Michael Peter Balzary is een speciaal figuur. Dat is geen verwijt, laat staan een denigrerende opmerking – het is vooral een comploment naar zijn bestaan. De man die door het leven gaat als Flea, zit bij het overgrote deel van de bevolking in de hersenpan als de bassist van Red Hot Chili Peppers. Die gast die op zijn handen over het podium loopt, een paar tanden mist, zijn broske in de gekste kleuren verft en in het slechtste geval enkel en alleen een sok over zijn piesjeloe heeft hangen. Om dus maar te zeggen: het is maar omdat de zanger in het algemeen wordt gezien als de frontman, dat Flea ‘slechts’ op de tweede plaats komt. Maar goed, hij beoefent zijn beroep in elk geval wel beter dan Anthony Kiedis. Veel beter dan de gemiddelde mens zou durven denken, zelfs.
Want je weet het of je weet het niet, maar Flea is naast een begenadigd bassist, ook al heel zijn leven bezeten door de jazz. Toen de man zijn vader op jonge leeftijd terug richting het Australische thuisland zag verhuizen, hertrouwde zijn moeder met een Amerikaanse jazzmuzikant. En toen, tijdens een van de vele jamsessies, gebeurde het: kleine Michael werd verliefd op de trompet. Door de moeilijke thuissituatie, vluchtte hij steeds dieper in de muziek… maar in een rockband past helaas geen koperblazer. Uiteindelijk werd het de basgitaar, maar wie bovenstaand verhaal erbij neemt, hoort plots toch een vleugje meer jazz in de slap-stijl van Balzary.
Jaren gingen voorbij, Red Hot Chili Peppers werd een van de grootste bands op de planeet, maar ergens rond de jaren tien laaide de liefde voor de jazz terug op bij Flea. Misschien zegt de naam Atoms For Peace je nog wel iets; het project met Thom Yorke (van Radiohead) dat in zekere zin voortvloeide uit de studies muziektheorie, jazztrompet en compositie die de Amerikaanse Australiër terug had opgepikt. Het grote vuur rond die band is intussen alweer jaren gedoofd, maar bij Flea bleef er toch altijd een vlammetje branden. Een droom. Want hij wilde ooit een jazzplaat maken. En dat is nu op zijn 63ste gelukt, want sinds enige tijd werkte de man toe richting zijn allereerste soloalbum: Honora.
Flea verzamelde voor die plaat een vrij uitgebreide band rond zich, met Jeff Parker op gitaar, Mauro Refosco op percussie, Rickey Wasington op fluit, Deantoni Sparks op drums Anna Butterss op de dubbele bas, Vikram Devasthali op de trombone en Chris Warren als achtergrondzanger, maar met ook enkele speciallekes. Op de tracklist zo covers van onder andere Funkadelic en Frank Ocean, alsook gastbijdrages van Nick Cave en Thom Yorke. Een hele mond vol, al zou het ons langs de andere kant sterk verbazen mocht je ooit een nummer van Honora horen zonder dat je er expliciet zelf naar op zoek bent gegaan. Het debuut van de Chili Pepper is en blijft natuurlijk een jazzplaat, en dat verteert de een vanzelfsprekend nog altijd wat beter dan de ander.
Want om heel eerlijk te zijn: toen eind vorig jaar leadsingle “A Plea” verscheen, hadden ook wij wat gemengde gevoelens. Het nummer gaat richting de acht minuten en voelde op instrumentaal vlak meteen bijzonder rijk. ‘Oké, cool’, dachten we toen, ‘een coole baslijn, funky trompetjes die je helemaal meeslepen in de wereld van de freejazz…’ Maar dan deed Flea zijn mond open en voelde het allemaal vrij… cringe en ongemakkelijk aan. Niet al te diepgaand, maar het werd wel duidelijk dat Flea met Honora één boodschap had: hij wilde liefde verspreiden in een gepolariseerde wereld die vooral baadt in haat en angst. En zoals gezegd: de één verteert jazz beter dan de ander. Zeker op vlak van singles, want moet meteen gezegd dat het nummer in het geheel van de plaat véél beter tot zijn recht komt. We zullen bij deze dus maar meteen met de deur in huis vallen – voor zover dat nog kan in de vierde alinea – dat eerste album van Flea is echt wel een cool plaatje geworden.
