© Filip Van Muylem
Botanique blijft een geliefde plek voor fijnproevers. Vanavond trekken we naar de intieme Witloof Bar, verscholen in de kelder. Sinds de recente herinrichting met een rond podium hangt hier een bijna kampvuurachtige sfeer, die de verbondenheid tussen artiest en publiek tastbaar maakt. Op het programma staat de releaseshow van de jonge Brusselse band Neroli, met Embrume als voorprogramma.
Embrume betreedt het podium als duo en kiest voornamelijk voor het Frans als voertaal, al sluipt er af en toe ook een Engelstalig nummer in de set. De jonge Belgische zangeres opent met “Morphée”, een ingetogen start gedragen door (synth)piano. Haar stem klinkt fragiel, maar tegelijk opmerkelijk krachtig. De vergelijking met Cloé du Trèfle ligt voor de hand, zowel qua sfeer als vocale présence. Vanaf het tweede nummer verschuift het geluid richting beats en elektronica. Ritmes worden prominenter en zetten het publiek voorzichtig in beweging. De set blijft gevarieerd: naast synths duiken sporadische gitaarpartijen en andere klanklagen op, terwijl haar muzikale partner ook de sax bovenhaalt — een geslaagde toevoeging die extra kleur geeft aan het geheel. Het absolute hoogtepunt volgt met het Engelstalige “Messy”. De stevigere beats en het verhoogde tempo zorgen voor een duidelijke energiepiek: het publiek reageert uitbundig, en hier en daar wordt er zelfs gesprongen. Als opwarmer is dit zonder meer overtuigend. Embrume weet te prikkelen en laat voldoende indruk na om uit te kijken naar een volgende release — hun komende ep staat alvast genoteerd.
© Filip Van Muylem
Neroli staat er vanavond een volledige band op het podium. Wat ooit begon als een akoestisch duo is intussen uitgegroeid tot een hechte liveformatie met gitarist, bassist en drummer. Voor ons was het een eerste kennismaking, maar na het beluisteren van de nieuwe plaat Twenty Something waren de verwachtingen alvast hooggespannen — en die worden live moeiteloos ingelost.
De set opent met het wondermooie “Carousel”, dat meteen de sterkte van de band blootlegt: verfijnde melodieën, sterke samenzang en een gevoel voor opbouw. Wanneer een akoestische gitaar even voor technische hinder zorgt, dreigt het momentum kort te haperen. Maar het duo schakelt snel: een wissel van instrument, een kleine herschikking van de set en een tijdelijke terugkeer naar hun oorspronkelijke bezetting volstaan om de flow te herstellen. Wat volgt is een verrassende en geslaagde mash-up van “Crazy” (Gnarls Barkley) met een subtiele knipoog naar “Crazy in Love” van Beyoncé. Het publiek klapt enthousiast mee en de sfeer zit meteen goed, het kleine incident is snel vergeten.
Met “No Worries” tonen ze hun speelsheid: het nummer wordt luchtig aangekondigd, voorzichtig opgebouwd en mondt uiteindelijk uit in een stevig, rockend slot. Ook inhoudelijk weten ze te raken. Zo krijgt “Marguerite” extra lading wanneer ze toelichten hoe het nummer een relatiebreuk vertaalt naar iets hoopvols, hoe zelfs een dieptepunt kan uitgroeien tot iets moois, gesymboliseerd door de gelijknamige bloem. Halverwege de set keren ze nog even terug naar hun roots, als akoestisch duo. In die uitgepuurde setting komt hun harmonieuze samenzang volledig tot zijn recht: breekbaar, loepzuiver en ronduit indrukwekkend. Het is een moment van pure klasse dat bewijst dat hun kracht niet afhankelijk is van een volledige band. Tegelijk maakt die bandbezetting wél het verschil wanneer het nodig is: ze zorgt voor extra dynamiek, meer gelaagdheid en die onmiskenbare “big sound” die de nummers naar een hoger niveau tilt.
© Filip Van Muylem
De setlist is doordacht opgebouwd. De singles werken uitstekend live, maar ook het minder bekende materiaal krijgt voldoende ruimte en draagt bij aan een gevarieerd geheel. Afsluiten doen ze met “Dance”, een keuze die perfect uitpakt: energiek, meeslepend en goed voor een knallend einde van de reguliere set. Het publiek laat hen echter niet zomaar gaan en eist luidkeels bisnummers. Die komen er ook. Eerst nog een ingetogen moment waarin ze opnieuw hun sterkte als duo onderstrepen, gevolgd door een explosieve finale die de zaal in vuur en vlam zet — om het met een knipoog te zeggen: the roof was on fire. Wat een ontlading.
Met een sterke opener en een hoofdact die overtuigt in elke bezetting — van intiem akoestisch en a capella tot voluit met band — bewijst Neroli dat ze klaar zijn voor het grotere werk. Hun samenzang is een absolute troef, hun live-energie aanstekelijk. Rest enkel de vraag hoe ver dit verhaal reikt, want dit smaakt onmiskenbaar naar meer. We hopen alvast dat het album breed wordt opgepikt en dat er nog veel podia volgen — ze verdienen het.
Setlist:
Carousel
Crazy (Gnarls Barkley cover)
No Worries
Marguerite
Let Go
Cold On Earth
Don’t Fall
Healing Words
Moroccan Streets
Dance
Interlude
Feather Necklace
