Thee Oh Sees is ook Osees en omgekeerd geldt dan net hetzelfde. Vanaf nu gaan we gewoon Osees schrijven en dat om geen enkele goede of slechte reden. Gisteren schreven we nog een review over de nieuwe single van Damaged Bug, het andere project van en rond John Dwyer. Met “OVER-EXPOSED” waagt hij zich aan jazz en het is hem nog gelukt ook om er iets cool van te maken. En gisteren dus ook een spiksplinternieuwe ep met Osees. Vruchtbare tijden voor Dwyer en de beide bands. In de zomer vorig jaar bracht de groep nog een joekel van een plaat uit, ABOMINATION REVEALED AT LAST. Vierenhalve ster was het meer dan verdiende resultaat en nu Cara Maluco. We moeten al lang niet meer hannesen met woordenboeken Spaans/Nederlands en eenvoudig wat toetsen indrukken, leert ons dat de titel mag vertaald worden naar onze moedertaal tot ‘gekke kerel’. Ziezo.
Er wordt stevig begonnen met de titeltrack “Cara Maluco”. We worden van in het begin getrakteerd op een heleboel spacegeluidjes en de volledig overstuurde stem van Dwyer vol echo. Osees is een groep die daar ontzettend bedreven in is, in het componeren van die psychedelische postpunk waar je (schaam)haren van rechtop beginnen staan. Na een dikke vier minuten van muzikaal geweld wordt de riem afgelegd voor de rest van de song. Er blijven dus nog drie minuten over om een klein beetje tot onze zinnen te komen. Alweer een binnenkomer van jewelste, hallelujah, maasallah en prijs de Heer!
Op “Joro” krijgen we weer Osees te horen in zijn gedaante van superdegelijke garagepunkband. De hele tijd krijgen we dezelfde paar akkoorden te horen met dat klein gitaarriedeltje op de achtergrond. Dwyer zingt alsof het van moeten is, maar bij hem betekent dat zo veel als extreem cool. Het blijft straf dat Osees met een pakketje van hoop en al vier akkoorden die vier minuten aan elkaar geplakt worden een schijf krijgt gemaakt die direct na twee seconden postvat onder de hersenpan om er eeuwig en drie dagen te blijven zitten. Op “Synaptic Static” krijgen we een kort nummer te verwerken van hoop en al twee minuten en dit is gewoon een tof punkschijfje waarvan er zo al twaalf miljoen gemaakt zijn. En toch kan Osees dat beter dan zeventwintigduizend andere bands; die gitaarpartijtjes zijn van de simpelste soort en toch laat het ons bloed steeds sneller stromen.
Eindigen doen we op deze ep met een hoek of twee af. Op “Joy In Oblivion” blijft de band zelfs onder de twee minuten en het zou perfect de begintune kunnen geweest zijn van zo een serie uit de jaren zestig als Thunderbirds of The Jetsons. Vanuit het schijnbare niets schenkt Osees de wereld vijftien minuten fantastische muziek! Eigenlijk vinden we dat gewoon echt straf, niet meer en niet minder. Check zeker de website van de band want in juli wordt er drie keer opgetreden in Nederland. In België mogen we de Amerikanen verwachten op Sjock en Cactusfestival.
Ontdek “Joro”, ons favoriete nummer van Cara Maluco, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
