©CPU – Kristof Maes
Bijna twee jaar op de kop was het geleden dat Thrice nog een zaalshow in Nederland had gespeeld. Toen vierde het viertal uit Irvine, Californië de twintigste verjaardag van hun meest succesvolle plaat, The Artist In The Ambulance in 013 in Tilburg. Gisterenavond was de Melkweg in Amsterdam het decor. Twee jaar geleden kon je al raden dat de avond vol ging zitten met meezingers. Gisterenavond lagen de verwachtingen toch net iets anders. Begin oktober verscheen deel twee van de horizon-albums. Horizons/West liet een toch wat harder geluid horen dan deel één, Horizons/East. Je kan Thrice veel verwijten, maar niet dat ze de grenzen van de postrock niet aftasten. Binnen hun speelveld slagen ze er steeds in frisse accenten toe te voegen en zelfs te blijven vernieuwen. België werd voor deze tournee gepasseerd. Gelukkig kreeg Nederland wel een passage voorgeschoteld. We moesten zelf al even in de archieven duiken, maar het was ondertussen al de zesde keer dat ze in de Melkweg stonden.
De avond in Amsterdam begon met een band die het publiek eerst nog voorzichtig moest loswrikken uit zijn doordeweekse onverschilligheid. Het Franse trio Lysistrata kon in eigen land wel enkele adelbrieven voorleggen, maar in de rest van Europa ligt er toch nog wat werk op de plank. Wat ze duidelijk wel al goed onder de knie hebben: lawaai maken. Al hebben ze misschien nog niet helemaal ontdekt waarom. We pikken flarden van Sonic Youth op en spotten de ontvlambaarheid van At The Drive-In, al ontbrak het hen veertig minuten lang aan de finesse die die referenties hun gewicht geeft. De songs kabbelden vaak voort in dezelfde spanningsboog: een repetitief gitaarmotief, gevolgd door een licht ontvlambare uitbarsting, om daarna weer terug te keren naar de monotone kern. Het publiek reageerde beleefd, maar lauw; hier en daar een aarzelend applaus, maar nergens het gevoel dat de zaal echt werd meegesleurd. Zonder echte pieken of dalen sleurde de show zich voort naar het einde. Een beleefdheidsapplaus was alles wat volgde.
©CPU – Kristof Maes
Die lauwe aanloop maakte het contrast des te groter toen even later Thrice uit de rook tevoorschijn stapte. Een duistere intro zweefde door de zaal. Zonder zichtbare breuk vloeide die intro over in “Blackout”, tevens de opener van hun nieuwste album Horizons/West. Wanneer de song openbarstte, gingen de handen in de zaal voor het eerst op elkaar. “Gnash” volgde vrijwel meteen en draaide het vuur nog een kwartslag verder open. De leadsingle van de nieuwe plaat behoort tot het hardere segment en kwam live nog een tik brutaler binnen. Na die eerste kennismaking met het recente werk gooide de band een eerste lijntje uit naar het verleden. Zodra de eerste klanken van “The Artist in the Ambulance” door de zaal sneden, gingen de kelen open: woord voor woord weerklonk de tekst van een van hun grootste hits. Dik twintig jaar gaat de song al mee en behoort hij tot het collectieve geheugen van de fans. Desalniettemin weigerde Thrice zich te gedragen als een nostalgische jukebox. Integendeel, de band greep gulzig uit het recente materiaal. Met zeven songs uit Horizons/West en twee uit Horizons/East bestond bijna de helft van de set uit nieuw werk. Het typeert het viertal: liever evolueren en riskeren dat een deel van het publiek moet bijbenen, dan comfortabel teren op oude glorie.
Een van die nieuwe nummers, “Holding On”, ontpopte zich zo tot een onverwachte krachtpatser. Waar het nummer op plaat nog een zekere radiovriendelijkheid heeft, kreeg het live extra body. De gitaren klonken stevig en gelaagd en toch verpletterde dit de melodische toegankelijkheid niet. Dat spanningsveld tussen hard en zacht vormt al sinds hun begin het handelsmerk van Thrice. Ze verweefden dit contrast als een rode draad door de set. “Paper Tigers” blies het stof uit de oren met zijn messcherpe riffs, terwijl “Stare at the Sun” de zaal veranderde in een meezingkoor. En dan was er nog het wonderlijk ingetogen “Beyond the Pines”, een moment waarop de zaal plots collectief zijn adem inhield. Zo viel er op de opbouw van de show niets aan te merken: de gas ging soms vol open, om op tijd en stond weer even rust te nemen en op adem te komen.
©CPU – Kristof Maes
De subtiliteit zat echter ook in de details. Tijdens “The Dark Glow” en “Still Life” werd er speels omgesprongen met tempo en sfeer. Het gaf gitarist Teppei Teranishi ruimte om te schitteren op een manier die we niet altijd van hem gewoon zijn. De opzichtige solo’s werden ingeruild voor fragiele lijnen die langzaam onder de huid kropen. Al mocht hij tijdens “Of Dust and Nations” nog eens als vanouds volledig losgaan met een klassieke solo. Maar ook de andere drie bandleden verdienden alle lof. Frontman Dustin Kensrue weet met weinig woorden de sfeer te bepalen, terwijl de broers Eddie en Riley Breckenridge het ritme constant strak hielden. Stuk voor stuk goede muzikanten die steeds op de randen, en erover, hebben gekleurd van het posthardcoregenre. Soms met obscure songs, maar af en toe met regelrechte pareltjes, zoals hoorbaar was tijdens het onvolprezen “In Exile” en “Black Honey”.
Dat die grenzen niet altijd duidelijk zijn, kwam naar voren bij “Robot Soft Exorcism”. De elektronische elementen vermengden zich subtiel met de gitaren en zo voegde Thrice nog een extra laag toe aan de formule zonder de kern van hun geluid te verliezen. Het zijn precies dat soort details die hun muziek interessant houden: nooit breken ze volledig met het verleden, maar ze verkennen graag onbekend terrein. Na een uur en een kwart naderde het einde. Vaste afsluiter van de set, “The Earth Will Shake”, deed de Melkweg nog eens stevig op zijn grondvesten daveren. Niets nieuws onder de zon, maar vervelen doet het nooit. Gelukkig keerden ze nog terug voor twee extra songs. “Vesper Light” kreeg wat minder bijval, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd met fanfavoriet “Deadbolt”. Zeiden we dat Thrice geen jukebox is die op verzoek speelt, dan was “Deadbolt” toch een toegift om de fans van het eerste uur voldaan huiswaarts te sturen. Wij keerden alvast tevreden terug richting België.
Setlist:
Blackout
Gnash
The Artist in the Ambulance
Hurricane
Holding On
Paper Tigers
The Dark Glow
Still Life
The Window
Stare at the Sun
Crooked Shadows
In Exile
Of Dust and Nations
Black Honey
Albatross
Beyond the Pines
Robot Soft Exorcism
The Earth Will Shake
Vesper Light
Deadbolt
Top concert! De trip Antwerpen – Amsterdam meer dan waard. Een band die gewoon speelt, en dat gewoon zeer goed doet.