© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Sinds eind maart staat de naam van Chalk nog nadrukkelijker op de radar. Het Noord-Ierse duo bracht toen zijn langverwachte debuutalbum Crystalpunk uit, een plaat die bij ons meteen de volle vijf sterren kreeg en hun reputatie als een van de spannendste nieuwe namen binnen de alternatieve scene alleen maar versterkte. Met hun mix van postpunk en elektronica bouwen de twee een universum dat even goed thuishoort in een club als op een podium. In de uitverkochte Botanique kwam dat eindelijk live nog eens tot leven, voor een nieuwsgierig publiek dat duidelijk benieuwd was naar hoe dat debuut zich naar een podium zou vertalen.
De avond werd gestart met Makeshift Art Bar, een jonge band ook uit Belfast die verrassend goed aansloot bij de sfeer van Chalk. Die set begon met een zware beat die bijna clubachtig aanvoelde, waarna schurende gitaren en een half gesproken zangstijl het geheel een rauwe punkkant gaven. Het eerste nummer bouwde langzaam spanning op om vervolgens in het refrein plots open te barsten, een aanpak die meteen duidelijk maakte dat de bans wist hoe ze een zaal direct moest vastgrijpen. Met vaak enkel drums en bas als subtiele basis, kregen de gitaren alle ruimte om te snijden, soms zelfs door een steelgitaar die met een schroevendraaier werd bespeeld. Die aanpak werkte met veel overtuiging en zo liet Makeshift Art Bar een volle Rotonde achter met de indruk dat hier een band met veel potentieel stond.
Wanneer Chalk zelf het podium opkwam, werd meteen duidelijk dat die muziek live een andere dimensie krijgt. De set opende stevig met “Tongue”, waar de rauwe stem van frontman Ross Cullen meteen scherp door de zaal sneed. Toch voelde het eerder als een kalme opbouw dan een explosieve start. Die aanpak was bewust, want de band leek de spanning langzaam te willen opbouwen. Bij “Pain” en “Can’t Feel It “ begon een deel van het publiek echt los te komen. De frontman danste constant over het podium en probeerde zo de zaal actief mee te trekken in die energie. Het is duidelijk dat dansen en bewegen een essentieel onderdeel zijn van hun live-ervaring.
Wat de set interessant maakte, was hoe Chalk voortdurend balanceert tussen verschillende muzikale werelden. In nummers als “Claw” en “One-Nine-Eight-Zero” dook plots veel autotune op, wat een opvallend contrast vormt met de rauwe, bijna schurende zang die hij ook moeiteloos aankan. Die autotune voelt hier niet als een verstopte zwakte, maar eerder als een esthetische keuze die de sound een elektronische, soms zelfs futuristische laag geeft. Tegelijk bleven de gitaren en beats scherp snijden en zorgen de drums voor een snel tempo. Het resultaat is een mix waarin postpunk, techno en elektronische rock constant door elkaar vloeien. Halverwege lieten de leden ook zien hoe goed ze spanning binnen hun nummers zelf kunnen opbouwen. Veel tracks begonnen relatief minimalistisch om daarna plots open te barsten in hardere passages of snellere beats. Bij “Longer” werd dat duidelijk toen de rustige momenten werden afgewisseld met korte, explosieve uitbarstingen.
In het laatste deel van het concert vielen alle puzzelstukken pas echt samen. Met nummers als “Bliss” en “Static” verschoof het optreden steeds meer richting een nachtclubachtige sfeer, waar repetitieve beats en harde drums samen een bijna hypnotiserend en onderhuids effect creëerden. Het voelde even alsof de Rotonde veranderde in een donkere club. De frontman dook zelfs enkele keren het publiek in om daar mee te zingen, terwijl ook de gitarist eens het podium even verliet en zich tussen de mensen mengde om zijn gitaarkunsten te laten zien. Lange instrumentale passages gaven de muziek ruimte om te ademen en dreven de intensiteit langzaam maar zeker op.
Het slotstuk met “I.D.C.” en het afsluitende, acht minuten durende “Béal Feirste” voelde dan ook als een natuurlijke climax. Tegen dat moment zat een groot deel van de zaal volledig mee in hun wereld en leek de energie alleen maar verder op te lopen. Plots was het uurtje voorbij, al bouwde het laatste nummer nog rustig af. Wat vooral bleef hangen, was hoe goed de nummers groeiden en het publiek subtiel stap voor stap meesleepten. Het was misschien niet vanaf de eerste minuut een volledig samenhangende show, maar wel een die voortdurend intrigeerde en iets eigen probeerde te doen. Net dat maakt Chalk zo interessant. In de Rotonde bewees hey dat twee verschillende muziekwerelden goed kunnen samenvallen, en dat dat debuut die vijf sterren waard was.
Setlist:
Tongue
Pain
Can’t Feel It
Claw
One-Nine-Eight-Zero
Pool Scene
Longer
Bliss
Static
Them
Afraid
Snel
I.D.C
Béal Feirste
