De Noor Jo Nesbø is zo een beetje alles wat wij in verschillende fasen van ons leven wel eens wilden zijn. Een redelijk beroemde muzikant, maar wel in eigen land. Weinig mensen die dit artikel lezen, zullen platen hebben liggen thuis van Di Derre, de band waarin Nesbø zanger en gitarist was. Maar wel groot in Noorwegen dus! Daarnaast is hij ook profvoetballer geweest bij Molde FK. Nu goed, ook geen internationale hoogvlieger, maar het was wel betaald voetbal, voor velen toch een jongensdroom. De man is uiteraard vooral gekend voor zijn fantastische thrillers die zich in zijn thuisland afspelen. Het gros van die boeken is opgebouwd rond het personage van Harry Hole, een flik met een heleboel issues en een knoert van een alcoholverslaving. Op papier niet meteen het meest originele idee, maar de schrijver heeft wel al een reeks neergepend die lezers de stuipen op het lijf jagen én terwijl het bloed in de aderen doet bevriezen. En sinds kort dus ook een serie op Netflix. Het heeft eigenlijk nog best lang geduurd, maar Harry Hole nu dus ook op het ‘kleine’ scherm.
Elke serie verdient zijn eigen soundtrack en Nick Cave en Warren Ellis hebben er een verdienmodel in gevonden dat hen en hun nakomelingen een mooi pensioen garandeert. We denken hierbij aan reeksen en films zoals The Death Of Bunny Munroe (aanrader!), DAHMER of Blonde om er maar enkele te noemen. Ook voor de verhalen die zich afspelen in het kille, grauwe Noorwegen en met die tragische figuur Harry Hole staken Cave en Ellis de koppen bij elkaar om alles van sinistere, bloedstollende muziek te voorzien. Nog even dit: de boeken gaan dus over een bijwijlen briljante Noorse flik die alle geldende regels aan zijn laars lapt, zijn eigen demonen maar niet krijgt afgeschud en te maken heeft met verkrachters en moordenaars in zijn ijskoude, donkere thuisland. Dit even voor de sfeerschepping.
Eerlijk, het is nog niet zo eenvoudig om een recensie te schrijven over een soundtrack die een bepaalde geest over verhalen drapeert. Blijft de muziek ook overeind zonder die beelden? Moet die muziek überhaupt overeind blijven zonder dat visuele aspect? Gaat het ene medium zonder het andere? Kunnen we het loskoppelen van elkaar? Nu goed, we hebben alle boeken ooit heel graag gelezen en de serie is op zijn beleefdst gezegd best oké, maar wat dan met die muziekscore? Krijgen Ellis en Cave het voor elkaar om die pikdonkere, ijzige atmosfeer weer te geven, die sfeer van het daglicht dat te weinig schijnt tijdens grote delen van het jaar in Scandinavië? We hebben nooit begrepen dat die Scandinavische landen het elk jaar zo fantastisch doen in die internationale polls over ‘geluk’. Altijd die duisternis, die somberheid, die priemende koude en die onnozele meubeltjes van Ikea of Jysk; we zouden er persoonlijk zeer snel de brui aan geven. Maar goed, het Australische tweetal kwijt zich degelijk van zijn goedbetaalde taak.
Zestien nummers heeft het duo geschreven voor de serie en de uiteindelijke bedoeling is gelukt, namelijk het ondersteunen van die beelden van een detective die in de dreklaag van de maatschappij de boze mensen er moet uit pikken om ze achter de tralies te zetten. De klankwereld is gewoon goed gemaakt, klinkt ijselijk wanneer dat moet of klinkt als een zacht stromend riviertje wanneer het script daarom vraagt. Er wordt veel gewerkt met verschillende synthesizers omdat dat voor dit soort werken nu eenmaal het meest geschikte instrument is. Laat ons er gewoon enkele goede stukken uit nemen om kort te bespreken. “Harry Hole Theme” doet wat het moet doen en dat is de kijker laten klaar zitten in zijn beste zetel met een hoop goede verwachtingen. Daarin slagen Cave en Ellis uiteraard. Er zit zo ontzettend veel ervaring in die twee mannen dat zulks eigenlijk gewoon niet kan of mag mis gaan.
Nog echt een heel goeie soundscape is die van “Change Of Plans” waarin we toetsen horen van bijvoorbeeld Einstürzende Neubauten. Het is een nummer met veel lagen en helemaal alleen thuis en met alle lichten uit, zouden we dit muziekstukje toch niet willen opzetten. Geslaagd dus voor een reeks waarin het bloed druipt alsof er een leger vampiers is gepasseerd. “Rakel” is ook een heel mooi liedje geworden door die paar pianotoetsen en zeker die viool die heel oud en zelfs een beetje vals durft te klinken. Het lied straalt de tristesse uit van een aan lagerwal geraakt genie dat zijn handen moet vuilmaken aan de brakke kelderverdieping van de maatschappij. “Shootout” zit ook heel knap in elkaar door die constante dreiging in het lied die net niet durft uit te barsten.
Nog een laatste complimentje voor de baslijn in “Gang”, maar daar houdt het voor ons persoonlijk een beetje op. Netflix is soms het digitale equivalent van fastfood, maar wilt dat dan zeggen dat Cave en Ellis gedacht hebben, ’take the money and run’? Neen, hier is tijd en visie in gestoken, maar dat zit volgens ons in het karakter van die twee artiesten. Dit is een goedgemaakte soundtrack voor een serie die ons persoonlijk lichtjes tegenvalt, maar dat is een ander verhaal uiteraard. Is het dan méér dan dat? Neen, zeker niet. Het is geen muziek die we nog zullen opleggen, we zouden eerlijk gezegd niet weten waarom. Gaan we de muziek graag zien passeren bij de beelden? Dat ongetwijfeld. Maar daar houdt het voor ons dus bij op, maar dat is zeker niet abnormaal bij dit soort muziekstukken. (De boeken waren beter).
Nick Cave: Facebook / Instagram / Website
Warren Ellis: Facebook / Instagram
Ontdek “Change Of Plans”, ons favoriete nummer van Jo Nesbø’s Detective Hole (Original Series Soundtrack) in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
