Het is geen overdrijving om MEROL een van de meest invloedrijke, Nederlandse artiesten van haar generatie te noemen. Al sinds 2018 verovert ze ons taalgebied met doordachte electropop die bol staat van rake teksten met een boodschap. Wat haar zo boeiend maakt, is hoe ze album na album blijft evolueren, wat het ronduit fascinerend maakt om haar parcours te volgen. Neem nu haar debuutalbum Troostprijs, waarin ze de meest poppy kant van haar artiestenbestaan omarmde. Geen hoekige riffs of schurende gitaren te horen, maar veelal meezingbare hits. Op Naar De Haaien & Weer Terug maakte dat pure popgeluid dan weer plaats voor een ietwat vuilere productie, het mocht wat minder gepolijst allemaal. Terug naar hoe ze vroeger muziek maakte, de do it yourself-manier.
En nu komt daar met Leve De Feeks een nieuw hoofdstuk bij. Samen met Jeroen De Pessemier (The Subs) trok ze de studio in, op zoek naar een nieuwe sound voor haar verhaal. Het resultaat is een explosieve mix van dance, techno, rock en punk: een combinatie die niet alleen verrassend logisch voelt, maar ook perfect aansluit bij de thema’s die ze hier aansnijdt. Want ja, Leve De Feeks klinkt hard. Dat moet ook. Want MEROL moest duidelijk iets kwijt. De rode draad? Weg met de schaamte en het beschaafd zwijgen. En leve het benoemen van onderwerpen die nog te vaak taboe zijn in deze maatschappij. Van seks tot kinderwens en schoonheidsidealen die verstikkend zijn: dit is haar meest relevante en politieke plaat tot nu toe, inclusief een dijk van een sound die doet snakken naar de dansvloer.
“Hardnekkig” zet meteen de toon met ijzige synthesizers en bassen die de boel aan gorten blazen. ‘En de heksenjacht gaat door. Er worden vrouwen vermoord achter dichte deuren, waar je het niet ziet of hoort’, klinkt het daarna. Een lied met een boodschap, zoveel is duidelijk. Urgenter en snijdender kan haast niet. De positie van vrouwen in onze maatschappij is een thema dat steeds terugkeert op deze plaat. Ook “Rode Seks Feeks” is daar een treffend voorbeeld van: een nummer vol harde gitaren over een vrouw die haar eigen seksualiteit luid en duidelijk claimt.
In die zin is het ook een bevrijdend album geworden, eentje die met lef thema’s aansnijdt die veel te lang onder de radar bleven. Een nummer als “Baby”, over de twijfel die bij een kinderwens komt kijken, laat je even hard nadenken als bewegen op een minder hoekig refrein dat zowel op zweterige clubs als de grotere podia mikt. Op haar Substack-kanaal, waar MEROL de luisteraar sinds kort een blik gunt in haar leven, schreef ze al dat zwangerschap iedereen aangaat, net zoals feminisme dat doet. Geen wij-zijverhaal dus, maar een uitnodiging om te verbinden en het over thema’s te hebben die er toe doen.
“Wie Ben Ik Voor Jou” verdient dan weer alle lof voor de muzikale krachttoer die in amper drie minuten wordt opgebouwd. Wat begint als een ongeduldige riff, ontploft al snel in een vernietigend refrein vol knetterende ruis. En dan is er “Rat”: een ode aan het nachtleven die zich meteen in je trommelvliezen nestelt. De dance- en techno-invloeden staan hier prominent in de spotlights, en wanneer het nummer op het einde openbloeit tot een stomende mix van melancholische synths en stampende drumcomputers, wordt dansen met een traan bijna onvermijdelijk.
Ook “De Laatste Nacht” kiest deels voor zachtere, minder gespannen en ronduit dromerige synths, wat een verrassend muzikaal contrast oplevert. Want waar vooruitgeschoven singles als “Skinroutine Bikinilijn” en “Mommy” nog deden vermoeden dat MEROL resoluut de punkkaart zou trekken, toont dit album dat ze veel meer in haar mars heeft. Natuurlijk is die punky kant aanwezig. “Geen Seks Meer” ademt elektropunk: fel, compromisloos en gedragen door vettige synthlijnen, gepitchte stemmen en geschreeuw.
Maar even vlot verrast ze met een nummer als “Jij Laat Me Komen”, waarop ze voor een lichtere en meer speelse productie kiest. ‘Jij laat me komen zoals niemand me ooit heeft laten komen, dus baby ga nog even door’ fungeert hier als speelse slagzin. De fade-out aan het einde vormt een subtiele knipoog naar die tekstregel, alsof de muziek zelf vraagt om nog even door te gaan. Het refrein is aanstekelijk, minder hard en speelser tout court. Het is precies die combinatie van stijlen, klankwerelden en invloeden die deze plaat zo razend interessant maakt.
Leve de Feeks is met andere woorden een plaat om op repeat te zetten. Je hoort hoe MEROL zekerder dan ooit is geworden: tekstueel scherp, muzikaal compromisloos en met een sound die durft schuren. Het mag weer vuil, ruw en ongeremd alle richtingen uit. ‘Ik ben hoekig, luid, gek, ik heb een grote bek’, zingt ze in “Hardnekkig” en precies die eerlijkheid maakt dit album zo onweerstaanbaar. De nieuwe koers zal misschien niet iedereen meteen verleiden, maar wie zich ervoor openstelt, ontdekt een van haar meest bevrijdende en meeslepende hoofdstukken tot nu toe.
Wie benieuwd is hoe die nieuwe sound live tot leven komt, kan op 2 mei terecht in de Charlatan. Daarna stelt ze het album ook nog voor in Het Depot (28 en 29 november) en De Roma (17 december).
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Wie Ben Ik Voor Jou”, ons favoriete nummer van Leve De Feeks, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
