Even een routinevraag: in welk jaar bevinden we ons? Wij twijfelen immers tussen 2026 en 1971: The Rolling Stones dat laatst enkele knappe singles losliet op de wereld, Paul McCartney die een nieuwe plaat uitbrengt, eentje waarop Ringo Starr zelfs meedrumt? Het moet wel ergens in de jaren zeventig zijn, hoe kan het anders dat wij werden uitgenodigd voor een exclusieve luistersessie bij EMI, eentje waarin McCartney in hoogsteigen persoon de liedjes van commentaar voorziet? Of nee, laten we maar met beide voeten op de grond blijven: we zitten effectief in 2026. The Stones rollen nog steeds venijnig en Macca weet van geen ophouden, maar wij kregen gewoon een droge, beveiligde luisterlink in onze mailbox gedropt, vergezeld van de mededeling: ‘review tegen 29 mei, wees voor de verandering wel op tijd.’ Al ging onze digitale kopie gelukkig wel gepaard met McCartneys gesproken commentaar bij elk nummer!
Een nieuwe plaat van McCartney blijft toch altijd iets bijzonders. Vraag een willekeurig samengesteld panel naar de groep met de grootste invloed op de recente muziekgeschiedenis en ongetwijfeld zal een groot deel van hen The Beatles vernoemen. Weinig voornamen spreken in de muziekgeschiedenis dan ook zo tot de verbeelding als John, Paul, George en Ringo, het viertal dat in de jaren zestig de grenzen van de popmuziek compleet hertekende. ‘When I’m 64’ zong Sir Paul nog op Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band in 1967, maar binnen enkele weken tikt de ex-Beatle alweer 84 lentes aan. Van die gezegende leeftijd valt op deze twintigste soloplaat echter bijzonder weinig te merken.
De nieuwste langspeler kwam over een periode van vijf jaar tot stand. Kort na de release van het prima McCartney III in 2020 ging de grootmeester alweer aan het schrijven. Hij schakelde de helpende hand van Andrew Watt in voor de productie; die smeerde eerder al succesvol de motor van The Rolling Stones voor Hackney Diamonds. Watt bewees daarmee de perfecte producer te zijn voor een levende legende als McCartney, zeker nu die van plan was om een nostalgisch album in te blikken. Nostalgie is dan ook het sleutelwoord van de plaat: de singer-songwriter wroet volop in zijn verleden, zowel tekstueel als muzikaal, en dat geeft je als luisteraar een hartverwarmend gevoel.
De knappe vooruitgestuurde single “Home to Us” is het schoolvoorbeeld van een als muziek verpakte nostalgietrip. Het is het eerste duet dat hij opnam met ex-collega Ringo Starr achter de microfoon. Het duo somt afwisselend alle harde realiteiten op die hun jeugd kleurden, maar die ze evengoed de moeite waard maakten. De warme achtergrondzang van Chrissie Hynde (The Pretenders) en Sharleen Spiteri (Texas) voegt samen met een lekker ouderwetse gitaarsolo een smakelijk, weemoedig sausje toe. Ook het pareltje “Days We Left Behind” werd al als single uitgebracht en laat McCartney nostalgisch herinneringen ophalen aan zijn jonge jaren in Liverpool. Zachte gitaartokkels worden aangevuld met gloedvolle piano, en door zijn hoge zang laat hij het geheel extra breekbaar klinken.
Ook “Down South” en “Salesman Saint” zijn schitterende staaltjes van McCartneys talent om op een aanstekelijke melodie een verhaal over vervlogen tijden te vertellen. In “Down South” haalt hij herinneringen op aan de vele liftritjes die hij ooit met George Harrison maakte, van het noordelijke, grimmige Liverpool naar de levendige zuidelijke regio’s van Engeland. Als ultiem eerbetoon aan de ingetogen gitarist van The Beatles beperkt de singer-songwriter zich tot akoestische gitaar en subtiele baslijnen, waardoor je het verhaal als luisteraar perfect kunt absorberen. In “Salesman Saint” brengt McCartney dan weer hulde aan zijn moeder en vader, respectievelijk een verpleegster en handelsvertegenwoordiger die tijdens de Battle of Britain twee kleine kinderen probeerden op te voeden. Een lekker brommende gitaarmelodie, jazzy blazers en knappe melodieuze sprongen zorgen voor een mooi, spannend eerbetoon.
