© CPU – Peter Verstraeten
Een La Madeleine die al maanden op voorhand uitverkocht was, gevuld met mensen die de piano-intro van “How to Save a Life” na drie noten herkennen: vergeten is The Fray in België allerminst. Toch liep de weg naar Brussel niet over rozen. De Amerikanen klonken ooit op elke radiozender en in elke ziekenhuisserie, maar daarna werd het stil. Zanger Isaac Slade stapte in 2022 op, waarna gitarist Joe King verrassend de microfoon overnam. Op de ep The Fray Is Back uit 2024 klonk hij voor het eerst als frontman. Met A Light That Waits, verscheen in de lente dit jaar de eerste volwaardige plaat sinds Helios uit 2014. En zo slaat het trio nu een nieuw hoofdstuk open. Na een zomer door Noord-Amerika Streek de Autumn Light Tour nu neer in de hoofdstad. Twaalf jaar moest België wachten op dit weerzien.
© Event Photography Peter
Wie vroeg binnenkwam, viel meteen in de set van JEN, het alter ego van de 23-jarige Jente Neels. Een groentje op Europese podia is ze niet: als muzikante trok ze al op pad met Sylvie Kreusch en Jan Verstraeten, maar nu stapt ze solo naar voren. Haar album Any Questions verscheen pas enkele weken geleden, en wie haar nog niet kende, kreeg in Brussel meteen haar visitekaartje toegestopt. Op plaat zoekt ze het midden tussen pop en rock, live trok ze de rockkant een flink stuk steviger door. “Every Little Detail” raakte als enige song de emotionele snaar, terwijl de singles duidelijk naar de gitaren overhelden. Een naam om te onthouden.
Waar JEN het rechttoe rechtaan hield, koos The Fray voor de grote entree. Stipt om negen uur galmde “Once in a Lifetime” van Talking Heads door de zaal, het sein voor de band om op te komen. Uit het tegenlicht bouwde de titeltrack “A Light That Waits” gestaag op, terwijl King de trap afdaalde. De nieuwe frontman speelt zijn rol expressief en zocht elke hoekje van het podium op. Gitarist Dave Welsh hield zich vooraan op en gooide er op de juiste momenten een pittige solo tegenaan, zoals in “Little House”. Op deze tournee krijgt het trio versterking van bassist Dane Poppin en toetsenist Kai Welch.
Al snel werd duidelijk dat The Fray zijn nummers schrijft voor arena’s. La Madeleine kan je met alle goede wil van de wereld geen arena noemen, toch onthaalde het publiek elke track op oorverdovend applaus. En bij momenten haalde de show echt stadionniveau: de sound klonk vol, elke snareslag van drummer Ben Wysocki kwam helder door en de sobere belichting koos precies de juiste momenten om het geheel een extra laagje te geven. Meer toeters en bellen had deze avond niet nodig.
© CPU – Peter Verstraeten
Met “Look After You” grabbelde de band een eerste keer echt in het verleden. King herinnerde iedereen eraan dat het twaalf jaar geleden was. Dat niemand de oude liedjes vergeten was, konden we met onze eigen oren vaststellen. Natuurlijk moest ook de nieuwe plaat aan bod komen, en dat klonk soms behoorlijk goed, zoals in “Tasted Glory”. Echte wereldhits heeft The Fray maar een handvol. Halverwege haalde de groep “Over My Head (Cable Car)” van stal, en de fans zongen woord voor woord mee. Hoe goed ze de tekst kenden, bleek pas echt toen de heren de zaal helemaal alleen lieten zingen. King nam de telefoon van een fan over, filmde eerst zijn bandmaten en draaide daarna de camera naar zichzelf en het publiek. Daarop ging de zaal helemaal uit de bol.
Toch bleek anderhalf uur vullen een hele opdracht. De set zakte in, en “Closer to Me” en het oude “All at Once” waren daar de grootste slachtoffers van. Ook “Love Don’t Die”, met de voorstelling van de band, voegde weinig toe. Muzikaal schortte er niets aan, maar de intensiteit ontbrak, alsof we alles die avond al eens gehoord hadden. Dus haalde King andere trucjes boven. Tijdens “Wherever You Reach for Me” hield hij een discobal in zijn handen waar de spots op inschenen, alsof hij een reusachtige lichtbol in zijn handen had. Bij “My Heart’s a Crowded Room” dook hij het publiek in voor een dansje met een fan. Leuk, maar vooral bedoeld om de aandacht af te leiden van een show die zichzelf stilaan herhaalde.
© CPU – Peter Verstraeten
Gelukkig had de band nog “You Found Me” en die ene megahit “How to Save a Life” achter de hand. Die waren broodnodig om de finale te laten ontploffen, en dat deden ze ook. Zodra die bekende pianoakkoorden inzetten, stond de hele zaal weer op scherp. Als bis nam drummer Wysocki de microfoon over voor “With a Little Help from My Friends” van The Beatles, een sympathieke knipoog waarmee de drummer even zijn moment in de spots kreeg. Na al die verloren jaren kan The Fray nog altijd rekenen op een trouwe aanhang, en die zal de hits blijven koesteren. Deze avond gaf hen daar alle reden toe: King heeft de schoenen van zijn voorganger aangetrokken zonder erin te verdwijnen, en de groep klinkt live nog altijd groot genoeg voor zalen die drie keer zo ruim zijn. Alleen is het repertoire net iets te dun voor anderhalf uur.
