© CPU – Nathan Dobbelaere
Terwijl de paashaas nog de laatste voorbereidingen aan het treffen was voor zijn grote gloriedag, barstte gisteren in Schijndel voor de tweede dag op rij een heus feestgedruis los. Paaspop ging op dag twee namelijk voor het gebruikelijke bonte allegaartje tussen populaire publiekstrekkers, nieuwkomers, iconen en muzikale buitenbeentjes. Het best zonnige weer zorgde in ieder geval voor pre-zomerse festivaltaferelen, terwijl in de tenten onder andere IJSLAND, Pendulum, The Butcher Sisters, Wind Rose, Chibi Ichigo en afsluitende kers op de taart ravelegende Scooter aantraden.
Josua Peter @ Phoenix
© CPU – Nathan Dobbelaere
Josua Peter groeide op tussen de Zuid-Afrikaanse tradities, maar oorspronkelijk komt de singer-songwriter uit Noord-Holland. Hij heeft best wel wat tijd genomen om aan zijn muziek te sleutelen en toch heeft hij al een tamelijk solide omkadering waarop hij kan terugvallen. Als opener van de Phoenix lokte hij nog niet al te veel volk en toch voelde je aan heel wat zaken dat hij het wel gaat maken. Zijn loepzuivere zang kwam er bij opener “Pins and Needles” al goed door en zo schudde hij de zenuwen toch al mooi van zich af. De artiest uit Alkmaar voelde zich met zijn band op zijn gemak op dat grote podium en was op weinig fouten te betrappen. Hier en daar was het nog wat braafjes en misten we nog een zekere vonk om het hardvuur echt aan te krijgen, maar dat zal door meer te spelen op festivals en in concertzalen wel vanzelf komen.
IDA @ Roxy
© CPU – Nathan Dobbelaere
In Nederland is de Popronde een invloedrijke kweekvijver voor jonge talenten, en als een van de meest opvallende exemplaren van de voorbije editie kwam IDA op heel wat radars terecht. De Nederlandse droomde er altijd al van om met haar muziek voor mensen te kunnen optreden en na een korte zoektocht naar haar sound kwam ze uiteindelijk uit op een hybride liaison tussen hyperpop en Nederlandstalige popmuziek. Ze was redelijk zenuwachtig voor een van haar eerste grote shows, maar haar nervositeit speelde haar gelukkig geen parten. Haar frisse aanpak kreeg de eerste beentjes goed los, al was nog niet elk nummer een even grote kanjer. Nu ze haar recept heeft gevonden, kan ze daar in de nabije toekomst volop aan werken en dan mag ze stilaan beginnen dromen van een gelijkaardig parcours zoals S10 en MEROL.
The Butcher Sisters @ The Shelter
© CPU – Nathan Dobbelaere
De eerste act in The Shelter liet een groot spandoek ophangen met ‘TBS’ erop. Het had zo een K-popgroep kunnen zijn, maar niets was minder waar. Zoek het in dezelfde richting, maar zo’n 8.500 kilometer dichter bij huis, namelijk in Duitsland. The Butcher Sisters zette meteen de toon met een ludieke opkomst achter gouden dekens, waarachter vijf spierwit geklede mannen tevoorschijn kwamen. Ze leken wat op Get Ready, maar dan met het geluid van Electric Callboy en met een attitude waarmee ze ook op het schagerfestival niet zouden misstaan. In hun catalogus: niet al te serieuze, uiteenlopende metalcore- en hardrocksongs met een hoge meezingfactor als belangrijke vereiste.
Ze gaan over extreem essentiële onderwerpen als heuptasjes (“Bauchtasche”) en draken (“Bierosaufus Ex”) en werden aan elkaar geregen met komische, theatrale tussenpraatjes en toneeltjes waarbij de uitkomst bijna altijd draaide om bier drinken, toveren of zelfs baren. Het lijken misschien wat veel middelen om de aandacht van de muziek af te leiden, maar die was op zijn foute trekjes, en hier en daar wat te veel autotune na eigenlijk best nog overtuigend. Zo klokte de band uit Mannheim om half vier af met zowel muzikaal als entertainend een meer dan geslaagd rapport, waarbij “White Monster” ons het meeste zal bijblijven. The Butcher Sisters kwam, zag en nam de slogan van Paaspop erg letterlijk. Let us entertain you, bitte sehr!
