De ene droomt al van een festivalweide, terwijl de andere nog moet ontwaken uit een lange winterslaap, maar één ding is zeker: op een dag die proeft naar zomer en drankjes op een gezellig terrasje, weet de Ancienne Belgique ons naar de bovenzaal te verleiden met dromerige popklanken uit Denemarken. Fine begon haar carrière bij het elektronische trio Chinah, maar koos ervoor haar eigen pad te volgen. Dat bracht haar niet alleen een smakelijk album genaamd Rocky Top Ballads, maar ook samenwerkingen met onder meer Erika de Casier. Na een passage in de kleinste zaal van Le Botanique vorig jaar, is het ditmaal de beurt aan de AB Club om ondergedompeld te worden in zweverige, elektronische klanken.
Fine bracht gezelschap uit eigen land mee met Melodi Ghazal, een Iraanse die Kopenhagen omtoverde tot haar thuisbasis. Met een kwartiertje vertraging dat wellicht te wijten is aan de zaal die nog met mondjesmaat vol aan het lopen was, begint de artieste aan haar set. Al gauw stappen we binnen in een wereld die ingekleed wordt met mysterieuze kleurschakeringen. Hoewel ze vocaal een beetje op veilig speelt, zorgt net die vertrouwde zanglijn voor een rots in de branding. Perzische woorden tussendoor geven extra karakter, terwijl de plots aanzwellende instrumentatie de aanwezigen steeds meer weet te overtuigen. Op muzikaal vlak ligt het allemaal heel erg in lijn van wat Fine doet en toch is het anders genoeg om niet meteen vergeten te worden na afloop van het concert. Daarin spelen de laatste songs van haar set ongetwijfeld een grote rol, want terwijl de liedjes krachtiger worden en een zwaardere baslijn op de achtergrond met de rest van de instrumentatie flirt, weet Ghazal de aanwezigen voorzichtig aan het wiegen te brengen. Hier en daar zien we wat knikkende hoofdjes en dat is zowaar het grootste compliment dat een tot voor vandaag onbekende artieste kan krijgen in ons landje.
Gehuld in een dunne mist en schrale belichting begint de Deense Fine aan haar deel van de avond. Al gauw blijkt dat het programma dat ons voorgeschoteld wordt, opgedeeld is in verschillende thema’s of kleuren. Beginnen doet ze alvast op een ietwat jazzy noot waarbij ze ons laat ronddwalen in een dromerige wereld en onze hand af en toe loslaat zodat we kunnen aanvoelen hoe absurd het concept van tijd is dat we hanteren. Het muzikale experiment dat we in het eerste deel van de set te horen krijgen, evolueert steeds verder naar afgetekende songs waarbij het toch vooral de zang van de artieste is die opvalt. De live instrumenten brengen de productie tot leven, maar tonen vooral aan dat Fine de touwtjes stevig in handen heeft met haar stem en daarmee zowaar de rest kan sturen in eender welke richting.
Langzaamaan worden we een beetje vrijer gelaten om de wereld die Fine schept te verkennen. We verliezen onszelf helemaal wanneer de chaos de bovenhand lijkt te nemen, maar net op het laatste moment grijpt de Deense in om ons houvast te bieden. En zo belanden we in een tweede deel van de set dat zich vooral kenmerkt door subtiele country-invloeden in haar dreampop. Wanneer we onze ogen sluiten, horen we vlagen van Lana Del Rey, maar dan met een zekere scandi-cool in de mix. Het is net dat contrast, de fijne zang en zware gitaren of de dromerige melodie over een strakke elektronische compositie, dat ervoor zorgt dat de muziek van Fine zulke scherpe beelden op ons netvlies tovert. Wie had gedacht om het gevoel te krijgen dat je op de rug van een stevig paard door een ruig landschap draaft terwijl je enkele ogenblikken voordien nog op zoek was naar elk begrip van ruimte en richting.
Fine blijkt niet meteen de meest spraakzame artieste te zijn en houdt het veelal bij een kort bedankje tussen de songs door, maar weet er op een of andere manier toch in te slagen niet koel en ongeïnteresseerd over te komen. Ze gaat eerder compleet op in de muziek die zich voor onze ogen en oren ontwikkelt en hoewel deze niet per se heel dansbaar is, gebruikt ze het podium toch heel goed. Af en toe laat ze toe dat de voorgrond leeg blijft en neemt ze naast een van haar muzikanten plaats om zo haar aandeel beter te kunnen mengen met de rest. Het zijn kleine details, maar net die zorgen ervoor dat wat Fine brengt tot in de kleinste puntjes klopt, of ligt dat toch aan de plotse fluitklanken die de songs van een verrassend randje voorzien?
Met “Get In” brengt Fine ook een gloednieuwe song waarop stevige drums het hoogste woord lijken te voeren en op zoek gaan naar de balans met de vocals. Het heeft iets nostalgisch en tijdloos, wat de stemkleur van de artieste bijzonder goed beschrijft. Het is namelijk weinigen gegeven om zowel over experimentele elektronica als over warme gitaarklanken met een countryrandje goed én geloofwaardig te klinken. Dat ze met een rijk kleurenpalet schildert op vocaal vlak, lijkt dan ook haar grootste troef.
Voor we het goed en wel beseffen, bereiken we alweer het laatste gedeelte van de avond en dat is er eentje gehuld in mysterie en sensualiteit. Fine lijkt ons te verleiden en speelt met de aandacht van het publiek op een heel subtiele manier. Zonder dialoog, maar net door de woorden van een bepaalde lading te voorzien, zorgt ze ervoor dat alle aanwezigen aan haar lippen hangen. Het is dan ook een zure pil die we moeten slikken wanneer de lichten van de AB Club voor een laatste maal ingeschakeld worden. De show heeft zijn einde na een klein uurtje al bereikt en plots worden we weer geconfronteerd met de harde realiteit van het echte leven. Gelukkig kunnen we in gedachten altijd nog even terugreizen naar de veilige bubbel waarin Fine ons even liet schuilen.
In een gezellig gevulde AB Club bracht Fine een compacte set waarin de songs elkaar vlotjes opvolgden en aan elkaar gerijgd werden tot een mooi verhaal ontstond. Ze liet de weg open voor de toekomst, maar leek alvast te hinten naar de richting die ze wil verkennen en die blijkt nogal in lijn te liggen met wat we eerder al van de Deense artieste konden horen.
