Maisie Peters @ La Madeleine: Charmante proloog

De Britse Maisie Peters staat aan de vooravond van een nieuw muzikaal hoofdstuk met de nakende release van Florescence. Het album ziet over twee maanden pas het levenslicht, maar de artieste kon haar enthousiasme duidelijk niet meer onder stoelen of banken steken en besloot dan maar een bescheiden tour van Australië over Europa naar Amerika in te plannen. Er zijn ergere manieren om de ontluikende lente in te zetten en zoveel is ook waar voor een handvol gelukkige fans. In hartje Brussel trapt ze het Europese luik van haar tour af en daarmee zet La Madeleine haar deuren open voor frisse, aanstekelijke popliedjes.

Een comfortabel plekje om in kleermakerszit te wachten, wordt enkele minuten voor de set van Essence Martins opgegeven om een paar meter naar voren te kunnen bewegen. En dan valt meteen op dat de zaal alles behalve tot de nok gevuld is, maar dat mag de artiesten alvast niet deren. Essence Martins begint een beetje twijfelachtig aan de avond wat zich vooral uit in ietwat onzekere zangpartijen, maar de sfeer wordt al gauw wat gemoedelijker wanneer de Brits-Nigeriaanse vertelt dat ze een nummer genaamd “Brussels Sprouts” heeft. De controversiële groente blijkt de inspiratie te zijn voor een song over haar zus. Het heeft iets luchtigs, maar de muziek verhult duidelijk een paar extra lagen die niet helemaal tot zijn recht komen doordat de songs enkel van gitaarbegeleiding voorzien zijn vanavond. Ook nieuw materiaal van de artieste kan ons net niet helemaal overtuigen en dat lijkt steeds meer aan de zenuwen te liggen die zich in de buik van Essence Martins genesteld hebben. Bij momenten horen we waar de singer-songwriter heen zou kunnen gaan, maar in La Madeleine bleven we helaas wat te veel op onze honger zitten.

Omstreeks kwart voor negen doven de lichten van de Brusselse concertzaal een tweede maal en nemen een projectie en spoken word performance het over. Al zwaaiend loopt Maisie Peters even later de befaamde trap af die het podium omsluit. Meer is er niet nodig om de relatief jonge fans uit hun dak te laten gaan. Het zien van hun idool zorgt al gauw voor luid applaus en voorzichtig gegil en dat zal doorheen de avond alleen maar aanzwellen. “Love Him I Don’t” vormt de ideale opener voor de avond die helemaal in het teken staat van het nieuwe hoofdstuk dat binnenkort tot leven komt. Er wordt nog wat afwachtend meegezongen door de aanwezigen, maar naarmate de song steeds verder openbloeit, doen ook de keeltjes van de aanwezigen dat.

Het mag dan al enkele jaren geleden zijn dat Peters nog in ons kleine landje op een podium stond, maar ze lijkt haar Belgische fans absoluut niet vergeten te zijn. En dat is geheel wederzijds. Tussen de songs door benadrukt ze hoe blij ze is om éindelijk terug te zijn in België, maar legt ze ook uit hoe het idee voor deze tour ontstaan is. De setlist belooft een zorgvuldig gecureerde aaneenschakeling van nummers te zijn die een soort samenvatting vormen van de Britse haar muzikale carrière. Het doet wat denken aan een kleinschalige versie van The Eras Tour en dat hoeft ook niet te verbazen, gezien Peters een paar van die shows mocht openen en dat haar ongetwijfeld een hoop fans heeft opgeleverd. Logisch zou je denken, want op muzikaal vlak ligt wat ze doet toch opvallend dicht bij wat mevrouw Swift haar fans maar al te graag voorschotelt.

Terugkeren naar het prille begin doen we met “Place We Were Made” en hoewel de song nog steeds moeiteloos in het geheel past, valt toch op dat de Britse ongelofelijk veel gegroeid is als songwriter. De teksten werden complexer, de arrangementen rijker en Peters evolueerde van iemand die vooral over grootse, dramatische gevoelens schreef naar een artiest die ook de kleinste emoties een plekje kan geven. Zoveel blijkt wanneer ze “Audrey Hepburn” aankondigt en vertelt dat de eerste versie van de song al ruim zes jaar oud is. Het voelde naar eigen zeggen nooit helemaal juist aan en leek wat maturiteit nodig te hebben. Fast forward naar 2026, waar we al gauw kunnen concluderen dat die nieuwe songs met kop en schouders boven de oude songs uit steken.

Hoewel de bindteksten van Maisie Peters hier en daar een beetje geoefend overkomen, vergaat het haar opvallend goed om een vleugje humor in haar set te stoppen. Zo kondigt ze “Volcano” aan met een anekdote over hoe ze vroeger vooral muziek wilde maken vanuit een gevoel dat ze mannen in een rivier wilde duwen, maar dat ze nu toch wat liefdevoller is. En hoopvol, dat ook. ‘If I can do it, so can all of you’, klinkt het en daarmee steekt ze de aanwezigen wiens liefdesleven niet van een leien dakje loopt een hart onder de riem. Even later doet ze dat door een gloednieuwe song van haar nieuwe plaat te spelen. “Vampire Time” gaat over hoe ze haar vriendje ontmoet heeft en klinkt een stuk opgewekter. Een duidelijk waarneembare country-invloed geeft het lied kleur en voor we het goed en wel beseffen worden we uitgenodigd om te linedancen.

De verrassingen zitten echter overal en worden des te warmer ontvangen wanneer deze komen in de vorm van een onverwachte song op de setlist. Peters krijgt nog net de tijd de titel “Yoko” uit te spreken alvorens vanuit zowat elke hoek van de zaal vreugdekreten klinken. Die worden al snel ingewisseld voor teleurstelling wanneer Peters na een bescheiden uurtje aankondigt dat ze nog twee nummers heeft. De Britse heeft echter het beste tot het einde gelaten en dat beseffen de aanwezigen al gauw. “There It Goes” heeft iets cathartisch en vormt de eerste pagina van het boek dat Peters met Florescence zal schrijven. Ze benadrukt het belang van deze song in het grotere geheel en brengt dan ook een opvallend uitgesponnen versie van het liedje. Elk woord wordt zo luid meegezongen dat we bij momenten onze uiterste best moeten doen om de Britse te horen. Gelukkig heeft ze ons tegen die tijd al lang overtuigd van haar kunnen en valt er tijdens “My Regards” nog maar een ding te doen naast een laatste keer genieten: de zaal omtoveren tot een grote dansstudio. Ze schakelt de hulp van haar band in om de danspasjes van haar recentste single voor te doen, waarna het publiek een poging mag wagen om de bewegingen zo goed mogelijk uit te voeren. Al lijkt plezier maken ten allen tijde het hoogste doel.

In La Madeleine bracht Maisie Peters een charmante popshow waarmee ze haar fans warm wist te maken voor Florescence. Hier en daar kon de show misschien nog wat extra peper gebruiken, maar dat lieten de aanwezigen duidelijk niet aan hun hart komen. Er werd luidkeels meegezongen, enthousiast in de handen geklapt en zelfs hier en daar gedanst. De voorzichtige passage van de Britse smaakt echter naar meer en wie goed opgelet heeft, kon een belofte tot een volgende show alvast tussen de lijnen opvangen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Love Him I Don’t
Lost the Breakup
Place We Were Made
Audrey Hepburn
Say My Name in Your Sleep
Volcano
Vampire Time
You You You
John Hughes Movie
Two Weeks Ago
Yoko
History of Man
There It Goes
My Regards