Laura Misch is een Britse saxofoniste, producer en zangeres die bekendstaat om haar dromerige mix van jazz, elektronica en dromerigheid. Met haar warme saxofoongeluid en zachte vocalen creëert ze een intieme, bijna filmische sfeer in haar muziek. In haar werk vloeien improvisatie en moderne productie moeiteloos in elkaar over, waardoor haar nummers zowel organisch als eigentijds aanvoelen. Misch laat zich inspireren door natuur, stilte en persoonlijke reflectie, wat haar muziek een sfeervolle en atmosferische kwaliteit geeft. Vooral in haar recente werk toont ze hoe veelzijdig ze is als artiest, door verschillende genres subtiel met elkaar te verweven. Op 5 juni 2026 brengt ze haar tweede studioalbum uit dat Lithic zal noemen. We krijgen dus al een paar voorproefjes met “Kairos” en “Scrolls”.
“Kairos” opent als een rustig ademend geluidslandschap waarin de saxofoon van Laura Misch meteen centraal staat. Het nummer bouwt langzaam op en neemt de tijd om zich te ontvouwen, waardoor elke klank ruimte krijgt. Zachte elektronica en subtiele percussie ondersteunen de melodie zonder die te overheersen. De saxofoon klinkt warm en bijna fluisterend, alsof de muziek van dichtbij wordt verteld. Haar stem mengt mooi met de saxofoon, waardoor zang en instrument soms bijna één geheel lijken te vormen. De tekst voelt persoonlijk en reflectief, wat goed aansluit bij de rustige sfeer van het nummer. Door de lichte echo op haar stem krijgt het geheel een dromerig en ruimtelijk effect. De laatste minuut van het nummer is als een soort van ode aan de saxofoon. Je hoort alleen de saxofoon en niks anders, wat dit extra bijzonder maakt.
Waar “Kairos” vooral rust uitstraalt, voelt “Scrolls” iets mysterieuzer en gelaagder aan. Het nummer begint met een fragiele sfeer met elektronische klanken. De saxofoon komt langzaam naar voren en fungeert als een soort gids door het klanklandschap. Misch combineert hier organische instrumenten met elektronische texturen, waardoor het nummer tegelijk oud en modern klinkt. Vooral de manier waarop de saxofoon en elektronica in elkaar overvloeien, is opvallend sterk. Het nummer past goed binnen de conceptuele wereld van Lithic, waarin geluid wordt behandeld als iets dat uit de natuur zelf lijkt te komen. Ze gebruikt een rustige zangstijl die perfect past bij de dromerige instrumentatie. Haar stem zweeft als het ware boven de muziek en geeft het nummer een intieme sfeer. De tekst voelt poëtisch en open, waardoor er ruimte blijft voor interpretatie. Tegelijk blijft de saxofoon een belangrijke rol spelen en reageert die soms bijna op haar zanglijnen.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
