Bands die midden in de week hun plaat uitbrengen, eigenlijk mag je er al zeker van zijn dat dat rare snuiters met een afkeer van regels zijn. En zie, Wax Head bevestigt dat vermoeden. Op een positieve manier, voor alle duidelijkheid. Het viertal uit het muzikale heiligdom Manchester kan je moeilijk beschouwen als grote naam, maar maakt in de vuile, ruige underground van de garagepunk wel wat furore de laatste tijd. En zo is er op vandaag ook een volwaardige debuutplaat met het weinig zeggende GNAT als geboortenaam. Spits de oren, voorzie ze van oordoppen en doe voor de veiligheid kniebeschermers aan, want het zijn 28 minuten die razen en tieren als geen ander.
We leerden de band een tijdje terug kennen op het Rotterdamse Left of the Dial en ondervonden al snel dat deze heren niet bepaald moppentappers zijn. Muzikaal puilt het uit van de chaos, bijna gelijkend op radioactief afval dat per hectoliter uit gesprongen vaten gutst en alles op zijn pad meesleurt. Hypnotiserend strakke drums die worden bijgestaan door gemanipuleerd gitaargedreun en onverstaanbaar geschreeuw waar de onheilspellendheid vanaf druipt. Van die punk waar het zweet van ruggen, voorhoofden en muren druipt nog voor er een noot gespeeld wordt. Wax Head is geen band voor iedereen en klinkt eerder akelig dan aanstekelijk, maar absoluut de moeite waard als dit je scene is.
Openen doet deze negenklapper met het titelnummer “GNAT”, dat op z’n zachtst gezegd al meteen de toon zet voor de wilde rit die volgt. Wat klinkt als een dubbele kickdrum voert zonder aanleiding of waarschuwing een moordend tempo op waartussen krankzinnige geluiden krioelen alsof het een zwerm muggen – zie de albumcover! – is die je langs alle kanten bloed probeert af te tappen. Even plots ontaardt dat dat in een riffestijn, waarna het nog plotser een beetje tot bedaren komt en even gas terugneemt waarna het weer versnelt en explodeert. Eén en een halve minuut en we hebben al een stortvloed aan wendingen en brutaliteit om de oren gekregen, waarna de band meteen een doorstart richting single “Bug Doctor” maakt en het toerental nog wat scherper zet. Wakker zijn we zeker, jawadde.
Als er een rode draad doorheen de plaat zit, is het wel de duistere droomwereld van drummer, zanger en songwriter van Lewis Fletcher. Veel vrolijkheid hoef je dus ook niet te verwachten. Zijn fascinatie voor krioelende insecten geeft de plaat een dystopisch sciencefiction-gevoel met lyrics die ons eerlijk gezegd de daver bezorgen. ‘There’s flies flying around your insides’ is zo’n leuke, of wat dacht u van ‘And disembowel you, exposing your filled stomach’. Het zet de ranzige sound van het viertal alleen maar kracht bij. Die laatste zin komt bijvoorbeeld uit “Drawöh vs Lineus Longissimus”, twee minuten gedreun bijgestaan door spoken word vol vulgariteiten zoals het bovenstaande. Vies, vettig, maar oh zo prettig om verschrikkelijk luid door de speakers te jagen.
Voor het overgrote deel van de plaat volgen ze min of meer hetzelfde recept: korte knallers met een scheurende riff als basisbouwstuk. Niet dat het daarom ooit saai wordt: “Takeover” en “Clatter Coats” spelen bijvoorbeeld wat met tempo en opbouw en worden ook voorzien van loeiharde uitbarstingen, terwijl “Rusty Cutter” klinkt alsof The Sonics in een vat vol illegale toverdrank gevallen zijn. Het echte hoogtepunt komt echter op “Resin214”, de enige song die zich boven de magische grens van vijf minuten durft wagen. Het nummer begint nog redelijk typisch en groovy, maar na een minuut of twee begint elk bandlid respectievelijk zijn eigen verhaal te schrijven. Een uitgesponnen improvisatiestuk waar Osees heer en meester in is, met een climax als giftige kers op de groengele taart. Vuisten in de lucht, pit open, alles kapot!
In een tijd waarin artiesten als RAYE wondermooie albums uitbrengen die tot in de kleinste punten zijn geperfectioneerd, is het tenminste even fijn om albums als GNAT op je taloor gesmeten te krijgen. Even veel scherpe randjes als een egel in verdedigingsmodus en opgejaagder dan een achternagezeten hert, met nul respect voor regels en structuur. Wax Head is een band die de wereld af en toe nodig heeft en waardoor alle woede tijdelijk kan gekanaliseerd en nadien gerelativeerd worden. GNAT is geen meesterwerk, maar wel een klein half uur prut en pret in muziekvorm. Gaan met die banaan.
De band komt zijn debuutalbum op 13 april voorstellen in Le Chaff in Brussel, 22 april in Antwerp Music City en 22 mei op Sneister Festival in Den Haag.
Ontdek “Resin214”, ons favoriete nummer van GNAT, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
