Archieffoto Captain Kaiser © CPU – Peter Verstraeten
Hieperdepiep hoera, Captain Kaiser bestaat tien jaar! En hoe kan je nou zo’n mijlpaal beter vieren dan je eigen festival weer terug onder het stof uit te trekken. In de zomer van 2022 organiseerde de Kempenzonen op een grasveld in Oevel voor de laatste maal het beroemde en beruchte Kaiser Fest. Nu, vier jaar later, schudt Kaiser Fest het stof van zich af en ruilt het de Kempense kleigrond in voor de betonnen vloeren van Trix, waar het ons trakteerde op een dagje vol kempenpunk en co.
Dat trakteren begon al vroeg, want als opener mocht een ware prijzenpakker aantreden. Sound Track-winnaar Mixed Waste pakte meteen stevig uit, terwijl het zijn frontman Lukas Verstraeten als ware showman vooruit schoof. Zowel op als naast het podium stoof hij alle kanten op zonder ook maar één valse schreeuw uit te kramen. Achterin het podium zat met drummer Ben Cootmans nog zo’n showman die halverwege de set een stevige drumsolo op ons losliet, om vervolgens op een hele natuurlijke wijze over te schakelen op de beat van “Replaceable”. Het geheel zorgde voor flink wat meeknikkende knieën, hoofden en zelfs bij afsluiter “Ain’t it Fun?” een schaarse verdwaalde vuist in de lucht.
Archieffoto Mixed Waste © CPU – Nathan Dobbelaere
Bij Bureau De Change op de bovenverdieping waren die meeknikkende lichaamsdelen ook aanwezig, al had het publiek duidelijk wat tijd nodig voordat het de Britse band in zijn armen sloot. Bij opener “Half Inch” behield het veilige afstand, bij opvolger “Office Chair” kwam het al voorzichtig dichterbij en bij “The Potter’s Wheel” zag je toch wel wat beweging in het publiek. Echt groeien in het optreden deed de groep niet, het zat immers vanaf de eerste noot al snor, maar toch kreeg het de toeschouwers met zijn strakke samenspel overstag. Dat deed het met een sound die met momenten deed denken aan een kruising tussen Lambrini Girls en Wet Leg, maar dan met een nog stevigere afdronk. Dat bewees het nog onuitgebrachte “The Gammons and the Men” wel, die als afsluiter nog een rake eindknal richting de snoet uitdeelde.
Terug beneden was het in het Café de beurt aan Dad Magic en je kan het al raden: ook die groep zat er stevig op. Sinds dat het onze ‘Grote Beer’ was heeft het Gentse gezelschap rondom de besnorde Sven Aerts de nodige kilometers op zijn teller gezet en dat kon je goed merken. Al vanaf de start met “Cravis” en “Reruns” zat de band als gegoten, met Aerts als brullend middelpunt en door zijn tomeloze energie ook meteen een aangename verrassing voor wie de groep nog niet kende. Wij kenden Dad Magic echter al langer dan vandaag en het was duidelijk dat de groep sindsdien een stevige volwassenwording had doorgemaakt, zonder dat het zijn rauwe randjes verloren had.
Archieffoto Dad Magic © CPU – Nathan Dobbelaere
We liepen heel wat trappen af door het wisselprogramma tussen het Café beneden en de Club boven, maar voor The Priceduifkes maakten we graag een extra ommetje. De heren uit Nijlen trapten de Kempenpunkdrietrapsraket die de bovenzaal de rest van de avond vulde af en deed dat volle bak op de Dancing Dirty-toer. De recente plaat was in zekere zin de rode draad doorheen het optreden en meerdere malen putte de groep gretig eruit, terwijl het ook knalklassiekers als “It’s Raining Shit (Hallelujah)”, “1:38” en “Loser Anthem” liet passeren. Die laatste zorgde trouwens nog voor flink wat geschreeuw van de voorste rij en bijna een ruzie om datzelfde geschreeuw in een kort toegereikte microfoon mee te brullen. Echt vechten werd het gelukkig nooit, maar ferm in de rondte geduwd werd er des te meer.
