
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
De Canadezen van The Sheepdogs hebben er al een heuse carrière opzitten en toch lijkt er van ophouden geen sprake. Hoewel ze nooit echt het grote publiek wisten te bereiken, is hun bluesy boogie rock er eentje die wel altijd heel degelijk gebracht wordt. Zo ook op het achtste album Keep Out of the Storm waar ze weer een heel arsenaal aan heerlijke rockende nummers hedden verzameld. Het was dus nog maar eens uitkijken naar hoe de band dit live zou vertalen. Voor het eerst sinds 2023 speelde de band nog eens in Brussel waar ze voor het eerst sinds 2013 nog eens de Botanique aandeden.
Openen mocht landgenoot Steve Hill. De one-man-band speelde op zijn flying v heerlijke gitaarsolo’s, maar daar bleef het niet bij. Aan de nek van zijn gitaar had hij namelijk een drumstokje gehangen om zo ook cymbalen te kunnen bespelen terwijl hij heerlijke gitaarsolo’s bovenhaalde. Het was iets wat we nog nooit hadden gezien, maar het werkte wel. Het zorgde er alleszins voor dat zijn set niet de zoveelste doorsnee bluesrocker was, maar wel eentje waar er ook nog iets uniek bij te beleven viel. Muzikaal verzandde hij na een twintigtal minuten wel te veel in dezelfde sfeer, waardoor het vooral zijn gitaarsolo’s op het eind waren die ons nog over de streep trokken.

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
“I’m Gonna Be Myself”: soms moet een band het niet verder zoeken om even een statement te maken. The Sheepdogs begonnen hun set namelijk door meteen duidelijk te maken hoe de show in elkaar zou zitten. De bandleden zouden gewoon zichzelf zijn en ons verwelkomen op hun rock’-n-roll extravaganza. Dat vertaalde zich al heel snel in een mix van heerlijke gitaarsolo’s, lekkere riffs en een uitmuntende orgel. Het duurde niet lang vooraleer het publiek ook heerlijk de boogie omarmde.
Op die manier ging het begin van de set eigenlijk als een trein vooruit. We kregen boogie, we kregen lekkere solo’s en vooral bandleden die met veel goesting op het podium stonden. Iedereen had een kenmerkende snor en daardoor was er ook aan coolness geen gebrek op het podium. Na een begin vol power, was het even tijd om wat gas terug te nemen met “Bad Lieutenant”. De gitaarsong had iets meer smoothness in zich en het was vooral zanger Ewan Currie die zich hier onderscheidde. Het was met die stem dat hij ook een groot deel van de songs naar een hoger niveau tilde.

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Broer Shamus Currie had dan weer de zware taak om de keys naar een hoger niveau te tillen. Die taak nam hij met beide handen aan en zo was er altijd een extra groove te horen bij de gitaren. Die gitaren werden nog het best beheerst door Ricky Paquette. De man zit nog niet zo lang bij de band, maar heerst wel als er een solo naar voor moet gedragen worden. Zo leverde iedereen een bijdrage, maar het best klinkt The Sheepdogs als alles samenkomt na de solostukken. Zeker de samenzang, zorgt altijd voor prachtige harmonieën binnen die rock-‘n-roll.
Na een gezonde portie yacht rock op “Southern Dreaming” was het tijd om nog eens wat te jammen. “How Late, How Long” was de eerste van vele nummers waarbij iedereen zijn kans kon grijpen en dat ook deed. “Take a Look at Me Riding” werd zelfs voorzien van een blaasinstrument bespeeld door Shamus Currie. Zo hadden we ook dat even gehad, waarna de snedige rock naar het einde toe nog eens fel door de speakers mocht knallen. “Feeling Good” deed wat het moest doen, namelijk een goed rockgevoel verspreiden, en bij “Nobody” mocht er zelfs gezongen worden, met natuurlijk een lange solo op het eind.

© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Dat er naar het einde toe net iets te veel solo’s waren, was jammer omdat we liever net iets meer nummers hadden gehoord die de energie van de set hoog hadden kunnen houden. Natuurlijk moet je als band even bewijzen hoe je live je nummers naar een hoger niveau kan tillen en dat deed The Sheepdogs meer dan eens. Songs met een studio-opname van drie minuten, werden live plots meer dan tien minuten lang. We konden het wel smaken, net als afsluiter “Scarborough Street Fight” die ons nog maar eens verwende met heerlijke gitaarlekkernijen. Eén ding is zeker: The Sheepdogs hebben de boogiegroove uit de jaren zestig nog altijd in zich en geven die live een hedendaags tintje zonder oubollig te klinken.
Setlist:
I’m Gonna Be Myself
Bad for Your Health
I’ve Got a Hole Where My Heart Should Be
Who?
Bad Lieutenant
Nobody But You
Southern Dreaming
Downtown
Keep Out of the Storm
I Do
How Late, How Long
Take a Look at Me Riding
Take Me for a Ride
Feeling Good
I Don’t Know
Nobody
Find the Truth
Scarborough Street Fight