Def @ Roxy
© CPU – Nathan Dobbelaere
De award voor meest nonchalante artiest van de festivaldag ging gisteren naar Def. De rapper uit Hoorn maakt naar eigen zeggen muziek voor de ‘bad bitches’ en is met zijn zeroes-inspired sound flink viraal aan het gaan. Dat de Roxy dan ook afgeladen vol stond met Gen-Z was niet verwonderlijk gezien zijn virale hits op TikTok. Ondanks dat hij geflankeerd werd door twee muzikanten, voelde zijn set inspiratieloos en nogal eentonig. Nochtans heeft Def wel een zekere star-factor en heeft hij een stem die best wel leuke richtingen uit kan. Voor de rest bleef het nogal vrijblijvend aanvoelen en zorgde het toepassen van de gebruikelijke cliché-bindteksten ervoor dat zijn set bij ons niet bleef hangen. Dat zijn rode wijn-adje het hoogtepunt van zijn set was, zegt daarom eigenlijk al genoeg.
The Gathering – 30 jaar Mandylion @ Phoenix
© CPU – Nathan Dobbelaere
Intussen had de Nirvana-Tribute van Paceshifters in de Phoenix plaatsgemaakt voor gitaren van een ander type. Minder grunge, meer gevoel en temporisering. De Nederlanders van The Gathering vieren dit jaar het dertigjarige bestaan van hun album Mandylion en speelden de plaat gisteren voor een aangenaam volle Phoenix. Paaspoppers die energie en korte, snelle hooks nodig hadden om aan hun trekken te komen, werden echter al snel de deur gewezen. Mandylion vroeg tijd om beluisterd te worden, maar dat betaalde zich dubbel en dik terug. De hoge operastem van frontvrouw Anneke van Giersbergen klonk nog altijd even zuiver, al was die zeker niet in elk nummer noodzakelijk om een impact na te laten. Sommigen herleefden een voor hen belangrijke plaats, nog veel meer maakten kennis met een invloedrijke plaat in de Nederlandse metalgeschiedenis, maar dat de ingetogen metal – met nu en dan een enkele uitspatting – smaakte, was niet meer dan een correcte vaststelling.
SPRINTS @ The Shelter
© CPU – Nathan Dobbelaere
De Ierse band SPRINTS is momenteel in de laatste rechte lijn van haar Europese tour en hield gisteren ook halt op Paaspop. We hebben het viertal uit Dublin al verscheidene keren live aan het werk gezien en waren dus gewaarschuwd dat het best luid en woest uit de hoek kan komen. In een goed evulde The Shelter deinsden de Ieren in ieder geval niet terug om met een directe aanpak het tempo hoog te houden. Frontvrouw Karla Chubb weet ook wel van aanpakken, want ze jutte het aanvankelijk nog best tamme publiek goed op. Tijdens “Heavy” veroorzaakte dat een eerste moshpit en nu het publiek toch opgewarmd was, liet ze de menige een paar rondjes lopen op de tonen van “Up And Cathedral”.
SPRINTS groeide zo stelselmatig in de set en toen Chubb tijdens “Need” ook nog even een tochtje door het publiek deed, was iedereen helemaal verkocht. Na al die luide gitaren kozen ze kort voor het einde nog voor een ingetogener nummer met een sterke boodschap. “Desire” muteerde op het einde nog uit tot een beklijvende en woeste brok aan energie en werd zo een van de hoogtepunten van de hele festivaldag. SPRINTS heeft met dat tweede album nog een nieuwe stap kunnen zetten en maakte op Paaspop een uur lang een goede indruk.
Op zondag 23 augustus staat SPRINTS op Pukkelpop in Hasselt.
Chibi Ichigo @ Roxy
© CPU – Nathan Dobbelaere
Welke harde beats daverden daar in de Roxy? Een of andere techno-dj met een liveact? Nee hoor, het was onze eigen Chibi Ichigo, die ook in Nederland intussen op wat gevolg kan rekenen door haar dj-set vorig jaar op Best Kept Secret en haar voorprogramma-shift voor de Froukje- en S10-shows in de Ziggo Dome. De titel van haar nieuwe ep Hardt, uitgekomen in februari, verraadde al hoe haar festivalzomer zou gaan klinken. Meer veel charisma en een enthousiaste band, bestaande uit drummer, producer en dj, verscheen ze op de planken en viel ze met de deur in huis. “BUH” schonk ons al snel een stevige beat, die mits enkele andere accenten tot aan het einde van de set zou blijven doordreunen. Door de sterk aanwezige bassen die die met zich meebracht, moesten we het met momenten doen met slechts flarden van Ichigo’s stem, maar alle puzzelstukjes bijeen zorgden desondanks wel voor een pompend geheel dat Nurijeva af en toe onderbrak voor een streepje positieve vibes en raadgeving. ‘Wees jezelf en droom zo groot dat mensen je uitlachen, dan weet je tenminste dat je groot genoeg droomt’, gaf ze mee.