Opener “Golden Wingship” prikkelt meteen je brein een minuutje lang met allerhande instrumentale gekkigheden, waarna de Amerikaanse Australiër een klein uur lang in zijn hoofd laat kijken. En daar gebeurt héél veel, gaande van mijmerende melancholie en mysterieuze zwart-wittaferelen, tot een opzwepende freejazz en mooie interpretaties van klassiekers. “Traffic Lights” met Thom Yorke glinstert bijvoorbeeld om te beginnen al richting alle kleuren van de regenboog. Terwijl Flea wat in het rond meandert op zijn trompet, is het de Radiohead-frontman die zijn eigenheid in het geheel legt – het had ook Atoms For Peace kunnen zijn, en daar zijn we zeer tevreden mee. Nadat er vooral liefde wordt verspreidt op Funkadelic-cover “Maggot Brain”, is het Nick Cave die net daarna zijn ding mag doen op “Wichita Lineman”. Ook een cover, dit keer van Glen Campell, die weliswaar een beetje meer kabbelt dan verhoopt. Maar wie zit er nu niet graag tot in de late uurtjes in een jazzclub te genieten van het leven, terwijl er op de achtergrond een innemende stem voor de ideale soundtrack zorgt?
Om het rijtje covers af te ronden, brengt Flea tegen het einde van Honora nog een eigen interpretatie van Frank Oceans “Thinkin Bout You”. Op papier een link die je niet meteen zou leggen, maar in de praktijk levert het een bloedmooi eindresultaat op, waarin de stem van de Amerikaanse rapper wordt vervangen door Flea’s trompet, op de achtergrond zorgen strijkers voor een prachtig meeslepende melancholie. Een nummer dat al anderhalf miljard streams verzamelde coveren en minstens even goed doen als het orgineel: da’s ballen hebben. Het is natuurlijk geen geheim dat de Chili Pepper die ook effectief heeft, getuige ook het elf minuten durende “Frailed”, waarin hij eigenlijk vooral zijn zin doet. Een baslijntje dat de loper uitrolt voor de trompet, van mystiek naar euforisch en terug: Honora heeft heel veel ontdekkingen te bieden.
Op het funky “Morning Cry” danst het getrompetter van Flea over zijn bas, “Willow Weep For Me” glijdt dan weer spacey door je hoofd door de bewerkte synthlijnen. Om zo uiteindelijk uit te komen bij de algehele boodschap van Honora: “Free As I Want To Be”. Met zijn debuutplaat wil Flea namelijk vooral zijn goesting doen, zonder dat iets of iemand hem daarin tegenhoudt. En zijn goesting is vooral liefde verspreiden en liefde vinden in en aan de hand van hetgeen hij het liefst doet; muziek maken. Dat is hem zeker gelukt, op een vaak zelfs onverwachts vernuftige manier. Want zoals gezegd is de man eigenlijk een ondergewaardeerde muzikant, wiens talent veel verder rijkt dan het overgrote deel van de wereld krijgt te zien bij Red Hot Chili Peppers. Dat bewees hij in het verleden en op het podium natuurlijk al verschillende keren, maar met Honora onderstreept hij het anno 2026 toch nog eens. Nooit op de makkelijkste of toegankelijkste manier, maar wel altijd verrassend en kwalitatief van een bijzonder degelijk niveau.
Flea speelt op zaterdag 23 mei samen met The Honora Band op Jazz Middelheim.
Ontdek “Thinkin Bout You”, ons favoriete nummer van Honora, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
