
© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Voor de derde keer organiseerde de Botanique het festival Tough Enough, een dag volledig op maat van liefhebbers van roots, americana, rock-’n-roll, garage en psychedelische rock. Het festival begon in 2024 als een tweedaagse, maar net als vorig jaar beperkte de Botanique zich deze keer tot één dag. Met 16 Horsepower-frontman David Eugene Edwards wist het een beruchte en zeldzame naam als headliner te strikken, al waren wij toch vooral voor de Australische energiebundel C.O.F.F.I.N en de psychedelische band Elephant Stone naar de Brusselse concertzaal afgezakt.
L.A. Sagne @ Rotonde
L.A. Sagne uit Amsterdam trapte de dag op gang met punk van het aanstekelijke en springerige soort. De vier vrienden uit de Nederlandse hoofdstad vierden in maart de geboorte van hun eerste baby, Good Company, en zijn sindsdien non-stop op tour. Dat was er gisteren ook aan te merken. L.A. Sagne speelde namelijk strak en met een aanstekelijke energie en had alle nummers haast perfect in de vingers. Frontvrouw Tara Wilts leek in eerste instantie wel wat problemen te hebben met het geluid, maar desondanks speelden ze beheerst en zonder onderbreking gewoon door, zoals dat voor een goede punkband hoort. Het publiek was nog niet echt vatbaar voor zoveel energie en knikte beleefd mee, terwijl L.A. Sagne gestaag het gaspedaal verder induwde. Tijdens de laatste nummers schoot het volume flink de hoogte in, met “Berlin” als toepasselijk slotstuk. L.A. Sagne was met andere woorden goed gezelschap om mee te beginnen.
Slovenians @ Museum
In zijn Instagram-bio omschrijft Slovenians zich als punk rockband from BxHell en daarmee had de groep onze interesse eigenlijk vrij snel gewekt. Helaas vervaagde die interesse al na een handvol minuten als sneeuw voor de zon. In principe heeft de band een paar goede muzikanten in hun rangen, alleen was de frontman niet echt aan ons besteed. Zijn grimassen en aanstellerij kwamen al snel infantiel en gênant over en haalden op de een of andere manier de kwaliteit van het optreden naar beneden. Het gebrabbel tussen de nummers door was onverstaanbaar, terwijl zijn Franse accent ook de Engelse teksten onverstaanbaar maakte. Daarnaast was hij ook nogal chaotisch en onvoorspelbaar. Wij hadden na een ruim kwartier al genoeg gezien en kozen liever nog voor een beetje zon en frisse stadslucht.
Elephant Stone @ Rotonde
Het is niet iedere dag dat je een sitar op het podium ziet staan. Fijn dus dat Elephant Stone het instrument nog eens extra in de verf zette. Eerder dit jaar verscheen het achtste album van de band, en het was al meer dan tien jaar geleden dat Elephant Stone nog eens in de Botanique had opgetreden. Redenen genoeg dus om er het beste van te maken, en dat deed de band ook. Met een heerlijke set vol zweverige psychedelische klanken en een duidelijk repetitieve opbouw kon je niet anders dan wegdromen. De band leek er zelf ook in op te gaan, want ze speelde vlotjes een kwartier langer dan voorzien. Het publiek klaagde daar alleszins niet over: de zaal bleef de hele set goedkeurend mee knikken. Soms met de sitar, maar vooral dankzij de heerlijke gitaren kwam Elephant Stone sterk voor de dag.
Tuesday Violence @ Museum
Doordat Elephant Stone iets langer doorspeelde dan voorzien, was de opkomst voor het Gentse Tuesday Violence aanvankelijk eerder overzichtelijk. Ook wij kwamen pas toe toen het drietal al aardig op dreef was. Hun muziek omschrijven ze zelf als ‘primitive garage punk’ en alles wat ze daarvoor nodig hadden, was een Philicorda, gitaar, drums en zang. Die laatste nam Deveney voor haar rekening. Hoewel we niet helemaal weg waren van haar stem, stond ze er wel en had ze een présence die bij de groep paste. Ook muzikaal was het zeker niet verkeerd, al zat er weinig variatie in de set. Het repetitieve hoort weliswaar bij het genre, maar wat meer fuzzy gitaren hadden al wonderen gedaan. Tuesday Violence was er naar eigen zeggen voor iedereen die botten draagt, al voelden ook wij ons welkom.
Early James @ Rotonde
Een van de meest eigenzinnige namen op de affiche van Tough Enough was gisteren Early James. De Amerikaan is geen doorsnee singer-songwriter, maar een volbloedmuzikant die zijn raspende, theatrale stem inzet om je terug te katapulteren naar de hoogdagen van de Amerikaanse rootsmuziek. Het voelde even alsof we in een tijdscapsule waren gestapt en in een rokerige bluesclub in een zuidelijke staat waren beland. Die authentieke sfeer schemerde onder meer door in “Dead Man Walking” en “Mama Can Be My Valentine”. Bij dat laatste was er zelfs ruimte voor een beetje cabaret, wat gezien de humoristische tekst niet onlogisch was. Early James en zijn twee bandleden speelden met veel inlevingsvermogen, al sloeg de vonk niet altijd even sterk over op het publiek. Misschien was het voor sommigen net iets te veel honkytonk, maar wij vonden zijn optreden net daarom onderscheidend genoeg om te kunnen bijblijven.
C.O.F.F.I.N @ Museum
Children of Finland Fighting In Norway, kortweg C.O.F.F.I.N, vertegenwoordigde de punk op Tough Enough Festival. Het bleek al snel de enige band op de affiche die zijn energie geloofwaardig wist over te brengen. De vier bandleden hadden hun pintje bij de hand en straalden een bepaalde coolness uit, waardoor je helemaal meeging in hun verhaal. Het publiek ging dan ook wild tekeer bij de krachtige punkexplosies en lekkere riffs. Aanvankelijk werd er nog wat aarzelend gereageerd op de energieke songs, maar zodra iedereen was opgewarmd, kon er niet anders dan gemosht worden. De band begon zelf ook te blaffen om het publiek nog meer op te jutten. Dat werkte: het Museum veranderde plots in een kolkende massa. Het ging er zo wild aan toe dat drummer en zanger Ben Portnoy even enkele cymbalen van zijn drumstel verloor. Met een afwisseling van nieuwe songs en ouder werk had C.O.F.F.I.N zijn set perfect uitgekiend, en het tempo bleef voortdurend hoog. Als uitsmijter bracht de band een cover van AC/DC’s “Riff Raff” en knalde die punkversie door de speakers. Ongetwijfeld het hoogtepunt van het festival!
The Courettes @ Rotonde
The Courettes hebben er al een druk najaar op zitten. Het Deens-Braziliaanse duo trok onder meer door de Verenigde Staten als voorprogramma van The Damned en lanceerde tegelijkertijd de eerste single van hun nieuwe album. Op die langspeler moeten fans nog wachten tot 2027, maar gisteren putte het echtpaar Couri vooral uit zijn eerder uitgebrachte werk. Muzikaal is het duo sterk geïnspireerd door Phil Spectors Wall of Sound en dat hoorde je in zowat elke minuut van de set. Ruige gitaren en beukende drums vormden de tegenpool voor de zoete stem van Flavia Couri en namen ons mee naar de jaren zestig. Het contrast tussen die stevige instrumenten en haar melodieuze zang gaf de nummers een eigen charme, al hadden we tegelijk het gevoel dat The Courettes net iets te veel volgens het boekje speelde. Ook het einde verliep wat vreemd. Nadat The Courettes de set leek af te sluiten en met een selfie met het publiek afscheid had genomen, nam Martin Couri opnieuw plaats achter de drums. Hij vroeg nog eens om lawaai te maken voor Flavia, terwijl een deel van het publiek de zaal al had verlaten. Het duo speelde vervolgens toch nog een nummer, maar dat voelde na het eerdere afscheid eerder overbodig aan.
David Eugene Edwards @ Museum
Ook David Eugene Edwards heeft er een druk 2026 op zitten. Dat komt in de eerste plaats door de reünie met 16 Horsepower en de reeks optredens die daarbij hoorde, maar ook omdat hij in mei zijn nieuwste soloalbum Mercurial Silence uitbracht. Ruim voor het optreden begon, stond er buiten al een hoop volk aan te schuiven om een goed plekje te bemachtigen. Gezien het aantal bezoekers die het festival gisteren trok bleek dat niet echt nodig, maar het toonde wel dat de anticipatie best groot was voor de eigenzinnig liedjessmid. David Eugene Edwards, uiteraard met hoed op, nam het publiek bij de hand met zijn onheilspellende gothic folk, terwijl een beamer achter hem passende beelden projecteerde. Iedereen hing aan zijn lippen en ook wij raakten steeds meer geïntrigeerd door zijn aanpak. Traditionele folk vormde bij vrijwel elk nummer de basis, maar Edwards gaf er samen met een gitarist een eigen, moderne draai aan. De onvoorspelbaarheid hield het optreden, ondanks de intieme setting en de speelduur van meer dan een uur, spannend en divers. En zo was David Eugene Edwards de geschikte headliner voor Tough Enough.