Op 23 mei staat Chibi Ichigo op Vers Vuur in De Roma, op woensdag 5 augustus is het de beurt aan de Fonnefeesten.
Wind Rose @ Phoenix
© CPU – Nathan Dobbelaere
Folkmetal uit Pisa: het klinkt te gek om waar te zijn, maar Wind Rose doet het. De mannen zijn Italiaans van origine, maar al snel bleek dat eenmaal ze het podium opwandelden, hun ideologie eerder aansluit bij de Noorse mythologie. Als perfect aangeklede dwergen uit een fantasyfilm verschenen ze ten tonele en net als bij de stevige gitaren van The Butcher Sisters aan het begin van de dag bejubelden ze hier maar al te graag het goudgele nat tijdens “Drunken Dwarves”. Tussen de rotsen en de tempelse preekstandaarden trokken ze voor “Mine Mine Mine!” diep het gebergte in. De pickaxes bovengehaald; klaar om te gaan kappen. Het nummer bracht meer symfonie met zich mee dan voordien, maar niets kon verhelpen dat er zich center vooraan een stormpje ontwikkelde van diggers, roeiers op de grond en circlepits bij de vleet. En dan moest het beste nog komen: “Diggy Diggy Hole” bleek een der hoogtepunten van de dwarven metal en zorgde ervoor dat de luchthouwelen lustig in het rond zwierden. Als er nu nog geen gat in de planché zit…
Wind Rose staat op donderdag 19 juni op de North Stage van Graspop Metal Meeting.
Pendulum (live) @ Phoenix
© CPU – Nathan Dobbelaere
Pendulum in vorm. In zijn beste vorm. Dat is wat wij gisteren voorgeschoteld kregen. Niet alleen werkte de Australische band in zijn toebedeelde uur en een kwartier een uiterst secure show af, het feit dat we de liveversie te zien krijgen alleen al deed ons onze beide ‘pollekes’ kussen. De groep is namelijk te boeken als dj-act of als liveband, maar voor Paaspop ging ze dus voor de volle glorie, met enkel eigen nieuwe muziek; zowel de klassiekers als materiaal vanop Inertia.
Met het explosieve “Napalm” lieten de heren er geen gras over groeien en dropten ze gelijk een bommetje. ‘Drop bombs, we ‘bout to go napalm’ was dan ook een fikse en terechte waarschuwing voor wat vanaf dan volgen zou. Al op het kwartier sloeg de vlam in de pan, want met een mix van “Blood Sugar” en “Voodoo People” namen ze de aanwezigen die minder voeling hadden met hun muziek mee op sleeptouw. “Cannibal” werd opgedragen aan de Nederlandse collega’s van Noisia en deed de energiedeeltjes in de Phoenix nog wat meer tegen elkaar opbotsen. Met ijskoude screams van geblondeerde frontman Rob Swire op de drop, lanceerde hij raketje na raketje de tent in. Zo was het non-stop gaan, met slechts enkele korte fragmenten van oude Amerikaanse westerns waarmee we het moesten doen om op adem te komen. “The Island – Pt. I (Dawn)” zorgde voor een nieuwe golf aan extase en een collectief moment van euforie, dat mooi zichtbaar werd vlakbij ons. Een vader van om en bij de vijftig viel zijn twee kinderen in de armen en zong het anthem samen met hen – net als de meeste andere tracks – woord voor woord mee. Of hoe Pendulums muziek niet stopt bij één generatie. Met “Witchcraft” en “Tarantula” zetten de Australiërs nog de kers op de taart, maar eigenlijk was het al lang beklonken; Pendulum is een van de beste – zo niet dé beste – elektronische bands die we ooit zagen.
Pendulum nog eens live aan het werk zien kan op Dour op 19 juli. Pik je liever een dj-set mee, dan moet je 23 augustus op Pukkelpop zijn.
IJSLAND @ Roxy
© CPU – Nathan Dobbelaere
Dé act van het weekend? Dat kan alleen maar IJSLAND zijn. Het drietal bestaande uit Sef, Abel en producer Faisal heeft eerder dit jaar met IJSLAND 2 misschien wel een van de meest baanbrekende Nederlandstalige platen van de afgelopen jaren uitgebracht. Het regende de afgelopen weken terecht superlatieven en ook Paaspop was mee met de hype, want de Roxy was goed volgelopen voor een stevige en provocatieve confrontatie met de staat van de wereld. “Hete Take”, met volle lichten nog aan, wond er geen doekjes om en duwde iedereen met de neus op de feiten. Niet alleen de teksten kwamen binnen, maar ook de productie en vooral ook de dreunende beats zorgden voor een ongeziene ervaring. De vinger bleef op de wonde liggen met semi-sarcastische nummers zoals “DON’T BELIEVE DE KRANT”, “OSAMA BIN LADEN” en “PRADA STELEN”. Tegen het einde nam de drukte in de tent wat af door het nakende begin van De Jeugd van Tegenwoordig, maar wie nog even in de IJSLAND-rollercoaster bleef zitten, kreeg nog een paar stevige happen te verduren. “VIVIENNE” was een tekstuele parel waarbij elke zin wel iets met ons deed en dan waren daar nog “2 SCHORPIOENEN”, “M/V/X” en “TIJDSGEEST” als briljante hekkensluiters. IJSLAND kwam, zag en overrompelde op Paaspop.
