De indiekenner onder ons, kent ongetwijfeld Metric. In 2003 kwam een eerste album uit en daarmee bracht de Canadese band een fijne uitbreiding van het indiegenre door er een extra dansbaar karakter tegen te kletsen. Terwijl de voeten bewegen, wordt het brein ook gestimuleerd, want Metric is meesterlijk in de zelfbewustwording. Het hoogtepunt in de ondertussen meer dan twintigjarige carrière is ongetwijfeld het uitstekende album Fantasies, waarbij de groep een perfecte mix vond tussen inlevende synthezisers en typische rockelementen. Sindsdien surft het collectief verder op dat succes, maar bracht het nog steeds relevant materiaal uit. Broer-en-zusalbums Formentera en Formentera II gaven meer focus op de elektronische kant, maar zijn een goed voorbeeld dat stijlevolutie binnen een band echt niet te vrezen valt. Met Romanticize The Dive brengt Metric nu zijn tiende(!) langspeler uit. We kregen al enkele voorsmaakjes, waarbij “Victom Of Luck” het indiepopkarakter van Metric herbevestigt, terwijl “Crush Forever” terug de synthesizers aan het werk zet. Beiden goed, beiden overduidelijk Metric.
Op Romanticize The Dive worden de traditionele elementen terug in de mix gebracht, in tegenstelling tot de Formentera-albums. Een gitaar is weer prominent aanwezig terwijl een drummachine dan weer wat plaats moet ruimen voor zijn traditionele broer. De eerste nummers “Victim Of Luck” en “Wild Rut” geven ons die zoete mix die de band groot bracht. De strofes uit die laatste doen ons wel heel hard denken aan “Sick Muse”, een van de betere nummers uit het oeuvre. “Time Is A Bomb” is een collectie van de verschillende stijlen binnen de groep. Met een synthy dreigende intro, rockig middenstuk en emotioneel, bijna ballad-achtig einde toont Metric haar breedte. Toch voelt dit nummer wat samengesteld om net die range te tonen en zeker dat slotstuk is er wat tegen geplakt. We genieten meer als de band dit vlotter combineert. Op “Tremelo” doen de Canadezen dat dan weer zoals vanouds. Terwijl we oscillerend wegzinken is het nummer gelaagd met een subtiele gitaar, betere synths en opbouwende drums die het deze keer wel mooi aan elkaar naaien.
Emily Haines’ raspe, maar soms hypnotiserende stem klinkt zoals altijd prominent aanwezig en dragen de nummers gemakkelijk. Haines brengt ook solowerk uit, dat meer gefocust is op de piano en haar zanglijnen. In Metric kan ze haar duidelijk beter aarden met “As If You’re Here” als perfect voorbeeld. Daar kan ze iets naar de achtergrond ontsnappen, terwijl de uitstekende bandleden de voorgrond betreden. Drummer Joules Scott-Key en gitarist James Shaw springen er bij momenten echt goed uit, maar het grote deel van het album blijven ze toch eerder ter begeleiding. Spijtig, want Metric heeft een paar iconische gitaar- en drumintro’s. Joshua Winstead daarentegen heeft altijd al zijn basstempel kunnen drukken op de band, ook wanneer ze de elektronische kant opgaat. Op Romanticize The Dive is dat niet anders, op “Antigravity” dient de bass als fundament van het nummer, nog meer dan ooit.
Het nieuw materiaal wordt hier in België niet zo snel opgepikt en de band heeft het ook steeds moeilijker zich te onderscheiden van de rest. Toen de band opkwam, was ze hot, fris en nieuw, en terwijl ze uitstekend geëvolueerd is, zijn er ook andere artiesten die het synthwavepoprockgenre belichamen. “Crush Forever” doet dan heel hard denken aan Robyn, terwijl “Loyal” dan weer sterk op CHVRCHES lijkt. Die bands zijn misschien net dat stukje bekender geworden bij het jongere publiek, de nostalgiefactor is er bij Metric zeker en vast. Metric blijft daardoor wel vastgeketend aan het oudere werk. Elk album wordt steeds minder en minder beluisterd, maar de kwaliteit daalt daardoor niet per se. Terwijl sommige bands zoals Deftones, Slowdive of Radiohead misschien onverwachte een piek in populariteit kennen, blijft Metric toch op die honger zitten. Het slaat moeilijk aan bij het jonge publiek ook al doet de band haar best op vlak van socials. Het artwork voor dit album valt ook wat tegen, terwijl vorige albumhoezen een hypnotiserend, spraakmakend kantje hebben met Synthetica en Art Of Doubt als absolute uitschieters.
Dat de band graag haar eigen pad op gaat, is geen geheim. Zo had ze een internationale nostalgietour gepland met Bloc Party waarbij het album Fantasies integraal gebracht zou worden. Toch strookte het niet met het management van Bloc Party en werden ze zo vervangen door een andere indietopper, Interpol. Zelf speelde de band dan maar enkele hopeloos uitverkochte en exclusieve shows voor het Canadees thuisvolk. Een duidelijk signaal dat de band op haar strepen staat. Die boodschap brengt ze ook steeds over naar haar eigen label Metric Music International – kortweg MMI – waarbij Metric zichzelf de kans geeft om haar frisse ideeën zonder omwegen op tape te zetten. Jammer genoeg zijn zij de enige artiest op het label en wordt er voorlopig geen kans voorzien om die uitstekende gedachte open te trekken naar jonge hongerige artiesten. Een exlusief clubje maken, enkel voor jezelf, lijkt ons in dit scenario wat kortzichtig en een gemiste kans om nieuw talent een platform te bieden.
Romanticize The Dive is een flinke knipoog naar Metrics ouder werk. De band legt focus op de formule waarmee ze staat waar ze nu staat, maar moet dat helaas wat doen om relevant te blijven. De band heeft genoeg geëxperimenteerd en voelt dat de succesformule de piek bereikt heeft. Daardoor voelt Romanticize The Dive niet aan als een frisse wind. Elk nummer kan op een ander album geplaatst worden en zo verliest het de samenhorigheid en rode draad. De muziek zit in een ouder jasje dat de band voor de gelegenheid opnieuw gezocht heeft, maar dat heeft ondertussen al enkele gaatjes, zoals op de albumhoes. Dit album zal ook niet voor een reeks nieuwe fans zorgen. Wel hebben we het gevoel dat dit niet echt de bedoeling is. De band maakt gewoon graag muziek, anders zou je niet aan tien albums in het oeuvre zitten en een eigen label opstarten.
Metric betreedt voor het eerst sinds 2012 een Belgisch podium. Dat op 16 september in De Roma in Antwerpen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Antigravity”, ons favoriete nummer van Romanticize The Dive in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify
