© Sal Redpath
Wat een nachtje doorhalen al niet kan opleveren. De vier jonge vrouwen van Lime Garden deden het, en waarschijnlijk wel meer dan eens. Naast het nachtelijk vertier bracht het hen ook diepere inzichten. Die ze verwerkten op hun heerlijke en eerlijke album Maybe Not Tonight. Met zangeres en gitarist Chloe Howard duiken we dieper in de plaat en beleven we de nachtelijke avonturen opnieuw.
Maybe Not Tonight is de tweede plaat van het viertal uit Brighton. Het zou die typische ‘moeilijke tweede’ kunnen zijn, na hun debuut One More Thing (2024). ‘Dat was het eigenlijk helemaal niet’, erkent Chloe. ‘Toen we met Lime Garden begonnen, legden we ons wel die druk op. We hadden toen nog echt het idee dat muziek ons leven compleet zou veranderen.’ Ze lacht spontaan en openhartig, iets wat ze het hele gesprek blijft doen. ‘We wilden vooral een plaat maken die leuk was om uit te brengen en met de wereld te delen.’ Volgens Chloe is het een logisch vervolg op het debuut. ‘Het is een flinke stap vooruit in de ontwikkeling van de band. Maybe Not Tonight klinkt krachtiger, luider en zelfverzekerder. Precies zoals we het van tevoren hadden gewild.’ Daarvoor werd producer Charlie Andrew aangetrokken. ‘We vonden zijn werk met alt-J echt geweldig. Al bij de eerste sessie voelden we dat hij degene was die we nodig hadden. Wij wisten zelf best goed wat we wilden. En dan was het fijn dat hij niet meteen op onze tenen ging staan, maar ons de ruimte bood. Hij was meer een extra bandlid dan iemand van buiten.’ Chloe spreekt met groot respect over Charlie. ‘Met ogenschijnlijk kleine dingetjes creëerde hij een groot effect. Je hoort zijn invloed duidelijk op de plaat, vooral in de balans tussen gitaar en elektronisch. Op One More Thing leunde de ene song meer op de gitaren, terwijl de andere meer elektronisch was. Op Maybe Not Tonight is dat mooi in evenwicht gebracht. Het is geen strijd meer tussen die richtingen, maar ze vloeien natuurlijk in elkaar over.’ Ze lacht tevreden. ‘Ja, dat vind ik erg mooi gelukt’.
De sound op Maybe Not Tonight lijkt geput uit zeer diverse hoeken en gaten van de Britse popmuziek. ‘Onze invloeden?’ herhaalt Chloe de vraag. Ze lacht: ’Goh, zovele. Voor deze plaat bijvoorbeeld The La’s, Stone Roses, LCD Soundsystem en zeker ook New Order. Tijdens de opnames hebben we aldoor geluisterd naar Power, Corruption and Lies.’ Het album stamt uit 1983. Te laat geboren? ‘Nee, zeker niet. Die dingen komen terug: rock-’n-roll is alive. We laten ons graag beïnvloeden door al het moois dat al is uitgebracht. Daarin zijn we misschien wel oude zielen. Maar we houden ook van bands als Sorry of de bands van de Windmill scene, zoals black midi of Black Country, New Road.’
© CPU – Joost Van Hoey
De vier muzikale vriendinnen van Lime Garden kennen elkaar van de muziekopleiding in Brighton. Net als Chloe, bevinden Annabel Whittle (drums), Leila Deeley (gitaar) en Tippi Morgan (bas) zich in de eerste helft van hun ‘twenties’. De puberteit is achter de rug en de volwassenheid lonkt, met horten en stoten, met hemelhoge pieken en diepzwarte dalen. Die fase dus… Chloe schrijft er graag over en put puur uit haar eigen ervaringen. ‘Maybe Not Tonight is zeker hedonistisch, maar ook zelfdestructief. Je probeert ook de minder positieve dingen van jezelf te omarmen. Je bent niet perfect, en accepteert dat. Dat vormt de kern van dit album. Dat hebben we gegoten in de context van een nachtje op stap. Dat gebeurde spontaan tijdens het schrijven. Misschien doordat we zo vaak op stap gaan’, lacht ze. ‘Het is uiteindelijk de kapstok geworden waaraan we de songs konden ophangen: ‘an accidental concept album’.’
