Als je naam Kacey Musgraves is, dan heb je anno 2026 in principe geen introductie meer nodig. De Amerikaanse artieste groeide doorheen de jaren uit tot het boegbeeld van de hedendaagse countrymuziek en wist daarmee bruggen te slaan naar de popwereld en dus het grote publiek. Vooral haar album Golden Hour wist heel wat deurtjes te openen die voorheen net een stap te ver leken en bovendien leverde het album haar zelfs een paar Grammy-beeldjes op. Ondertussen zijn we een aantal jaren verder, lijkt de wereld in niets nog op die van toen en brengt Musgraves met Middle of Nowhere haar zesde studioalbum uit waarvan we de afgelopen weken al een beetje konden proeven met “Dry Spell” en de titeltrack.
Een eerste luisterbeurt leert ons dat Kacey Musgraves een veilige, maar tevens net heel gedurfde keuze heeft gemaakt. Terug naar de essentie, terug naar countrymuziek pur sang en Texas. Hoewel het wellicht lucratiever zou zijn om het speelveld van popmuziek nog verder te verkennen, lijkt Musgraves met haar nieuwe plaat een duidelijk statement te maken. Niet dat van een schoenmaker die bij zijn leest moet blijven, maar wel dat je als artiest altijd datgene moet durven maken waar je zelf het meest in gelooft. Haar nieuwe album kent zijn oorsprong heel kort na Deeper Well en dat hoeft eigenlijk niet te verbazen, want hoewel de albums op het eerste gehoor behoorlijk van elkaar verschillen, zit er minstens zoveel overlap in.
De titeltrack is meteen ook de opener van het album en kreeg zijn naam door een bord in het dorp waar de artieste opgroeide: Golden, Texas. Het bord luidde als volgt: ‘Golden, welcome in the middle of nowhere’ en zo was het zaadje geplant voor wat jaren later een volwaardig nummer én zelfs album zou worden. Het rustige begin van de track neemt ons meteen mee in de wereld van country, ofwel daar waar songwriting de hoogst mogelijke kunstvorm is. Toch is Middle of Nowhere geen resolute terugkeer naar pure country en dat bewijst de Amerikaanse op “Dry Spell”, een song waarmee ze een thematiek aansnijdt die resoluut ingaat tegen het brave imago van het genre. Een vrouw die dergelijke woorden in de mond neemt, zou in vele gevallen de countrywereld op zijn grondvesten doen daveren, maar het is net die moderne twist aan het genre die ervoor zorgt dat Musgraves ook de harten die ze met haar uitstapjes in de popwereld heeft veroverd, kan bekoren met deze plaat.
Alle clichés die we associëren met countrymuziek, zowel op instrumentaal als thematisch vlak, worden onder de loep genomen op Middle of Nowhere. Zo steunt “Back On The Wagon” op een nostalgische sfeer en snaarinstrumenten die het geheel kleur geven, maar blijft de focus op het verhalende karakter liggen. Alles schreeuwt country, van de manier waarop Musgraves de zang inzet tot de focus op het rurale leven, en toch weet ze het allemaal wat luchtiger en frisser te houden. Met een knipoog hier en daar toont ze dat we het allemaal niet al te serieus moeten nemen, of toch niet altijd. Vooral de bridge van de song brengt ons in gedachten even naar de Texaanse woestijn, maar gelukkig weet de aangename stem van Musgraves ons op tijd richting een oase te brengen waar we even tot rust kunnen komen. Een seconde lang deed de intro van “I Believe In Ghosts” namelijk denken aan “Zoutelande” en dat is niet meteen de associatie waarop de countryzangeres zit te wachten – of dat denken we toch. Een ding is zeker, de Amerikaanse neemt de touwtjes stevig in handen en leidt de song dan een andere kant op met de woorden ‘so much I never knew / now I can see right through you’.
