Some Girls verscheen in 1978, het jaar waarin we twaalf werden en voor de eerste keer een album hoorden van The Rolling Stones. Het was een potpourri van stijlen en invloeden die vaak ronduit achteloos waren vertolkt. Maar meer nog dan de opwindende muziek die erop stond, bleef ons één ding levendig en helder bij. Dit was geen gewone rockband, maar een iconisch zootje ongeregeld dat rücksichtslos alle conventionele regels en verplichtingen aan hun gezamenlijke cowboylaars lapte. Ze rookten, zopen en snoven zich een weg doorheen een labyrint van feestjes en tournees. Kortom, rebellie met een hoog aristocratisch gehalte. Hun gedrag ademde een ongebrijdelde vrijheid uit, temeer omdat we zelf vastgesnoerd waren in een Vlaams keurslijf van uitzichtloze middelmatigheid en kleinburgerlijkheid. Die enigszins naïeve idolatrie en puberale fascinatie is voor altijd gebleven. Spijtig genoeg was hun creatieve en muzikale zenit echter al lang voor onze plotse interesse bereikt. Voor ons dus geen Beggars Banquet (1968), Sticky Fingers (1971) of Exile on Main St. (1972) op te halen in de platenwinkel. Wij moesten noodgedwongen aardige (Tattoo You (1981)), wisselvallige (Steel Wheels (1989)) soms zelfs ronduit slechte platen (Bridges to Babylon (1997)) ondergaan.
Na een albumpauze van maar liefst achttien jaar (coverplaat Blue & Lonesome uit 2016 niet meegerekend) verscheen drie jaar geleden uit het niets Hackney Diamonds. Een triomfantelijke terugkeer met een rist uitstekende songs zoals “Depending On You” en “Sweet Sounds Of Heaven“. Het werd dan ook een artistieke voltreffer. Geïnspireerd en gedreven trok de groep zich voor hun doen daarom vrij snel terug in de Metropolis Studios te London om Foreign Tongues (studioalbum nummer vijfentwintig (!!)) in te blikken. Opnieuw met producer Andrew Watt, die ondertussen ook Paul McCartney onder zijn hoede nam. Maar in tegenstelling tot de ex-Beatle en zijn verzuchtende melancholie hebben Jagger en Richards falikant de vlucht naar voren genomen. De veertien songs stralen een genadeloze, scabreuze vitaliteit uit. Zonder twijfel omdat de bandleden bijna alles tezamen opnamen in dezelfde ruimte.
Die spontaniteit uit zich meteen in “Rough and Twisted”. De eerste single werd in april uitgebracht onder het pseudoniem The Cockroaches. Het veroorzaakte een wereldwijde zoektocht naar de superzeldzame vinyluitgave die in gelimiteerde oplage in de rekken lag van uitverkoren platenzaken. De vuige Chicagoblues stottert en stuitert zich terug naar hun begindagen met een roekeloze knipoog naar hun roemrijke verleden. De deepfake videoclip voor de magistrale tweede single “In The Stars” spreekt wat dat betreft ook boekdelen. Het is een stijlvolle liefdesverklaring aan de The Stones van de jaren zeventig die kwa kleur en warmte het midden houdt tussen de film Almost Famous en de tv-reeks Daisy Jones & the Six. De fictieve tijdmachine draait op Foreign Tongues trouwens constant op volle toeren.
