Leffingeleuren 2026 (Festivaldag 2): Glijden en grijpen

Na een korte nacht ontwaakte Leffingeleuren voor een tweede ronde. Het vijftigjarig bestaan werd op de eerste avond al glansrijk in de bloemetjes gezet en ook op zaterdag werd de bruisende dorpskern weer een van de gezelligste braderijen van het land. Het was gisteren ook nog eens beduidend drukker, al bleef het ondanks de toename van het aantal mensen wel nog altijd heel gezellig. De muzikale hoogtepunten werden goed gespreid over de hele dag en waren in verschillende hoedanigheden goed vertegenwoordigd.

DUG @ Apollo

Het is soms moeilijk om wakker te worden op de tweede dag van een festival, maar aan DUG zal het alleszins niet gelegen hebben. Het duo voelde zich in zijn nopjes op Leffingeleuren en bejubelde meer dan eens de backstage waarbij ze pintjes konden drinken in een schooltje. Dat was dan ook het ideale uitgangspunt voor de muziek van de band waarbij ze typische Ierse folk brachten met een banjo en een steelgitaar. Het begon muzikaal weliswaar nogal twijfelachtig, maar hoe langer de set duurde, hoe meer er aan publieksinteractie werd gedaan. Zo moest er dag gezegd worden aan de buren en werden er danspasjes aangeleerd. Het zorgde ervoor dat de muziek, die na een tijdje nogal veel van hetzelfde was, toch boeiender werd. De zaal ging dan ook gezwind mee en binnen de kortste keren had iedereen zich warm gedanst.

Ugly @ Zaal De Zwerver

Het is makkelijk om een mopje te maken als je band Ugly noemt, maar wanneer zangeres Jasmine Miller-Sauchella ‘wij zijn lelijk’ zei, moesten we toch even gniffelen. Binnenkort verschijnt ook het debuutalbum van de groep uit Cambridge en dat lijkt een fantastische plaat te gaan worden. De show was er namelijk eentje om duimen en vingers van af te likken. Met zijn zessen deden ze aan verfijnde samenzang waardoor de magie van de songs alleen maar groter werd. Muzikaal wisselden ze af tussen dromerige indie en hoekige postpunk, maar nooit werd het te wild of te heftig. Ugly maakt namelijk muziek waar je van moet genieten met de ogen dicht, al zagen we met de ogen open ook genoeg spektakel. Zo was iedere muzikant in uitstekende doen en brachten ze elk ook een grote meerwaarde in het geheel dat de band vormt. De meerstemmigheid bleek weliswaar de sleutel tot succes te zijn, maar ook de wisselwerking tussen verschillende vocals maakten van de show een wondermooi allegaartje aan schoonheid. Ugly bracht op die manier al vroeg een uiterst mooie set, waardoor het dromen al snel kon beginnen.

Golomb @ Apollo

Het Amerikaans drietal van Golomb liet al vroeg op de dag de Apollo-tent ferm vollopen. De aanwezigen hadden allemaal gelijk, want het drietal bracht een mix van slacker, noise- en psychedelische rock. Het resultaat was een baby’tje van The Velvet Underground en Sonic Youth waardoor de gitaren meer dan centraal stonden. Zo vloog de band er direct strak in en lieten ze bij ieder nummer genoeg ruimte om instrumentale stukken rijkelijk te laten vloeien. Daardoor wel je als toeschouwer in de set gezogen, want als je eerst nogal sceptisch stond te kijken naar het trio, werd je meer en meer enthousiast door de wilde gitaarsolo’s en de fuzzy gitaaraspecten. Ieder nummer kreeg live dan ook een upgrade door het extra lang of met meer intensiteit te spelen en zelf was Golomb ook heel tevreden hier te staan. De set mocht voor ons gerust nog wat langer geduurd hebben, maar we zijn er zeker van dat er hier wat zieltjes zijn gewonnen.

Renny Conti @ Zaal De Zwerver

Renny Conti speelde vroeger in een punkband, maar solo kiest hij toch voor een ietwat andere richting. De artiest uit New York maakt Americana van het betere soort en staat op het punt om met Split Second zijn tweede album uit te brengen. Iets om naar uit te kijken zo bleek, want op Leffingeleuren speelde hij een zeer sterke set die vooral uit die nieuwe plaat puurde. Ondersteund door een goed op elkaar ingespeelde band kon Conti snel bekoren met een rijke en glasheldere sound die hem in het beste daglicht zette. Met momenten slopen er virtuoze momenten in, terwijl hij ook met de rustige stukken een oerdegelijke indruk maakte. Het stemmen van de gitaar duurde soms misschien iets te lang, maar Conti was vastberaden om de songs in hun sterkste vorm te gieten. “Mona Lisa” was in dat opzicht een sterke track waar alles netjes op zijn plaats viel. Ook “Leaving The Zoo” maakte indruk en is nu al een soort van referentienummer in zijn oeuvre. Zijn verlegenheid was best charmerend, al kon je bij Conti’s speelwijze ook zien dat hij vroeger andere muziek maakte. Voor de namiddag was dit een best appetijtelijke set.