Op Maybe Not Tonight word je chronologisch meegenomen tijdens een nachtje op stap. ‘De avond begint bij de openingssong “23”: je drinkt wat met vrienden en bent er klaar voor. Het avontuur lonkt. In de volgende drie songs ben je een onderdeel van de feestjes. Je bent opgewonden en euforisch. Bij de titelsong “Maybe Not Tonight“, nummer vijf van de plaat, merk je dat het toch allemaal wat anders gaat lopen dan gehoopt. Je hebt wat te veel gedronken, komt een paar exen tegen, sluit jezelf op in het toilet en maakt jezelf verwijten over waar je mee bezig bent. De laatste songs gaan over zelfreflectie. Hoe ben ik hierin terechtgekomen? Waarom doe ik wat ik doe? Het album eindigt met “Do You Know What I’m Thinking”. Als in een boosaardig slaapliedje overdenk je wat er die nacht allemaal is misgegaan.’
© CPU – Joost Van Hoey
Hoewel zeer persoonlijke schetsen, blijken de songs universeler dan gedacht. ‘Ook een zeventienjarig jongen kan zich identificeren met wat ik als vierentwintigjarige vrouw schrijf. Zelfs jij zult dingen herkennen van vroeger. Dat is de kracht van muziek, vind ik. Maybe Not Tonight is een album dat past bij de levensfase als jongvolwassene.’ Chloe zucht eens diep. ‘Het schrijfproces is soms confronterend. De teksten ontstaan spontaan en je gaat nadenken wat ze betekenen. Dat geldt voor mijzelf, maar evenzeer voor de rest van de bandleden. En ik denk ook voor anderen. Simpel gezegd gaan ze over een nacht uit. Maar tegelijk gaan ze over het opgroeien als twintiger in de wereld van vandaag. Kijk, ik ben nu vierentwintig. En ik vind het een moeilijke tijd om jong te zijn. Zeker als vrouw, als muzikant en in Engeland. Op het album kun je die vertwijfeling ook horen.’ Zoals ze meteen stelt in de openingszin van het album: ‘At seventeen, I had the world at my feet. At twenty three, I just lost it’.
‘Het is een soort lifecrisis waar iedereen doorheen moet gaan om volwassen te worden. In je puberteit denk je dat de wereld om jou draait en dat altijd zal blijven doen. En dat jij het o zo moeilijk hebt, meer dan al die anderen. In je twintigerjaren kom je tot het inzicht dat dit niet zo is. En dat de wereld er heel anders uitziet. Dat geldt voor nu, in 2026. Maar dat was ook zo in 1983, toen jij naar New Order luisterde. En dat zal over een aantal jaren nog steeds zo zijn. Door mijn persoonlijke ervaringen te delen, leg ik dat gevoel vast op plaat. Maybe Not Tonight had dus alleen nu gemaakt kunnen worden. Het volgende album zal weer anders worden. We hebben zelf nog steeds grootse dromen.’
Maybe Not Tonight oogt wellicht eerst wat oppervlakkig: een nachtje op stap en lol maken. Maar blijkt uiteindelijk een tijdsdocument van een generatie die worstelt om volwassen te worden. ‘Enerzijds is onze muziek misschien een soort vlucht uit de werkelijkheid. Even geen problemen, ‘just having fun’. Maar het is tevens een spiegel voor zelfreflectie. Met een boodschap om te accepteren wie je bent.’ Chloe glimlacht. ‘Ik ben er trots op als iemand er persoonlijk door wordt geraakt. Onze verhalen blijken universeel genoeg om anderen erin mee te trekken: jong en oud, man of vrouw. Dat vind ik heel mooi.‘ Daardoor blijkt Maybe Not Tonight niet alleen een tijdsdocument, maar ook verrassend tijdloos en universeel. Net als een avondje op stap …
Lime Garden speelt op 14 juni op het festival Best Kept Secret (Hilvarenbeek, Nederland). Daarna spelen ze in het clubcircuit op 19 september in Bitterzoet (Amsterdam), op 20 september in Doornroosje (Nijmegen) en op 22 september in de Ancienne Belgique (Brussel).
