Andrea Bocelli @ AFAS Dome: Opera voor de menigte

Sorry Timothée Chalamet, maar opera is anno 2026 echt niet met uitsterven bedreigd, integendeel. Nu moet wel gezegd worden dat een nagenoeg uitverkochte Afas Dome voor Andrea Bocelli misschien niet geheel representatief is voor het de populariteit van het genre, maar dat toont op zijn beurt ook hoe makkelijk Bocelli opera en aanverwante stijlen tot bij het allergrootste publiek krijgt. Dat resulteert dus in optredens in gigantische zalen, wat toch ergens wrang aanvoelt, al is het maar omdat zijn stijl zich het best van al leent voor prachtige theaterzalen. Iets nieuws zijn de grote zalen natuurlijk niet, want de Italiaanse tenor draait al meer dan dertig jaar mee op het allerhoogste niveau en daar herinnerde hij ons ook aan met zijn Romanza 30th Anniversary-tour.

Zijn monsterhit “Con Te Partirò” kregen we zowaar al eens iets voor acht, zij het wel in de studioversie door de speakers. Om er stipt aan te kunnen beginnen kwam het orkest al even voor aanvang op het podium, waarna we op het scherm een kort overzicht kregen van alle opera’s waarin Bocelli schitterde. Begeleid door de dirigent kwam de Italiaan onder luid applaus het podium op, om vervolgens meteen uit te pakken met een energiek en opzwepend nummer. De eerste collectieve herkenning van het publiek kwam meteen daarna, toen hij “La Donna È Mobile” uit Rigoletto ten gehore bracht. De Italiaan gaf ons daarbij een eerste inkijk op de vele stijlvolle hoge noten die hij zonder moeite weet te halen, om vervolgens plaats te ruimen voor de gastzangeres.

Ook zij miste haar entree niet met een geweldige vertolking van “Les Filles de Cadix”, dat werd gedragen door Spaanse ritmes, castagnetten en strijkers die hoor de nodige suspense zorgden. Wie nog niet helemaal in de greep van het gebeuren was, werd dat ongetwijfeld wel door het indrukwekkende dansduo dat daar nog eens bovenop kwam. Bocelli kwam gelukkig al snel terug, maar zou doorheen de avond wel meerdere keren van het podium verdwijnen en zo werd hij toch vaker gemist dan velen lief was.

De Italiaan zorgde er dan maar dubbel en dik voor dat de momenten dat hij er wel stond, dubbel en dik telden. Zo bracht hij onder andere een prachtige versie van “Au Fond Du Temple Saint”, al moet gezegd worden dat we nog niet helemaal bekomen waren van de eeuwig indringde basdrum van “O Fortuna” die daaraan vooraf ging en het daardoor misschien net iets minder binnen kwam dan gewoonlijk het geval zou zijn. Wat er ook doorheen de hele avond niet aan hielp waren de toeschouwers. Je kan van het Sportpaleis wel de AFAS Dome maken, maar dat maakt het gemiddelde publiek daarvoor niet minder praatziek. Wetende dat je in een operazaal voor de minste ‘overlast’ er wordt uitgezet, dan kon je stellen dat het publiek in de AFAS Dome zich buitengewoon veel permiteerde.

Gelukkig voor hen werd er ook een pauze ingelast, en dat na “Deserto Sulla Terra”, dat met drie gezongen werd. Na zijn pauze kwam Bocelli op op de instrumentale tonen van “Con Te Partirò” om daarna zijn vocale duivels te ontbinden met het wonderschone en altijd aangrijpende “Caruso”. Het duurde wederom niet lang vooraleer de zanger weer van het podium begeleid werd en dat was deze keer om ruimte te geven aan een reeks straffe instrumentale stukken, waaronder ook een streepje Morricone en dans die van ballet tot mambo ging. Het was allemaal erg indrukwekkende randanimatie, al slaagde het er toch niet helemaal in om het gemis van de hoofdattractie te stillen.

Die kwam gelukkig wel telkens terug en dat was deze keer voor het laatst. Na een paar knappe pianonummers, werd voor de grote finale een tour de force voorzien en die op gang werd getrapt met het duet “Vivere”, dat als duet maar moeilijk te overtreffen leek. Enter “Vivo Per Lei”, dat daar zowaar toch nog over ging en resulteerde in een staande ovatie, zoals hij en zijn medemuzikanten er wel nog een paar zouden krijgen. Zo ook na “Con Te Partirò”, dat al enkele keren werd geteased en zodoende de anticipatie telkens wat meer opbouwde. Vanzelfsprekend gingen de smartphone massaal de lucht in voor Bocelli’s grootste klassieker, waar door een gastzangeres ook nog een streepje Engels aan toegevoegd werd.

Even leek Bocelli het podium weer te verlaten, maar nog voor hij de zijkant bereikt had, gaf hij aan er nog een lied bij te willen doen. Het was dan ook niet compleet geweest zonder “Nessun Dorma”, dat zo beklijvend werd gezongen dat het een groter hoogtepunt werd dan we op voorhand hadden ingeschat. Nog enkele diepe buigingen en een staande ovatie later zat het er deze keer definitief op.

Andrea Bocelli bewees in de AFAS Dome nog altijd over die prachtige, krachtige tenorstem te beschikken en werd, om die zo goed als mogelijk in de verf te zetten, ondersteund door een al even sterk orkest en fantastische gastartiesten. Wel hadden we gerust wat meer van Bocelli zelf willen hebben, maar dat de beste man op tijd en stond een rustmoment nodig heeft kunnen we natuurlijk wel begrijpen. We zien Bocelli graag nog eens terugkomen en dat mag wat ons betreft gerust eens in intiemere setting zijn.