Inmiddels was het buiten donker geworden, maar binnen in het Café ging het licht allerminst uit. Rifle bracht de Londense straat mee naar Borgerhout en deed dat met de meedogenloze intensiteit dat het niet eens lukte om bij de lichtknop te geraken. Het schoot uit de startblokken met “Gauntlet Of Hate” en “Under Two Flags”, die beide naadloos op elkaar aansloten en meteen de eerste vuistslag in de maag bezorgde. Het volume leek bij ieder nummer hoger en hoger te worden en het duurde dan ook niet lang voor de eerste mini-moshpit zich op gang trok. Tegen het einde kreeg de groep de lachers op de hand door aan te kondigen dat ze de track “Rifle” van het album Rifle van de band Rifle gingen spelen, om vervolgens in het refrein telkens enkel ‘Rifle’ door de microfoon te schreeuwen. Echt creatief was dat niet, al werkte het wel als een tierelier.
Archieffoto The Priceduifkes © CPU – Chris Stessens
Rond de klok van acht was het tijd voor de gastheer om achter de instrumenten te kruipen, want als tweede deel van de Kempenpunkdrietrapsraket mocht Captain Kaiser het podium van de Club bestijgen. Als opkomstmuziek klonk “A New England”. Niet in de Captain Kaiser-versie die we kennen van Dog Days on Deck, maar in de originele Billy Bragg-jas van een bandje. Het zorgde er wel voor dat de sfeer nog voor de eerste noot er meteen in zat. Frontman Sascha Vansant trok zijn shirt uit, toonde zijn goddelijke bast en de toeschouwers gingen al los, waarna de groep met “Woods” er meteen vol in vloog. Eerder bewees de groep al in het najaar van 2025 dat het de AB kon omtoveren tot een Kempisch jeugdhuis en nu deed het hetzelfde kunstje in Trix door de snedige passages van “CHAMPAGNE HANDSHAKE”, “Roadkill”, “Hotel Room” en bisnummer “Ended Up at the Bar”. Trix werd voor even JH d’n Trix en niemand leek daar ook maar één seconde moeite mee te hebben.
Velen konden gisterenavond met een overvolle tourbus vanuit de Kempen komen, anderen konden op de fiets en sommigen hadden slechts een Thalys nodig, maar Dry Socket had een hele wereldreis op de teller staan om van het Amerikaanse Portland tot aan de Antwerpse Noordersingel te geraken. Van die reis was echter weinig te merken, want de groep klonk allesbehalve vermoeid. Vanaf de start met “Rigged Survival” leek de band over volledig volle batterijen te beschikken en stuiterde het heen en weer op zijn snoeiharde hardcoretonen. Het was zonder twijfel het hardste van de avond, al zorgde dat enthousiasme er soms ook voor dat het geluid zijn eigen vijand werd en de zuiverheid hier en daar wat te wensen overliet. Slecht was het niet, maar het beste van de avond was het verre van.
Archieffoto Equal Idiots © CPU – Peter Verstraeten
Als laatste deel van de Kempenpunkdrietrapsraket sloot Equal Idiots de avond af en deed dat met opener “I Am the Light” meteen vol gas. Het duo uit Hoogstraten stond met een brede grijns op het gezicht op het podium, terwijl het als een kogeltrein door zijn set denderde. Hier en daar was er een tussenstop in het dienstboekje om Captain Kaiser te eren, maar de vaart er echt uit halen deed het nooit. Ook niet toen het ineens een saxofonist tevoorschijn haalde voor wat extra glinstering bovenop de rauwe garage-punk. Het bleek een combinatie als chocopasta en witbrood, zo goed vulde het blaasinstrument de sound van Equal Idiots aan. Dat was ook hoorbaar bij “Put My Head in the Ground”, waar de muzikant nogmaals het podium op mocht en de avond samen met het duo het festival mocht afsluiten. Hopelijk is die saxofoon een blijvertje, want als drietal klinken ze nog een stuk toffer dan ze al deden.
Kaiser Fest is terug en hopelijk een blijvertje, want we hadden ons gisteren meer dan prima vermaakt. De stap van een Kempense weide naar de betonnen vloeren van Trix bleek een schot in de roos en zorgde voor een avond die van begin tot einde stevig op zijn poten stond. Van ons mag de locatiebeheerder vaker de sleutels aan de heren van Captain Kaiser afgeven, want die weten duidelijk wat ze ermee aanvangen.
