Miles Kane @ De Roma: Verjaardagsfeest in stijl

© CPU – Ine Van Baelen

Sommige artiesten lijken geboren met een gitaar in de ene hand en een vleugje flair in de andere. Miles Kane is er zo een. Met zijn onafscheidelijke swagger, scherpe gitaarlijnen en een zwak voor glamrock bouwde de Brit de voorbije jaren een ijzersterke livereputatie op. Eind vorig jaar verscheen met Sunlight In The Shadows ondertussen al zijn zesde studioalbum. Voor die plaat trok Kane naar Nashville om samen te werken met niemand minder dan Dan Auerbach van The Black Keys. Het resultaat past perfect bij de titel van het album. We kregen namelijk een bundel vlammende songs die baden in zonlicht, zonder de donkerdere randjes uit de weg te gaan. Gisteren blies Miles Kane 40 kaarsen uit (gelukkige verjaardag!) en om dit te vieren, en natuurlijk ook een beetje om Sunlight In The Shadows live voor te stellen, hield hij halt in De Roma. Daar waren we maar al te graag bij.

Om het publiek op temperatuur te brengen, mocht Lézard de avond op gang trappen. Het Gentse vijftal bracht een kleine maand geleden een eerste album, Que Se Passe-t-il, uit waarmee het vier Dansende Beren-sterren in de wacht sleepte. Ondanks het eerder bescheiden aantal aanwezigen, kreeg de set al snel veel energie. Wat zich op het podium ontvouwde, voelde een beetje als een eclectisch lappendeken. Alles leek schijnbaar rommelig, maar was bij nader inzien net zorgvuldig in elkaar gezet. Tijdens nummers als “Rock & Roll (Don’t Let The Rock Roll U)” sprong Myrthe Asta (zang) over het podium, en stuiterde haar haardos hevig mee. De tweestemmige zang met Neil Claes (gitaar en zang) zorgde voor een aangename afwisseling, zo ook tijdens “Party in the U.S. of E”. De set eindigde met veel schwung, waarbij de eerste voorzichtige danspasjes van de avond werden gezet.

© CPU – Ine Van Baelen

Een tiental minuten voor het startschot was de zaal al aardig vol gelopen. Het podium was bezaaid met instrumenten gehuld in luipaardprint, een rood doek gedrapeerd op de achtergrond en dankzij het onderlicht en ingelijste podium voelde het een beetje alsof we een wel zeer coole studio binnenkeken. Op nummers als “Can’t Take My Eyes off You” en “Reptilia” werd door de ene enthousiasteling al wat heen en weer gewiegd en door de andere stevig gebruld, het publiek had er duidelijk zin in. En daar waren ze dan: onder een cool deuntje en met de nodige bravoure betrad de band, met Miles Kane in haar kielzog, het podium. De gitaar werd meteen hevig aangeslagen, het publiek reageerde enthousiast en wij wisten dat het goed zou komen gisterenavond – niet dat we daaraan twijfelden.

Tijdens “Electric Flower” werd het meteen duidelijk dat er heel wat Miles Kane-fans naar De Roma waren afgezakt. Opvallend veel toeschouwers zongen moeiteloos mee met het nieuwste album (zelfs de minder evidente stukken werden stevig meegebruld). Bij “Rearrange” gingen de benen zowel op als voor het podium stevig los, en ontstond er zelfs een eerste, bescheiden moshpit. Miles Kane liet zijn Gibson gretig scheuren en met maar liefst drie gitaristen bereikte het gitaargeweld moeiteloos een eerste hoogtepunt. Met “Cry On My Guitar” brak het meer zonovergoten luik van de set aan. De oranje lichten op de rode achtergrond deden denken aan ondergaande zonnestralen. Kane lachte, sprong, gooide zijn heupen los en stuiterde over het podium. De rock-’n-rollvibe was groot, en hier en daar weerklonk zelfs een enthousiast ‘whoowhoo’. Ook tijdens “Without You” bleef die warme sfeer nazinderen, terwijl de snaren hier en daar in onmogelijke bochten werden gewrongen.

© CPU – Ine Van Baelen

Voor het iets duisterdere luik van de avond kleurden de lichten van roodtinten naar blauwpurper en werd “Love Is Cruel” rustig ingezet. Het is bij nummers als deze en bij bijvoorbeeld “Sunlight In The Shadows”, waar de stem van de Brit extra ruimte kreeg en moeiteloos de zaal vulde. Ondanks het tragere tempo bleef de intensiteit overeind. De instrumenten sneden scherp, en vooral de overgangen tussen de nummers (voortgestuwd door de bas en strak gedragen door de drums) maakten indruk. Met “Colour Of The Trap” volgde nog een zwoel rustpunt, waarbij koppels dichter tegen elkaar aankropen en de rest van het publiek zachtjes meewiegde (er waren nog net geen gsm-lichtjes opgedoken). Dat Miles Kane tussendoor even op adem moest komen, nemen we hem natuurlijk niet kwalijk. Hij is nu eenmaal 40 geworden. De verjaardag van de showman van dienst werd dan ook niet vergeten. Een taart met knetterend vuurwerk verscheen vanuit de coulissen, terwijl trouwe fans hem kaartjes, bloemen en zelfs verjaardagshoedjes aanreikten. ‘Thank you so much, I want more’, grapte hij in zijn sappige Britse accent.

Voor Miles Kane viel er dan misschien niets meer te rapen, wij kregen duidelijk wel meer. Bij “Coup De Grace” schoot het tempo opnieuw de lucht in en werd er langs alle kanten stevig rondgesprongen. De muzikanten kregen nog een laatste kans om het beste van zichzelf te geven. Dit met een groovy baslijn, strak drumwerk en indrukwekkend gitaarspel tot gevolg. Kane zelf gooide er nog wat show bij en speelde gitaar terwijl die op zijn hoofd balanceerde. Bij de vlekkeloze overgang naar “Never Taking Me Alive” ging het dak er helemaal af en werden de strafste gitaarskills en danspassen nog eens bovengehaald. Afsluiten gebeurde met publieksfavorieten als “Don’t Forget Who You Are” en “Come Closer”, die luidkeels werden meegebruld. Miles Kane en zijn band namen de tijd om even rond te kijken en alles in zich op te nemen. Ze zagen er, net als het publiek, tevreden en voldaan uit.

Setlist:

Sing A Song To Love
Electric flower
Rearrange
Troubled Son
Cry On My Guitar
Without You
Love Is Cruel
Inhaler
Sunlight In The Shadows
Blue Skies
Colour Of The Trap
My Love
Heal
Walk On The Ocean
Coup De Grace
Never Taking Me Alive
Don’t Forget Who You Are
Come Closer