Concrete Vehicles @ Apollo

Alle gekheid op een stokje; een band als Concrete Vehicles weet toch altijd iets los te maken op een festival als Leffingeleuren. De Canadezen uit Vancouver zoeken de kantjes en randjes van het mogelijke op en dat zorgde gisteren in de Apollo voor uitzinnige taferelen. De keyboardspeler die als een wild dier met zijn toetsen in het rondzwierde, een frontman die manisch zijn gitaar bewerkte, pijlsnelle drums en een loeiharde saxofoon. Concrete Vehicles haalde het grove geschut boven en zoog alle zuurstof uit de volgepakte tent. Zeker in het begin zorgde dat voor een overstelpend effect, al begon je er op den duur wel gewoon aan te worden. Het gevaar loerde desalniettemin achter elke hoek en het was opletten geblazen, want de Canadezen durfden richting het einde nog wat verder in het rood te duiken. Dat de tent bleef volstaan en er vooraan een hoop sfeer was, toonde dat Concrete Vehicles op Leffingeleuren gewoon op zijn plaats was. Maf, machtig, Canadese waanzin!

Twine @ Café De Zwerver

Waar de meeste alternatieve postpunkbands met country-invloeden uit Groot-Brittanië komen, is Twine toch de uitzondering op de regel. Als je onwetend het café van De Zwerver binnenwandelde toen ze aan de set bezig waren, zou je nooit kunnen raden hebben dat ze uit Australië kwamen. Maar ook daar is er dus ruimte om een viool in postpunk te implementeren en Twine doet dat meer dan uitstekend. Het bleek wel al snel dat het niet voor iedereen was weggelegd en zo was er tijdens de set veel verloop in het café. Onterecht wat ons betreft, want als je echt de aandacht op de muziek hield, dan werd je meegesleept in een verhaal van noise, chaos en punky attitude. Vooral de vocals van Thomas Katsaras maakten indruk doordat hij er zo veel mee kon spelen, maar evengoed de chaotische viool of de onbezonnenheid bij de instrumentale uitspattingen. Twine was kortom niet makkelijk te verteren, maar eens je het binnen had, was je wel meer dan voldaan.

Glyders @ Zaal De Zwerver

Sommige bands kunnen op het juiste moment op de juiste plek staan en dat was exact wat Glyders deed. De Amerikaanse band brengt repetitieve gitaarmuziek waarbij opbouw meer dan belangrijk is. Zo begon de set ook tamelijk aarzelend doordat de muziek net iets te sloom vooruitging, maar je voelde wel wat er allemaal mogelijk was. Dat merkte je ook aan de zaal die alleen maar voller liep. De band had zijn set ook uitstekend opgebouwd, en hoe later in de set, hoe meer het tempo de lucht in ging. Dat er voordien al vele gitaarsolo’s waren gepasseerd, werd nu nog duidelijker doordat er meer met reverb en fuzz werd gespeeld. Afsluiter “Stone Shadow” was zo eigenlijk de perfecte samenvatting van de set. Het begon vol dreiging, liet zich een beetje in slaap wiegen om daarna volledig uit zijn voegen te barsten. Uitstekende band die Glyders.

maya ongaku @ Apollo

De verste reis van iedereen op deze editie nam maya ongaku voor hun rekening. Het drietal komt uit het land van de rijzende zon en is nu dus even in Europa om hun gloednieuw album Nothing Space Music voor te stellen. Rond het avonduur was dat niet de allerbeste spot, omdat de rustige muziek een luisterend oor nodig heeft. En laat dat laatste net iets te zijn wat Leffingeleuren niet per se had om iets na zevenen. De Apollo was nog best goed gevuld toen ze begonnen, al dunde het volk zich wel snel uit. Dat had voor de duidelijkheid niets te maken met maya ongaku, maar meer met het etensuur en nood aan energieke prikkels. Wij bleven wel staan en hoorden dankzij een zeer helder geluid dat maya ongaku een te duchten band is in hun genre. Het was zweverig, elektronisch, gelaagd en psychedelisch. Als cocktail zorgt dat voor fijne luistermuziek, en als ze nog eens naar ons land afzakken voor een eigen concert, zijn wij er met een aandachtig oor zeker bij.

Scott McCloud ft. Simon Lenski @ OLV-Kerk (Duyster live)

Naar goede gewoonte opent op zaterdag de OLV-Kerk van Leffinge voor een handvol concerten die door het radioprogramma Duyster werden samengesteld. Na Ora Cogan (later op de avond ook in de Apollo) en het Antwerpse BLUAI was het toch vooral uitkijken naar het optreden van Scott McCloud. Als frontman van Girls Against Boys kleurde hij mee de geschiedenis van de Amerikaanse underground. Dit jaar bracht hij Make It To Forever uit, een album dat hij in een livesessie opnam in Athene, en dat dus als aanleiding diende om hem naar de West-Vlaamse kuststreek te halen. Samen met de Belgische cellist Simon Lenski van DAAU en een zangeres bracht hij persoonlijke, eerlijke en authentieke nummers die dicht bij zijn persoonlijkheid bleven. Het grote onverwachte kregen we dan wel niet voorgeschoteld, maar het was wel fijn om iemand als Scott McCloud in een dergelijke setting live aan het werk te kunnen zien.