Toch is het niet alleen weemoed en nostalgie troef op The Boys of Dungeon Lane. McCartney heeft de voorbije decennia heel wat klassiekers bij elkaar geschreven, en dat ambacht is hij nog steeds niet verleerd. Zo is er het aanstekelijke “Lost Horizon”, een song die ontstond uit een oude demo die werd teruggevonden tijdens het digitaliseren van het archief. Het nummer werd opnieuw ingespeeld in een modern, rockend jasje vol frisse gitaarlicks en krakende riffs. Ook “Come Inside” is zo’n aanstekelijk rocknummer dat live ongetwijfeld jonge fans doet springen en oude fans hun rollator aan de kant doet gooien. In “Mountain Top”, waarin Paul de avonturen bezingt van een rebels jong meisje op Glastonbury Festival, zorgen klavecimbel en psychedelische effecten voor een catchy retrosound. De melodie zit bovendien zodanig vol hooks dat het nummer al gauw in je achterhoofd blijft hangen.
Producer Andrew Watt zorgt met een no-nonsense aanpak voor een zuiver geluid, met de nadruk op gitaren en strakke ritmes. De aankleding blijft al bij al sober, met slechts sporadische toevoegingen van blazers, strijkers, elektronica of toetsen. Dit versterkt het retrogevoel van het album en onderstreept de boodschap van nostalgie die McCartney wil benadrukken. Hij speelde nagenoeg elk instrument op de langspeler zelf in, tot het drumwerk toe. Al zorgde een oude vriend natuurlijk voor aflossing in een nummer: in de single “Home to Us” neemt Ringo Starr immers niet alleen plaats achter de microfoon, maar ook achter de drumkit.
Is alles op de nieuwe McCartney even spannend? Nee, al is Macca natuurlijk een te groot ambachtsman om een echt saai of ondermaats nummer op plaat te zetten (hoewel in het verleden nummers als “Maxwell’s Silver Hammer” of “Pipes of Peace” de grenzen toch wel opzochten). Slecht wordt het dus nergens op The Boys of Dungeon Lane, maar tijdens “We Two” en “First Star of the Night” verslapte onze aandacht toch wel wat. Dat laatste nummer schreef McCartney tijdens een regenachtige tourpauze in Costa Rica, en ondanks de mooie boodschap en warme gitaarmelodie horen we de verveling er toch wat in doorschemeren. Op zeldzame momenten lijkt de singer-songwriter er bovendien wat vluchtig vanaf te willen maken. ‘Momma gets by’ schaamteloos laten rijmen op ‘poppa gets high’? Wij zouden het niet durven, maar Sir Paul lapt het hem toch maar in de albumafsluiter “Momma Gets By”. Detailkritiek natuurlijk, want een held en ex-Beatle hoeft al lang niets meer te bewijzen. Over het algemeen stelt hij in de meeste nummers weer heel wat knap schrijftalent tentoon.
Ondanks dat Paul McCartney de pensioenleeftijd al lang geleden heeft gehaald, bewijst hij met The Boys of Dungeon Lane dat hij muzikaal nog altijd tot de top behoort. Hij klinkt nog steeds als die eeuwige tiener met een gitaar en een overschot aan melodieën, al durft hij zijn verleden nu wat vaker door een filter van weemoed te halen. Een warme, nostalgische omhelzing voor iedereen die los van tijd en tijdperk kan genieten van muziek.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Mountain Top”, ons favoriete nummer van The Boys of Dungeon Lane, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
