstoppable, die na een klein halfuurtje dan toch redelijk stoppable bleek, zijn afsluitende knaltrack “JU” op de zaal losliet. Het was bijna vrouwen en kinderen eerst, zo hard ging het er plots aan toe. Zo herinnerden we ons de turnles toch niet.
Wat we ons van het apenkooien ook niet konden herinneren, was een tussenuurtje midden in de turnles. Toch voelde het optreden van Bun Dem Out een beetje zo aan. Na het explosieve slot van Johnny Unstoppable viel de Londense band ons namelijk wat tegen. Niet qua explosiviteit, daar zat het wel snor mee, maar tegelijkertijd misschien juist ook iets te snor. Het klonk op den duur allemaal wat stroperig door de hoeveelheid agressie, die bovendien de mix niet bepaald ten goede kwam. De twee vocalisten brachten met hun afwisselende gebrul nog wat dynamiek in het geheel, maar ook zij konden niet voorkomen dat de nummers na verloop van tijd steeds meer in elkaar begonnen over te lopen. Het publiek leek daar overigens een stuk minder moeite mee te hebben, want in de moshpit werd ondertussen nog altijd stevig huisgehouden. Voor ons was het eerder tijd om, net zoals vroeger, een pakje Wicky en een suikerwafel boven te halen en ons op te maken voor het betere werk.
Na het tussenuurtje van Bun Dem Out was het tijd voor de laatste turnles van de avond. Fatal Move mocht namelijk eindelijk zijn gloednieuwe plaat FUBAR voorstellen en deed dat door meteen met de gelijknamige titeltrack van wal te steken. Daarmee stond er zowaar een spellingles op het programma, want het publiek werd uitgenodigd om de letters van “FUBAR” mee te brullen. Dat lukte nog niet helemaal zoals gehoopt, maar voor een eerste poging was het zeker niet slecht. Gelukkig stond er naast spelling ook nog wat lichamelijke inspanning op het programma. Dat lag de aanwezige menigte, die inmiddels flink was aangegroeid, toch wat dichter bij het hart, dus ging de moshpit op de tonen van “Dirty Rat” en “Disgrace” al snel weer op volle toeren draaien en kwamen de kungfu-kippen weer massaal uit hun hokken gestormd. Weliswaar net iets minder bruut dan bij Johnny Unstoppable, iets met te vroeg al het kruit verschoten te hebben, maar nog altijd genoeg om voor de nodige blauwe plekken te zorgen.
Heeft Fatal Move soms onze recensie van FUBAR gelezen? Daarin merkten we namelijk nog op dat een korte adempauze voor “Leech” geen overbodige luxe zou zijn geweest. En laat de band nu uitgerekend op dat moment een adempauzetje in de set hebben verwerkt. Het resultaat sprak voor zich. De track kwam een stuk beter tot zijn recht en de klappen die werden uitgedeeld, kwamen dit keer ook echt binnen. Ook daarna bleef het tempo erin, want met “Fugazi” en “Devil In Disguise” op het programma kregen de nodige bezoekers een enkeltje Spinkick City. De gekste capriolen werden uitgehaald en het apenkooien was daarmee volledig compleet, al betwijfelen we of onze vroegere turnleraar deze oefeningen ooit zou hebben goedgekeurd.
Fatal Move gooide in de tweede helft van het optreden de turbo erop en voor we het wisten, waren we al bij hekkensluiter “Who Are U” beland. De track was er eentje van de gloednieuwe plaat en knalde dan ook, net als de rest van FUBAR, genadeloos door de speakers, tot groot genoegen van het publiek. Alles ging nog één keer in overdrive, maar blijkbaar had de turnleraar genoeg van al die chaos op de vloer en werd het apenkooien vrij abrupt afgefloten. Met andere woorden: het gezelschap stopte voor we het goed en wel doorhadden met zijn lawaai, waarna een outrotrack de avond definitief afsloot. Ondanks dat abrupte einde waren we meer dan voldaan. Fatal Move had met FUBAR al een sterke plaat in handen, maar liet in Trix horen dat de nummers ook op het podium niets aan kracht verloren. Integendeel zelfs, want door de ietwat betere pacing kwam er juist meer kracht bij.