“Jealous Lover” kan immers zo op Black and Blue uit 1976. Denk aan “Fool To Cry” op anabolen. Deze poppy derde single floreert dankzij een falsetto van Jagger en een fenomenale pianopartij van Steve Winwood. Van de andere gasten is overigens nauwelijks iets te horen. Zo verdwalen bijvoorbeeld de vocalen van Robert Smith (The Cure) tijdens het funky “Never Wanna Lose You” tussen de apert aanwezige granieten hooks. De track, die zo op Undercover (1983) had gekund, krijgt blijkbaar ook nog een flard koebel mee van Bruno Mars. Alleen McCartney bast redelijk vakkundig op het wat mindere “Covered In You”. De tijdreis gaat daarentegen imposant verder met “Ringing Hollow.” Hier flitst men terug naar een mythisch Amerika, de enormiteit van zijn ongrijpbaarheid gelouterd door een countryrocker pur sang met een hoofdrol voor de hemelse dobro van Ronnie Wood. De immer onderschatte Wood schittert later opnieuw met een haast sacrale solo op het mijmerende “Back In Your Life”, gezegend met een refrein waar Noel Gallagher ’s nachts van wakker gaat liggen.
Gitaren spelen sowieso de absolute hoofdrol op Foreign Tongues. Watt serveert ze snedig, brutaal en zonder franje. In dat opzicht swingen de sublieme laatste minuten van het rockende “Divine Intervention” lekker ouderwets de pan uit. Zelfs wanneer Keith Richards een versnelling lager schakelt voor het soulvolle “Some Of Us” (met een zweem van “Ruby Tuesday”), spelen de gloedvolle toetsen van Benmont Tench (bekend van Tom Petty and the Heartbreakers) slechts tweede viool. Het punky “Hit Me In The Head” herbergt dan weer een van de laatste opnames van de ondertusen al bijna vijf jaar overleden drummer Charlie Watts. Hoewel bassist Darryl Jones en drummer Steve Jordan er voortdurend een krachtige, soms zelfs nijdige groove op nahouden, blijkt het unieke en soepele ritmegevoel van Charlie nog steeds moeilijk te evenaren. Vreemd genoeg klinkt Jordan nog het meeste als Watts op de Amy Winehouse-cover “You Know I’m No Good”. Vrij trouw aan de originele versie, wordt deze gezapige vertolking alsnog gered door de hese mondharmonica van Jagger die zijn beste Little Walter opvoert.
Afsluiten doen we met “Beautiful Delilah”, een rauwe Mississippi Fred McDowell-cover ooit nog verbasterd door Chuck Berry. En zo sluit de muzikale cirkel zich bijzonder fraai. We moeten het alleen nog even over de teksten hebben. Jagger vertelde onlangs dat zelfs voor zijn doen Foreign Tongues decadent dystopisch aanvoelt. De sneer naar Elon Musk op “Mr Charm” of de vage politieke dubbelzinnigheid op “Ringing Hollow” geven hem overschot van gelijk. Maar als het feestje dan toch moet uitdoven, dansen we met een opgestoken middelvinger op de uitbarstende vulkaan. Wanneer je de tachtig passeert is er immers geen tijd meer te verliezen. ‘And I’m going out in a blaze’ klinkt het navenant op “Divine Intervention”.
Foreign Tongues tart uitbundig met ons aller sterfelijkheid maar doet dat met een niet aflatende overlevingsdrang. In schril contrast met de negatieve zeitgeist anno 2026, sturen The Rolling Stones een auditieve postkaart vol spelplezier naar een toekomst waarin rockbands, wegens de verderfelijke opkomst van AI, naar alle waarschijnlijkheid niet meer zullen bestaan. Een goede vriend van ons vergeleek dit album enigszins met Voodoo Lounge (1994). Ook toen herrees de band uit de dood met een hommage aan hun oorspronkelijk bestaansrecht. Foreign Tongues klinkt zowaar nog essentiëler. Een teken dat leeftijd en vergankelijkheid er mits een juiste levensvisie eigenlijk niet zoveel toe doen. Laat ons met de brok in de keel met die gedachte eervol afsluiten met de woorden van Keith Richards in zijn meest recente interview voor de Engelse kwaliteitskrant The Guardian: ‘Now we go into the whole great-grandkids thing. They suddenly give you another mirror to look into where you’re from’.
Ontdek “Ringing Hollow”, ons favoriete nummer van Foreign Tongues in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Wat een mooie hommage aan deze band en dit Album!