© Diane Sagnier
Sommige concerten draaien minder om spektakel en meer om sfeer. Dat was precies wat Melody’s Echo Chamber naar de Orangerie van de Botanique bracht om haar vijfde album Unclouded voor te stellen. Het project rond de Franse muzikante Melody Prochet beweegt al jaren tussen psychedelische pop, dromerige rock en zachte elektronica. Haar muziek voelt vaak meer als een stemming dan als een klassieke popsong door lagen van gitaren, synths en melodieën die langzaam openbloeien. Live vertaalt zich dat in een optreden waarin niet alles draait om grote momenten, maar om het langzaam opbouwen van die sfeer waarin je als luisteraar bijna vanzelf wordt meegezogen.
De avond begon met A Ghost Column, die solo het podium opkwam met haar gitaar, terwijl de rest van de instrumentatie via backtracks liep. Haar zachte stem en rustige indieklanken zorgden voor een ingetogen start van de avond. Slim liet ze de backtrack doorspelen terwijl ze tussendoor snel haar gitaar bijstemde, waardoor ze nauwelijks tijd verloor en meteen verder kon spelen. Normaal staat ze met een volledige band op het podium, maar ook alleen wist ze een aangename sfeer neer te zetten. De nummers leken misschien allemaal net wat te hard op elkaar en misten soms wat extra schwung, maar het voelde wel als muziek die perfect past voor een rustige start van de avond.
Wanneer Melody’s Echo Chamber zelf het podium opkwam, werd meteen duidelijk hoe sterk haar band live klinkt. Met “Eyes Closed” en “In The Stars” werd de toon gezet: dromerige gitaren, zachte synths en vooral een bas die opvallend sterk door de zaal rolde. Die baslijnen gaven de nummers een warme onderlaag en hielden alles stevig samen. Vanaf de eerste minuten leek ook duidelijk dat Prochet zichtbaar plezier had. Tijdens elk nummer dook er een instrumentale passage op en ze begon helemaal mee te bewegen, soms bijna dansend, terwijl ze met een glimlach naar haar band keek.
In nummers als “Flowers Turn Into Gold” en “Burning Man” kwam die typische psychedelische gelaagdheid van haar muziek nog sterker naar voren. Gitaren en synths bouwden langzaam verder op elkaar voort terwijl haar stem daar licht boven zweefde. Soms gebruikte ze subtiele effecten waardoor haar zang nog meer opging in het geheel. Niet elk woord was altijd even duidelijk te verstaan, maar dat leek hier ook minder belangrijk. Haar stem werkte eerder als een extra klanklaag die de muziek nog dromeriger maakte. Een van de intrigerende momenten kwam wanneer ze “Childhood Dream” aankondigde en het publiek vroeg even de ogen te sluiten en terug te denken aan een herinnering uit hun kindertijd. Het nummer begon rustig, bijna meditatief, maar kreeg halverwege een verrassend funky ritme waardoor de muziek plots meer begon te bewegen. Het was zo’n moment waarop je merkte hoe goed haar band die subtiele overgangen aankan, zonder dat het geforceerd aanvoelt.
Later in de set werd het geheel iets experimenteler. Tijdens “Crystallized” barstte de muziek plots open in een lange instrumentale passage waarin de gitaren scherper klonken dan eerder op de avond. Prochet verloor zich volledig in dat moment: ze danste steeds uitbundiger, ging zelfs even op de grond zitten en leek de muziek gewoon door haar heen te laten gaan. Daarna vloeide de set haast naadloos verder met nummers als “Snowcapped Andes Crash” en het Franse “Quand vas tu rentrer?”, waarin de rustige passages plots konden openbreken met zware synths of vertraagde ritmes die je langzaam meesleepten.
Zonder dat je het echt besefte, volgden de nummers elkaar steeds vloeiender op en zat de zaal duidelijk mee in dezelfde dromerige stroom. Bij “Broken Roses” moedigde ze het publiek zelfs aan om gerust samen te slowdansen als ze daar zin in hadden. Tegen het einde, met onder andere hits als “I Follow You” en “Daisy”, zat iedereen al volledig in die tranceachtige sfeer waarin haar muziek zo goed werkt. Het concert voelde daardoor korter dan het eigenlijk was, alsof de avond gewoon voorbijgleed. Misschien waren haar woorden niet altijd even duidelijk te verstaan, maar de muziek had de zaal al lang meegezogen in haar wereld, en precies dat maakte het optreden zo memorabel.
Setlist:
Eyes Closed
In The Stars
Flowers Turn Into Gold
Burning Man
Childhood Dream
Memory’s Underground
The House That Doesn’t Exist
Crystallized
Snowcapped Andes Crash
Pêcheuse de Lune
Quand vas tu rentrer?
Some Time Alone, Alone
Broken Roses
Le Temple Volant
Into Shadows
Bisou Magique
I Follow You
Daisy
