© CPU – Joost Van Hoey (archief )
Het blijft behoorlijk straf welke evolutie een band als Suede heeft doorgemaakt in de afgelopen decennia. Na opwindende beginjaren in de jaren negentig en enkele iconische britockplaten, doofde het licht van de band geleidelijk aan om in 2003 volledig uit te gaan. De sprankel was weg en was meteen ook een kleine zeven jaar zoek. Sinds de groep in 2010 terugkeerde op het podium, is Suede echter weer geleidelijk aan blijven groeien. Waar andere bands vooral teren op hun glorieus verleden, blijft deze met sterke platen afkomen. Autofiction moet zeker niet onderdoen voor de albums uit de beginjaren, en dan was er afgelopen jaar met Antidepressants eveneens een meesterwerk dat de band op het toppunt van haar kunnen toonde. Dat er nog geen vorm van slijtage zichtbaar en hoorbaar is binnen de livereputatie, werd gisteren getoond in een uitverkochte Ancienne Belgique.
De vroege vogels kregen gisteren vier hongerige wolven op hun bord geserveerd. De Schotse band swim school zwemt al een tijdje fervent richting de oppervlakte en zo kreeg ze dit jaar pardoes een uitnodiging van Suede in de brievenbus. Als opwarmer probeerde de groep gisteren in Brussel de hoge verwachtingen in te lossen, alleen bleken de nummers toch niet altijd even onderscheidend te zijn. We bleven dus best vaak op onze honger zitten en zangeres Alice Johnson had ook nog eens behoorlijk wat moeite om de noten te halen. De slomere nummers gingen hen net iets beter af, al ontbrak voor ons net dat ene liedje dat ons volledig omver zou blazen. Wellicht lagen onze verwachtingen net iets te hoog na de mooie adelsbrieven die ze kunnen voorleggen, maar echt bijblijven zal ons het optreden niet.
Suede had visueel zijn huiswerk gemaakt en voor een gigantische backdrop geopteerd waarop twee projectoren hun werk konden doen. Nog voor de show effectief begonnen was, werd de albumcover van Antidepressants cool in beeld gebracht en wist je; Suede doet op deze tour geen halve dingen. De band ging dan ook voor een vrij expressieve en energieke start. “Disintegrate” en “Antidepressants” waren als tweeklappers welgekozen en de ideale manier om de fans met wat recenter werk te charmeren. Brett Anderson, zoals steeds in een klassiek hemdje, deed zijn uiterste best om zich in het zweet te werken en dat kon je gerust bij het woord nemen. Bij de eerste grote meezinger “Trash” parelden de zweetdruppels over zijn hoofd. Ondanks dat de man binnenkort op tram zes mag stappen, was daar buiten wat grijze haartjes weinig van te merken.
Als uitstekende liveband heeft Suede haar reputatie wel mee en die deed ze gisteren alle eer aan. De setlist werd naar goede gewoonte door elkaar geschud om het ook voor de bandleden zelf een beetje spannend te houden. De klasse en het talent hebben ze in eigen rangen om ook een beetje van zekere patronen af te wijken. “The Drowners” bood Anderson nog eens de gelegenheid om een duik in het publiek te wagen, iets wat hij naar goede gewoonte nog een aantal keer zou doen. Wie trouwens niet zo familiair was met de songteksten (en dat waren er best weinig) kon bij een aantal nummers gewoon de woorden die geprojecteerd werden meebrullen. “Personality Disorder” en nog wat verder in de set “Trance State” waren daarvoor uitgelezen momenten.
Anderson benadrukte dat hij wel fan was van de ‘rowdy crowdy’-sfeer in de zaal. De eerlijkheid gebiedt ons om te zeggen dat het ‘rowdy’-aspect nog best braaf bleef, maar de aanwezige fans maakten er op hun manier wel een feestje van. “Flytipping” was een van de weinige rustpolen in de set en kreeg bovendien met een instrumentale outro ook nog eens een mooi verlengde. “New Generation” werd opgedragen aan de nieuwe, jonge fans in de zaal en dat waren er, zo stelden we vast, niet al te veel. Aan de sfeer deed dat in ieder geval geen afbreuk, want ook nummers als “Filmstar” en “Can’t Get Enough” (inclusief woo-hoo) deden hun duit in het zakje. In dat opzicht is Suede dus nog niet veel van haar straalkracht verloren.
In de ‘Suede-world’ is Brussel met de laatste twee albums een tamelijk centrale rol gaan spelen, want beide platen werden voor een groot stuk opgenomen in de ICP Studios in Elsene. De band met België was sowieso al sterk, maar werd tijdens het optreden gisteren nog net iets meer in de verf gezet. “June Rain” en “She Still Leads Me On” zijn beiden in onze hoofdstad ontstaan en voelden net daardoor nog iets nadrukkelijker op hun plaats. Het vijftal had na een ruim uur al veel gegeven en dat was er tijdens “Shadow Self” toch een beetje aan te merken. De sprankel was er nog bij Anderson, maar een rustmoment was wel meer dan welkom.
Voor ze nog eens alle energiereserves aanspraken, gingen ze met “Still Life” bewust een rustigere richting uit. Het nummer werd door Neil Codling op piano begeleid en Brett Anderson haalde zijn beste ballade-stem boven. Het laatste stukje zong hij zelfs onversterkt, samen met het publiek. Best wel moedig, maar daarom ook weer typisch Suede. Richting het einde werd het optreden terug iets energieker en bezocht de frontman nog een aantal keer de voorste rijen in het publiek. “Everything Will Flow” kreeg de handjes nog vlotjes in de lucht, “So Young” was een plezante knipoog naar hun onbezonnen jaren en “Metal Mickey” liet Richard Oakes op de elektrische gitaar nog eens los filosoferen op zijn snaren.
Suede maakte zich met één nummer onsterfelijk en dat kon vanzelfsprekend niet ontbreken. “Beautiful Ones” bracht de la-la-la’s terug en uiteraard dook Anderson nog eens het publiek in. Spijtig genoeg waren er toch best wel wat gsm’s die het zicht richting podium versperden, om maar te zeggen dat dit niet alleen een fenomeen is bij concerten van tieneridolen. Hoe dan ook was dit de ideale uitsmijter van de avond, al had de groep uit Londen nog een kleine toegift klaarstaat. “Dancing with the Europeans”, tegelijk ook de titel van de tour, mocht nog wat extra plezier in de set injecteren en deed dat op typische Suede-wijze. Als uitstekende liveband is Suede nu eenmaal een garantie voor grootse momenten en die waren er in de Ancienne Belgique rijkelijk.
Op vrijdag 7 augustus kan je Suede naast headliner Editors aan het werk zien op de Lokerse Feesten. Op zaterdag 8 augustus staat de band op Ronquières Festival.
Setlist:
Disintegrate
Antidepressants
Trash
Animal Nitrate
The Drowners
Personality Disorder
Flytipping
New Generation
Filmstar
Can’t Get Enough
June Rain
She Still Leads Me On
Shadow Self
Trance State
Still Life
Everything Will Flow
So Young
Metal Mickey
Beautiful Ones
Dancing with the Europeans
