Bij het brede publiek doet de naam Lumï wellicht nog geen belletje rinkelen en toch timmeren de Nederlandse dames sterk aan de weg. Het folkpopduo bracht namelijk vorige maand haar debuut-ep Speak Softly uit. Daarmee heeft het nu een handvol liedjes op Spotify en dat mag je vrij letterlijk nemen. hoewel er dus overduidelijk nog wat mysterie heerst rond het muzikale project van Loeki en Claudia, besloten ze zélf op tour te gaan met hun ep onder de arm. Dat deden ze in het verleden vooral onder de beschermende vleugels van onder meer MARO en Abby Sage. In een quasi uitverkochte Witloof Bar van Le Botanique mag het duo een fluwelen dekentje over de vrijdagavond leggen.
De avond wordt in schoonheid ingezet door de uit Ljubljana afkomstige Hana Fatur. Eenmaal plaatsgenomen achter de piano, neemt Hana ons mee in een wervelwind van emoties. Elke toetsaanslag gaat gepaard van een zekere emotionele lading en wanneer ook haar stem weerklinkt, is het plaatje compleet. De woorden worden zorgvuldig geplaatst, waardoor het allemaal heel gebalanceerd aanvoelt. Die bubbel wordt even doorprikt wanneer ze vertelt dat het nummer “Mobile” geïnspireerd is door urenlange roadtrips in haar kinder- en tienerjaren, geplet op de achterbank met haar twee zussen. De tijd werd toen niet verdreven door het maken van TikTok-filmpjes, maar wel door het lezen van het lokale equivalent van Joepie, het spelen van Snake op een Nokia en eindeloos hetzelfde High School Musical-nummer op repeat zetten. Het resultaat is een liedje dat ons even collectief katapulteert naar onze jeugd, maar tevens helemaal van deze tijd klinkt. Even later brengt ze een nummer in het Sloveens en hoewel we niet al te veel verstaan van de song, kunnen we alsnog constateren dat dezelfde kwaliteiten en subtiliteiten ook in een andere taal behouden blijven. Wat ons vooral zal bijblijven van Fatur, is hoe ze in een half uurtje tijd onder onze huid wist te kruipen met een stem die prachtig is in de laagten, maar ook durft te zweven in de hoogte.
Eenmaal de lichten opnieuw doven in de kelder van de Brusselse concertzaal, worden we gehuld in prachtige harmonieën. Lumï maakte al vanaf het prille begin haar handelsmerk van de meerstemmige zang die duidelijk meer is dan de som der delen en daar plukken de dames nu al de vruchten van. Er verzamelen zich namelijk een kleine tweehonderd muziekliefhebbers die het kunnen opbrengen om muisstil te kijken en luisteren wat er zich op het podium afspeelt. En af en toe even de ogen te sluiten om weg te dromen natuurlijk, dat ook. De eerste minuten lijkt de opstelling van de zaal, met een podium in het midden en het publiek daarrond zonder echte voorkant, een heuse uitdaging te zijn voor de band en ook het geluid leek hen even parten te spelen, maar na de tweede song lijkt alles onder controle te zijn. Een druk viel van de schouders van de artiesten, waarna het genieten echt kon beginnen.
Met amper vijf liedjes op Spotify belooft Lumï veel nieuw materiaal te spelen. Hoe vul je anders ruim een uur? De twee zouden samen in Londen gaan schrijven, maar wegens ziekte konden ze niet samen reizen. Eenmaal aangekomen leek het dan ook nog eens alsof iemand nog in de Airbnb die ze gehuurd hadden verbleef, want het licht was aan en er lagen natte handdoeken. Gelukkig bleek dat allemaal een groot misverstand, maar dat de volgende dag het nummer “Lights Out” ontstond in de studio, lijkt bijna te toevallig om waar te zijn. Het zijn dat soort verhaaltjes die de avond aan elkaar lijmen en een kijkje geven in het creatieve proces dat achter de songs schuil gaat. Op “Lights Out” valt op hoe mooi hoge en lage noten soms van elkaar weg bewegen, waarna de tussenkomst van een van de bandleden vereist is om beide weer naar het midden te brengen. Dat lijkt eveneens verrassend veel op de thematiek achter “Figure 8”. De song gaat over hoe je soms van elkaar kan wegdrijven, maar altijd terug naar huis zult keren, waar dat ook mag zijn. Een mooiere en meer accurate beschrijving van hoe Lumï live klinkt, kunnen we niet eens zelf bedenken.
Tussen het gloednieuwe materiaal van het duo blinkt sinds vorige week een song die ze samen met Hana schreven. Het lijkt dan ook in de sterren geschreven dat ze dit samen live brengen en zo geschiedde. Terwijl we konden constateren dat het podium toch een maatje te klein was voor hoe drukbevolkt het ondertussen geworden was, zorgt het contrast van glinsterende klanken en warme stemmen voor een boeiend klankspel. De drie vrouwen zingen over hoe je iemand kan ontmoeten en dat helemaal als de juiste persoon voor jou kan aanvoelen, maar hoe de timing roet in het eten kan gooien. Daarmee tonen ze zich samen breekbaar op een heel erg mooie manier. Minstens zo mooi is de cover van Bon Iver zijn “Flume”, die stiekem toch een van de hoogtepunten van de avond is, naast de complexe actie zijnde het live opnemen van geluiden met een loop station.
Voor de laatste twee songs pakt Lumï het nog een stuk intiemer aan en ruilen ze de instrumenten in voor een akoestisch einde waarbij hun stemmen nog een laatste keer in de hoofdrol komen te staan. Toch blijkt al gauw dat dat allemaal een stuk beter gaat wanneer de aanwezigen hun stem ook even uitlenen en voor we het goed en wel beseffen, komen we in een collectieve zangles terecht. Dat de hele zaal plots mee staat te zingen, lijkt zowaar de kers op een zeer smakelijke taart.
Ruim een uur lang weet Lumï het publiek in de kleinste zaal van Le Botanique te bekoren met fijne liedjes die indruk maken door de meerstemmige zang, betoverende harmonieën en emotionele diepgang. Het duo lijkt nog beter op elkaar afgestemd dan een identieke tweeling, met muziek als grootste gemene deler. Wie vanavond niet afzakte naar Brussel, krijgt hopelijk binnenkort een herkansing, want na wat we vanavond zagen zou het weleens snel kunnen gaan voor Lumï.