IJSLAND doet deze zomer een select rondje langs de festivals en komt op donderdag 6 augustus naar de Lokerse Feesten en vrijdag 21 augustus naar Pukkelpop.
Warmduscher @ The Shelter
© CPU – Nathan Dobbelaere
Warmduscher presenteerde zich gisteren zoals we het kennen; als een band vol rare snuiters. Als afsluiter van The Shelter maakte de band het zichzelf, maar zeker ook voor het publiek moeilijker dan nodig. De makke opkomst zal de groep in ieder geval niet echt hebben aangezet om zijn beste show van het jaar neer te zetten, al was ze er gezien haar niet-nuchtere toestand ook niet direct toe in staat om Paaspop naar haar hand te zetten. Craig Higgins robberde een uur lang een gevecht met zijn twee microfoons en trok een paar vrij gekke bekken, maar ook gitarist Adam J. Harmer had nood aan een zonnebril om niet helemaal door te slaan. Op zich klonk het gezien hun staat nog best prima, alleen bleef de band met het publiek nogal stroef. Van de bindteksten die Higgins door de microfoon prevelde, verstonden we bijna geen woord en voor de rest dwaalde het vijftal liever rond in hun eigen wereldje. Op het einde kregen ze nog kort even het gezelschap van een tweetal leden van DEADLETTER, maar verder gebeurde er weinig noemenswaardig bij Warmduscher in The Shelter.
Scooter @ Apollo
© CPU – Nathan Dobbelaere
Hyper! Hyper! De grootmeesters van de euro-hardcore stonden gisteren als headliner op de planken van de Apollo. Doorheen de dag waren de ‘Always hardcore’-petten en -truien her en der al te spotten op het terrein, en dus was er wel wat belangstelling voor de veteranen uit Hamburg. En spoiler: ze eisten die plaats veel overtuigender op dan hun voorganger op vrijdag. Paaspop deed jarenlang zijn uiterste best om Sean Paul naar het festival te trekken, maar eigenlijk is Scooter gewoon de makkelijkere optie, die er ook nog eens veel meer op zijn plek hoort.
De set begon als een ware Tomorrowland-mainstage set, met onder meer de nieuwe W&W-collab “Rave From Outer Space”, maar werd al snel werd rechtgetrokken door Scooter-klassiekers, nineties hardcore-invloeden en een achttal danseressen. Met de vele samples gaf de groep je het gevoel dat je een pak meer muziek van hen kent dan je dacht, maar vergis je niet: het merendeel van de setlist is opgebouwd uit nummers die vasthangen aan een sample. Of dat de Apollo nog een reet deerde? In de verste verte niet. ‘Life can be hard, but Scooter is harder’ schreeuwde frontman H.P. Baxxter en gelijk had hij: even vergaten we alles wat zich buiten de Apollo en aan het thuisfront afspeelde, net als dat hij even vergat dat hij in Schijndel optrad in plaats van in Eindhoven. Voor de rest viel hem niets te verwijten; geen bandje op de achtergrond en een stem die exact hetzelfde klinkt als op plaat.
Wanneer hij even nood had aan een adempauze, voerde hij popshowgewijs gelijk ook T-shirtwissel door en vermaakte een futuristisch dansgezelschap, dat plots transformeerde in een gabbercollectief, ons in tussentijd. Een kleurrijke lichtshow, hoge vlammen en leuke choreo’s maakten dat het geheel wat extra opvulling kreeg en dat de band kon shinen als een stel vedetten in hun tweede jeugd. Dat deden ze nog meer wanneer ze naar het einde toe ook hun bekendere nummers bovenhaalden. Nederlanders vragen zich af wat ze drinken zullen, Duitsers hoeveel de vis kost, maar wat maakt het ook uit als de rave samen gesaved kan worden? Yeeeeeh-aaah, always hardcore!
Deze recensies werden geschreven door Simon Meyer-Horn en Stijn De Belder.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
