Het Cambridgese zestal Ugly behoort al een tijdje tot de meest geliefde en best bewaarde geheimen van de Britse indierock. Na jaren van singles en archiefmateriaal brachten ze twee jaar geleden hun debuut-EP Twice Around the Sun uit, een plaat die de band als een volwassen en volledig gerealiseerde entiteit neerzette. Nummers als “I’m Happy You’re Here”, een acht minuten durende odyssee die psych-folk, post-rock en koormuziek door elkaar vlecht, en de meditatieve folkballade “Sha”, toonden een band die niet bang is om tijd en ruimte te nemen voor waar een nummer naartoe wil. Met debuutalbum The South Façade in de maak groeide de verwachting alleen maar, en “Marina” is de meest recente blik op wat er komen gaat.
“Marina” is een ander soort nummer dan de sterkste momenten van de EP, en dat voel je. Waar die nummers voor ons meteen iets onherleidbaar eigens hadden, vraagt “Marina” meer tijd en overtuiging om volledig te landen. De opbouw is er, de sfeer ook: de tekst die op eerste zicht leest als een disassociatieve warboel, met niet volledig uitgespelde logica. Op een manier dat enkel Ugly kan, bloeit die tekst pas open na de vijfde keer aandachtig luisteren. Uiteindelijk zit er op momenten iets in dat minder greep heeft op je dan de band gewend is te hebben. Tegelijk merken we ook dat “Marina” bij herhaald luisteren groeit, wat eigenlijk het kenmerk is van de meeste Ugly-releases.
“Marina” is daarmee gewoon een nummer dat zijn tijd neemt, en dat is misschien ook precies de bedoeling. The South Façade heeft nog geen vaste releasedatum, maar als “Marina” een indicatie is van de richting die de band opgaat, blijven de verwachtingen toch nog hoog. Ugly bevindt zich op 12 september nog eens in ons land voor het festival Leffingeleuren.
Website / Instagram / Facebook
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
