© CPU – Bert Savels
Binnen een dikke drie maanden vieren we de tiende verjaardag van een legendarisch moment, want op 30 juni is het exact een decennium geleden dat Paul McCartney voor het laatst een concert gaf op Belgische bodem. Een legendarische dag toen, die Rock Werchter-donderdag – wie herinnert zich niet het feit dat “Hey Jude” doorheen het weekend te pas en te onpas nog talloze keren over de weide rolde. Een levende legende, en legendes vergaan tot op de dag van vandaag nog altijd niet. De ex-bassist van The Beatles is namelijk nog altijd actief bezig met muziek en kruipt als hij kan met plezier nog eens het podium, maar lijkt tegenwoordig toch vooral te genieten van de aandacht rond alle re-issues en aankomende biopics rond The Beatles. Lijkt, want nu blijkt dat er veel meer op til was in het leven van Sir Macca. Bijna zes jaar na de release McCartney III maakt de man nu namelijk bekend dat hij terug in de studio heeft gezeten, met een nieuwe plaat tot gevolg. The Boys of Dungeon Lane ligt later dit voorjaar nog in de winkelrekken, maar met “Days We Left Behind” krijgen we bij deze wel al een eerste idee van hoe die plaat zal gaan klinken.
Paul McCartney mag binnenkort zijn 84ste kaarsje uitblazen, en men zegt wel eens dat de melancholie toeneemt met de jaren. Dat lijkt ook hier het geval te zijn, want met The Boys of Dungeon Lane keert de Brit terug in de tijd. Zijn achttiende soloplaat wordt namelijk zijn meest introspectieve tot nu toe, met een inblik in het leven van een jonge snaak in Liverpool die bevriend geraakt met een zekere John Lennon en George Harrison, en zo zijn liefde voor muziek vindt. Een album vol herinneringen dus, waarin Macca mijmert over het verleden. En daar vinden we bij deze dus ook “Days We Left Behind” in terug.
De akoestische gitaartokkel dompelt je binnen de kortste keren onder in een bad van melancholie, en dan is McCartneys stem al vrij snel de factor die alle puzzelstukken op hun plek doet vallen. “Days We Left Behind” twinkelt een tikkeltje mijmerend weg, waardoor we vandaag zo’n dikke drie minuten kabbelen in herinneringen. En dat raakt wel, want zeker in het refrein zorgt de Brit, samen met een vrouwelijke tweede stem, voor een extra laagje emotie. ‘Nothing stays the same / No one needs to cry / Nothing can reclaim / The things we left behind’ is het hoopgevende zinnetje dat “Days We Left Behind” draagt. Met een soort weemoed terugkijken op het verleden, maar er tegelijkertijd toch een glimlach door op je gezicht krijgen. Geleidelijk aan mengen ook pianotoetsen en een symfonie zich in het geheel, om al die melancholie wat grootser te laten binnenkomen. Paul McCartney gaat nooit buiten de lijntjes, maar vindt erbinnen wel liefde en hoop – of dat gevoel krijgen we toch van deze release. Want zoals gezegd zit de man ontegensprekelijk in een van de laatste fases van zijn leven, en dan mag het allemaal al eens wat introspectiever.
The Boys of Dungeon Lane verschijnt op 29 mei!
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
Het beste dat McCartney in jaren heeft gemaakt en nog eens zijn talent toont.
Fantastisch