Ora Cogan @ Apollo

Ora Cogan draaide dubbele uren, want na haar Duyster-sessie stond ze gisteren ook gewoon in de Apollo. Dat ze al enkele weken op tour is was eraan te merken, want haar band was namelijk zo goed ingespeeld dat er amper foutjes in de set slopen. Het enige wat ons een beetje tegenzat was het kille aspect van haar muziek, al is dat natuurlijk tegelijkertijd iets wat haar bijzonder maakt. Ze speelde wel met een glimlach en een zeker spelplezier, alleen kwam dat in de muziek niet over en misten we gewoon een vonkje om ons van dat gevoel te verlossen. “Honey” was zo net niet stroperig genoeg, terwijl “Bury Me” net in dat donkere best goed tot zijn recht kwam. Je moest bij Ora Cogan vooral in de juiste mindset zitten en dat waren we gisteren op dat moment net iets te weinig om het echt binnen te laten komen. Het einde met “Feel Life” maakte wel nog iets los in de Apollo, ook al gingen we niet meer naar de zevende hemel.

Allah-Las @ Zaal De Zwerver

De Amerikanen van Allah-Las lijken een match made in heaven voor Leffingeleuren en dus was de organisatie ook meer dan trots om ze te kunnen uitnodigen voor de vijftigste verjaardag. Het viel meteen ook op dat de groep toch al wat meer kilometers op de teller heeft, zeker door de podiumopstelling. Er stonden namelijk vier grote doeken achter de band opgesteld waarop zonnetjes werden geprojecteerd en dat was ook de vibe die de band wilde uitstralen. Ze brachten namelijk het zonnetje in huis door heel gemoedelijke psychedelische rock te spelen waarbij wegdromen de enige optie was. De zonnetjes hielpen erbij, maar het leek toch bij momenten dat we op een zonnig strand stonden met een frisse cocktail in de handen. Dat de band ook zwoel bleef spelen, gaf iedereen de nodige munite om te blijven mee wiegen. Hoe langer de set duurde, hoe meer je in de zonnige surfvibe belandde en zo had Allah-Las eigenlijk meer dan voldoende gedaan om te overtuigen. Het mocht misschien allemaal net een stukje spannender, maar de instrumentale stukken en het feit dat ook ieder bandlid zang voor zijn rekening nam, vergaven alles.

HONK @ Café De Zwerver

Vanuit Manchester kwam HONK om het café om te toveren in een jolig feestje. De band bracht heel aanstekelijke punky rockmuziek met country-invloeden waardoor stilstaan nagenoeg onbestaande was. De steelgitaar gaf alvast de goeie sfeer weer, maar het was allemaal iets potiger dan gewone country. Je zou het best kunnen vergelijken met een act als Black Lips. Nooit wist je echt wat er zou gebeuren, maar iedere song had wel energie en aanstekelijkheid genoeg. Zo ontplooide de set zich ook en eens ze zeiden dat ze de band waren die The Beatles zouden kunnen geweest zijn, wist je ook dat humor een belangrijke factor binnen de sound was. Net door de combinatie van plezier en een goed tempo wonden ze iedereen rond de vinger en bleef het stampvolle café van begin tot eind ook stampvol.

Chalk @ Zaal De Zwerver

Het is een wederkerend fenomeen op Leffingeleuren; een halfvolle zaal voor de laatste live-act van de dag. Ook bij Chalk was het niet direct over koppen lopen. Nochtans is de rave meets punk uit Belfast de ideale manier om de nacht op gang te trappen. Donker, hard en meeslepend; het zijn de ingrediënten die Chalk graag in de blender gooit. Deze keer kwam de brij er echter iets minder uit dan gewoonlijk, al had dat meer met het murw publiek te maken. Er zat nog maar weinig leven in de brouwerij en dat leek het drietal te beseffen, want buiten even in het publiek gaan ratelden ze gewoon hun setlist af en speelden ze in eerste plaats voor zichzelf. De zweetparels op Ben Goddard’s lichaam werden groter en vermenigvuldigden zich razendsnel, zelfs sneller dan de pompende techno-kicks die even hard door de zaal kletsten. Chalk was op zichzelf staand zeker niet slecht en zou met dezelfde set op een ietwat levendiger publiek sowieso voor legendarische momenten zorgen. Helaas vervaagde Chalk even snel als een paar zinnige zinnen van onze fysica leerkracht op het krijtbod. Te veel is dan soms toch teveel.

Het verslag van de eerste festivaldag vind je hier.

Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Simon Meyer-Horn.