Terwijl de instrumentatie vaak als zon op de huid aanvoelt, kabbelt het album rustig verder langs boeiende landschappen en vergeten plekken. Zo ook op “Loneliest Girl” waarop Musgraves aangeeft dat ze steeds beter wordt in alleen zijn. Een warm dekentje wordt over onze schouders geplaatst en stilaan realiseer je je als luisteraar dat alleen zijn helemaal niet zo erg is. Vooral de woorden ‘I’m alright’ gaan recht naar het hart, want hoewel de thematiek typerend is voor het genre, zorgt de countryzangeres voor een modern jasje. De eenzaamheid die ze op dat nummer bezingt, wordt echter in balans gebracht door tal van samenwerkingen op de plaat waarvan die met Miranda Lambert ongetwijfeld de meest verrassende is. De jaren geleden ontstane vete tussen de twee countryzangeressen uit Texas kwam tot een einde en resulteerde in een nummer over twee dingen die ze ondertussen gemeenschappelijk hebben: paarden en echtscheidingen. “Horses and Divorces” vloeit over van dramatiek en doet op instrumentaal vlak een beetje denken aan een dorpsfeest in de Midwest. Het mag misschien zo klinken, maar dat is eigenlijk helemaal geen slechte zaak. Integendeel zelfs, want het zijn net die klanken die de song van karakter voorzien en aantonen dat countrymuziek geen wereld op zich is, maar net deel uitmaakt van een groter geheel waarin ook andere stijlen en invloeden een plaats kennen.
Hoewel Musgraves eerder op het album nog haar eenzaamheid bezingt, neemt ze op “Rhinestoned” een ander standpunt in en wel dat je helemaal niet alleen hoeft te zijn. Terwijl de glitters op de achtergrond voor boeiende weerkaatsingen van zonnestralen zorgen, is het de stem van de Amerikaanse die de gemoederen tot bedaren brengt. ‘Let’s put a little sparkle on / Until the heartache and the sadness is gone / Baby we don’t have to be alone’, klinkt het en daarmee lijkt alles gezegd te zijn. Een gebroken hart mag pijn doen, maar het is belangrijk dat we geen oogkleppen opzetten en dat we ons openstellen voor alles wat de wereld ons te bieden en te leren heeft.
Afsluiten doet Kacey Musgraves met zo mogelijk het mooiste en meest kwetsbare liedje van de hele plaat. “Hell on Me” is een ingetogen ballad waarbij de focus volledig op songwriting komt te liggen en laat dat nu zelfs na al die jaren nog steeds de ultieme sterkte zijn van de artieste. Het rustige gitaarspel legt de basis waarover Musgraves emotioneler dan ooit klinkt en net in die gedaante komen de woorden het best binnen. De cirkel lijkt rond te zijn, het verhaal heeft zijn woorden gevonden en de weg ligt volledig open voor alles wat de toekomst brengt, al zal tijd de schade aan het hart langzaam moeten helen.
Op Middle of Nowhere lijkt het in eerste instantie of Kacey Musgraves een stap terug zet richting de countrywereld, maar al gauw blijkt ze ons mijlenver voorbij te zijn. De Amerikaanse keert op muzikaal vlak terug naar haar roots, maar gaat tegelijkertijd op zoek naar moderne thema’s en invloeden om zo zelf de balans op te maken tussen country en pop. Terwijl elke luisterbeurt weer iets anders aan het licht brengt, toont Musgraves zich als een van de sterkste songwriters en dat niet alleen binnen haar vertrouwde genre. Aan de andere kant van de Atlantische oceaan kunnen de fans van de artieste reeds de dagen aftellen naar haar tour, maar de fans op het Europese vasteland zullen nog even geduld moeten uitoefenen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Hell on Me”, ons favoriete nummer van Middle of Nowhere in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Fantastisch album … ongelooflijk hoe de songs in jouw hoofd kruipen. Fantastische verhalen op een rijk muzikale en speelse manier gebracht. Vette plaat! Thank you, Kacey